Ο απολογισμός μίας ακόμη βιβλιοφαγικής χρονιάς

Το 2012 υπήρξε μία από τις πλέον βιβλιοφαγικές χρονιές της μίζερης (λέμε τώρα) ζωής μου, αφού στη διάρκειά της διάβασα περισσότερα από 180 βιβλία (γύρω στα 200 στην πραγματικότητα, αλλά σε κάποια από αυτά δεν μπορώ να κάνω αναφορά λόγω κάποιων συμφωνητικών εχεμύθειας). Όπως και νάχει, τους τελευταίους 12 μήνες καταβρόχθισα κάθε είδους βιβλία: ελάχιστη ελληνική λογοτεχνία -μια και ζω μόνιμα πια στην Ταϊλάνδη και διαβάζω μόνο τις ηλεκτρονικές εκδόσεις που λαμβάνω από τους συγγραφείς-, αρκετή ξένη, κυρίως αστυνομική λογοτεχνία (κάποια απ' αυτά τα βιβλία θα κυκλοφορήσουν του χρόνου), συλλογές διηγημάτων, δοκίμια, κόμικς, παιδική λογοτεχνία, φιλοσοφικές διατριβές κτλ.

Θα μπορούσα να πω ότι το 2012 ήταν μια χρόνια μεγάλων αλλαγών και νέων ανακαλύψεων. Αλλαγών σε ό,τι αφορά τον επαγγελματικό προσανατολισμό αφού τώρα γράφω παρουσιάσεις βιβλίων σε σταθερή βάση και επί πληρωμή για την αμερικανική ιστοσελίδα Criminal Element, έχω ήδη έρθει σε συμφωνία για να κάνω κάτι παρόμοιο για το φιλόδοξο Crime Factory, ενώ προσελήφθηκα και από μία νέα εταιρεία που έχει σκοπό να προμηθεύει με παρουσιάσεις βιβλίων τα αμερικανικά μέσα ενημερώσης.

Όσο για τις ανακαλύψεις που ανέφερα πιο πάνω έχουν να κάνουν με κάποιους συγγραφείς που μέχρι τη χρονιά που φθάνει στο τέλος της αγνοούσα, ή που ήξερα αλλά το έργο των οποίων δεν είχα διαβάσει. Συγγραφείς όπως οι καταπληκτικοί Τζούνοτ Ντίαζ και Μιράντα Τζουλάι (καθώς διάβαζα τη συλλογή διηγημάτων της φώναζα από μέσα μου: Ναι, Ναι, Ναι), και όπως η κορεάτισσα Kyung-Sook Shin, που με συγκίνησε αφάνταστα με το μυθιστόρημά της Please Look After Mom. Φέτος διάβασα για πρώτη φορά και Τζίλιαν Φλιν, μόνο και μόνο για να αντιληφθώ τι έχασα όταν δεν διάβασα τα προηγούμενά της βιβλία. Το Gone Girl δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό αστυνομικό βιβλίο αλλά και ένα από τα εκδοτικά φαινόμενα της χρονιάς καθώς παραμένει για περισσότερους από εφτά μήνες στη λίστα με τα μπεστ σέλερς των Νιου Γιορκ Τάιμς, την κορύφη των οποίων έχει μόλις κατακτήσει - κάλλιο αργά παρά ποτέ. Α, δεν θα ήθελα να ξεχάσω να αναφέρω το Dogma του Lars Iyer, που ξεχειλίζει από χιούμορ.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά άλλα βιβλία, αλλά ο χρόνος δεν με παίρνει. Αν ενδιαφέρεστε για κάποια από αυτά δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τους συνδέσμους και να διαβάσετε τις σχετικές παρουσιάσεις, τόσο σ' αυτό το μπλογκ όσο και στο αγγλόφωνο, αλλά και σ' εκείνα για την Αστυνομική και τη Γιαπωνέζικη Λογοτεχνία. Το 2013 αναμένεται να είναι το ίδιο παραγωγικό, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα κατορθώσω να διατηρήσω τα μπλογκς μου στη ζωή, καθώς οι επαγγελματικές υποχρεώσεις προβλέπεται να μου στερήσουν κάθε ίχνος ελεύθερου χρόνου. Όπως και νάχει, ελπίζω το 2012 να υπήρξε επίσης μια υπέροχη χρονιά για σας και το 2013 να είναι ακόμη καλύτερο. Ίδου η λίστα:

The Boy in the Suitcase των Lene Kaaberból και Agnete Friis
True της Riikka Pulkkinen (παρουσίαση εδώ)
Ambiguous Adventure του Hamidou Kane
Me and You του Niccolo Ammaniti (παρουσίαση εδώ)
Beastly Things της Donna Leon
The Pianist in the Dark της Michele Halberstadt (παρουσίαση εδώ)
A Clash of Kings του George R.R. Martin (παρουσίαση εδώ)
Ragnarok της A.S. Byatt (παρουσίαση εδώ)
What it Was του George Pelecanos (παρουσίαση εδώ)
Raylan του Elmore Leonard (παρουσίαση εδώ)
Catch Me της Lisa Gardner (παρουσίαση εδώ)
Thirst for Love του Yukio Mishima (παρουσίαση εδώ)
No one belongs here more than you της Miranda July
Brooklyn του Colm Tóibín (παρουσίαση εδώ)
I Haven’t Dreamed of Flying for a While του Taichi Yamada (παρουσίαση εδώ)
The Angel Esmeralda του Don DeLillo (παρουσίαση εδώ)
Dogma του Lars Iyer (παρουσίαση εδώ)
A Greyhound of a Girl του Roddy Doyle (παρουσίαση εδώ)
Baby’s in Black του Arne Bellstorf
The Thief του Fuminori Nakamura (παρουσίαση εδώ)
Please Look After Mom της Kyung-Sook Shin (παρουσίαση εδώ)
The Retribution της Val McDermid
Lamberto, Lamberto, Lamberto του Gianni Rodari (παρουσίαση εδώ)
The 7th Month της Lisa Gardner (παρουσίαση εδώ)
Facing the Hunchback of Notre Dame της L.L. Samson
Last Evenings on Earth του Roberto Bolaño (παρουσίαση εδώ)
House Blood του Mike Lawson
Kino του Jurgen Fauth
Sea of Memory (Me, You) του Enrico De Luca (παρουσίαση εδώ)
Victims του Jonathan Kellerman
I Dare to Say της Hilda Twongyeirwe
Hear the Wind Sing του Haruki Murakami (παρουσίαση εδώ)
Afrika του Hermann Huppen (παρουσίαση εδώ)
Dotter of Her Father’s Eyes των Mary M. Talbot και Bryan Talbot
Persepolis: The Story of a Childhood της Marjane Satrapi
My name on his tongue της Laila Halaby
The Book of Khalid του Ameen F. Rihani
Watchlist: A Serial Thriller από διάφορους συγγραφείς
Artemis Fowl του Eoin Colfer
The Arctic Incident του Eoin Colfer
Hearts of Darkness του Dave Thompson
The Eternity Code του Eoin Colfer
Phantom του Jo Nesbo (παρουσίαση εδώ)
Snow Country του Yasunari Kawabata (παρουσίαση εδώ)
The Opal Deception του Eoin Colfer
Persepolis 2: The Story of a Return της Marjane Satrapi
The White Oak της Kim White
The Innocent του David Baldacci
Deadlocked της Charlaine Harris (παρουσίαση εδώ)
Honor & Entropy by Arthur Spevak
Stay Close by Harlan Coben
Snatched του Karin Slaughter (παρουσίαση εδώ)
The Lost Colony του Eoin Colfer
The Time Paradox του Eoin Colfer
The Old Man and the Sea του Ernest Hemingway
Lust Demented του Michael D. Subrizi
The Bad Beginning του Lemony Snicket
The Reptile Room του Lemony Snicket
Gone Girl της Gillian Flynn (παρουσίαση εδώ)
The Wide Window του Lemony Snicket
The Miserable Mill του Lemony Snicket
The Austere Academy του Lemony Snicket
The Ersatz Elevator του Lemony Snicket
The Third Reich του Roberto Bolaño
The Vile Village του Lemony Snicket
The Crime of Julian Wells του Thomas H. Cook (παρουσίαση εδώ)
The Atlantis Complex του Eoin Colfer
The Hostile Hospital του Lemony Snicket
XO του Jeffery Deaver (παρουσίαση εδώ)
The Carnivorous Carnival του Lemony Snicket
Secret Battles of Genghis Khan του Daryl Gregory
The Slippery Slope του Lemony Snicket
The Grim Grotto του Lemony Snicket
The Penultimate Peril του Lemony Snicket
Only One Life της Sara Blaedel (παρουσίαση εδώ)
Sunset του Christos Gage (παρουσίαση εδώ)
The End του Lemony Snicket
A Brewing Storm του Richard Castle (παρουσίαση εδώ)
The Fear Artist του Timmothy Hallinan (παρουσίαση εδώ)
Monkey King του Wei Dong Chen
Lake Country του Sean Doolittle (παρουσίαση εδώ)
ΜεταΠοίηση του Δημοσθένη Παπαμάρκου (παρουσίαση εδώ)
A Raging Storm του Richard Castle (παρουσίαση εδώ)
Havana Real της Yoani Sánchez (review here)
The Joy Brigade του Martin Limón (παρουσίαση εδώ)
Shadow of the Rock του Thomas Mogford (παρουσίαση εδώ)
Γύρισε σελίδα του Όμηρου Αβραμίδη (παρουσίαση εδώ)
Skin των Mickey Spillane και Max Allan Collins (παρουσίαση εδώ)
Τα μεταμεσονύχτια της Σοφίας Γκιούσου (παρουσίαση εδώ)
Murder in Mumbai του K.D. Calamur (παρουσίαση εδώ)
The Empty Glass της J.I. Baker (παρουσίαση εδώ)
Death Benefits του Nelson DeMille (παρουσίαση εδώ)
Finder, Vol. 4: Talisman της Carla Speed McNeil
Dying Echo της Judy Clemens (παρουσίαση εδώ)
Deep Down του Lee Child (παρουσίαση εδώ)
Killer Charm της Linda Fairstein
Vibrator της Mari Akasaka (παρουσίαση εδώ)
Dragon Age: The Silent Grove του David Gaider (παρουσίαση εδώ)
The Thing About Thugs του Tabish Khair (παρουσίαση εδώ)
Criminal Macabre: The Iron Spirit του Steve Niles
The Curse του Mike Norton
Caravan of Thieves του David Rich (review here)
Garment of Shadows της Laurie R. King (παρουσίαση εδώ)
Road Rage του Chris Ryall και άλλων (παρουσίαση εδώ)
Kevin Smith’s the Bionic Man Volume 1: Some Assembly Required του Kevin Smith (παρουσίαση εδώ)
Sam Capra’s Last Chance του Jeff Abbott (παρουσίαση εδώ)
Batula του Marco Cinello (παρουσίαση εδώ)
Return to Atlantis του Andy McDermott (παρουσίαση εδώ)
Thousand Cranes του Yasunari Kawabata (παρουσίαση εδώ)
Low Pressure της Sandra Brown (review here)
John Doe της Tess Gerritsen (παρουσίαση εδώ)
The Absent One του Jussi Adler-Olsen (παρουσίαση εδώ)
Stranger in the Room της Amanda Kyle Williams (παρουσίαση εδώ)
A Bloody Storm του Richard Castle (παρουσίαση εδώ)
Atticus Claw Breaks the Law της Jennifer Gray (review here)
The Offering της Desiree Bombenon (παρουσίαση εδώ)
The Quick Fix του Jack D. Ferraiolo (review here)
Mixed Signals της Jane Tesh (review here)
Mockingbird του Chuck Wendig (παρουσίαση εδώ)
Jews and Words των Amos Oz και Fania Oz-Salzberger
Becoming Holmes του Shane Peacock (review here)
Psychos από διάφορους συγγραφείς (review here)
Last to Die της Tess Gerritsen (παρουσίαση εδώ)
Robert Ludlum’s The Janus Reprisal της Jamie Freveletti (review here)
Play Him Again του Jeffrey Stone (review here)
Oreimo Volume 1 του Sakura Ikeda (παρουσίαση εδώ)
Three Kingdoms Volume 1 του Wei Dong Chen
Seventy Times Seven του John Gordon Sinclair
Prophet Volume 1: Remission του Brandon Graham
A Wanted Man του Lee Child (review here)
Bones Are Forever της Kathy Reichs (review here)
Dead Girl Moon της Charlie Price (review here)
The Darkness Rebirth: Volume 1 του David Hine
Peter Panzerfaust Vol. 1: The Great Escape του Kurtis J. Wiebe
Island of Bones της Imogen Robertson (review here)
Mulholland Dive του Michael Connelly (review here)
Kirby: Genesis, Volume 1 του Kurt Busiek
Thief of Thieves, Vol. 1 του Nick Spencer
Return of the Thin Man του Dashiell Hammett (review here)
Grandville Bete Noire του Bryan Talbot
Frozen Heat του Richard Castle (review here)
Buffy the Vampire Slayer: On Your Own του Andrew Chambliss
Make Believe του Ed Ifkovic (review here)
Motorcycle High του Dave Harrold (review here)
No Regrets, No Remorse του R.F. Sharp (review here)
Death in the 12th House του Mitchell Scott Lewis (review here)
Hot Stuff του Don Bruns (review here)
Hawken του Timothy Truman (review here)
Saga, Volume 1 του Brian K. Vaughan (review here)
Live by Night του Dennis Lehane
The Shaolin Cowboy Adventure Magazine, Number 1 (review here)
The Buzzard Table της Margaret Maron (review here)
Seconds Away του Harlan Coben
The Strain, Volume 1 του David Lapham (review here)
Crashed του Timothy Hallinan (review here)
Fox Tracks της Rita Mae Brown (review here)
Ratlines του Stuart Neville
A Killer in the Wind του Andrew Klavan
Man in the Empty Suit του Sean Ferrell
Swimming Home της Deborah Levy (review here)
Never Coming Back του Hans Koppel (review here)
The Scroll του Anne Perry (review here)
The Safe Man του Michael Connelly (review here)
The Box Man του Kobo Abe
The Callsign του Brad Taylor
Amanda’s Story του Brian O’ Grady
Standing in Another Man’s Grave του Ian Rankin (review here)
The Forgotten του David Baldacci (review here)
The Black Box του Michael Connelly
Mind Maps του Michael Taylor (review here)
Bullets Are My Business του Josh K. Stevens
You Don’t Want to Know της Lisa Jackson
The Andalucian Friend του Alexander Soderberg
Death Leaves a Bookmark του William Link
Perfect Hatred του Leighton Cage
Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής της Σώτης Τριανταφύλλου (παρουσίαση προσεχώς, αφού πρώτα δημοσιευθεί στην εφημερίδα Καθημερινή της Κύπρου)
Farewell to Freedom της Sara Blaedel
This is How You Lose Her του Junot Diaz
Notorious Nineteen της Janet Evanovich
The Testament of Mary του Colm Toibin (review here)
Zoo του James Patterson
An Acceptable Sacrifice του Jeffery Deaver

Μέτρησα 101 παρουσιάσεις πιο πάνω. Αν προσθέσω σ' αυτές και τις "ανώνυμες" τότε ο αριθμός ξεπερνά τις 130. Όχι κι άσχημα, θα έλεγα.

Δημοσθένης Παπαμάρκος – ΜεταΠοίηση

Αυτό είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που σε μαγεύουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Δεν είναι μόνο οι ιστορίες που έχει να πει, δεν είναι μόνο οι ήρωές του, είναι και εκείνες οι μοναδικές στιγμές που μοιάζει τη μια να πατά στη γη και την άλλη να κόβει βόλτες στον άλλο κόσμο, τη μια να μιλά για καθημερινές μικρές αλήθειες και την άλλη να καταπιάνεται με τα πιο μεγάλα θέματα.

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που κυριαρχεί σ’ αυτά του διηγήματα, που θυμίζουν παραμύθια, είναι ο θάνατος. Οι άνθρωποι πεθαίνουν συνεχώς, με τρόπους διαφορετικούς, σε τόπους αλλιώτικους, αλλά πεθαίνουν. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ζούνε τη ζωή μέχρι της τελευταία της στιγμή με πάθος. Αγαπούν, μισούν, δέχονται τα χτυπήματα της μοίρας και τις μικρές χαρές όπως τους έρχονται, επαναστατούν, σκοτώνονται και σκοτώνουν.

Ο ένας πηγαίνει στον πόλεμο και επιστρέφοντας ανακαλύπτει ότι όλα όσα είχε έχουν πια χαθεί κι αποφασίζει να πάρει την εκδίκησή του, παραδίδοντας την ψυχή του στο διάβολο.

Ο άλλος είναι μοναχικός και όταν επιτέλους βρίσκει μια γυναίκα, έστω άστεγη, να του κρατά για λίγο συντροφιά, τη σκοτώνει.

Κάποιος άλλος ταξιδεύει στα μέρη της Ανατολής αναζητώντας μια χαμένη πόλη, όπου εξακολουθούν να λατρεύουν την Αστάρτη.

Και ένας ναυτικός ταξιδεύει στα λιμάνια του κόσμου επιθυμώντας να διατηρήσει αυτό που αγαπάει πιο πολύ: τη μοναξιά του.

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι ήρωες σ’ αυτές τις ιστορίες, μοιάζουν απελπισμένοι, σαν να ζουν τη ζωή από συνήθεια, ή μάλλον απλά σαν να επιβιώνουν μέρα με τη μέρα. Αν ψάχνουν τη χαρά, την ευτυχία, αυτό δεν γίνεται αντιληπτό μέσα από τα έργα και τις πράξεις τους. Τα τοπία του έξω και του μέσα τους μοιάζουν ζοφερά.

Όταν μιλούν ωστόσο έχουν κάτι σημαντικό να πουν: «Έρχεται και γεμίζει ένα κενό η κάθε νέα ζωή», «Όλες οι ταινίες με ζόμπι έχουν happy end. Στο τέλος τρώνε τους πάντες και δεν απομένει κανείς να θυμάται», «Έτσι πεθαίνουν οι άνθρωποι. Πρώτα τους ξεχνάνε οι κοντινοί τους», «Όσες θυσίες κι αν έκανα στον προπάτορα αυτός δεν έλυνε τα δεσμά του χώματος».

Ταξιδεύουν όμορφα τον αναγνώστη αυτές οι ιστορίες. Τον πηγαίνουν σε μέρη γνώριμα πού και πού, αλλά πιο συχνά τον παρασύρουν στα μονοπάτια της φαντασίας, τον κάνουν να αντικρίσει όψεις της ζωής μέσα από τα κάτοπτρα του μύθου.

Ακόμη και οι τίτλοι τους μοιάζουν να κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη: «Γκρίχου», «Τίσις», «Σποδός», «Καΐνα», «Σαρκώζα» κτλ.

Μια εξαιρετική συλλογή, από ένα συγγραφέα που μοιάζει να γνωρίζει πολύ καλά τα υλικά που χρησιμοποιούσαν για να πουν τις ιστορίες τους οι παραμυθάδες των παλιών καιρών.

Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε κάθε φίλο της καλής ελληνικής λογοτεχνίας.

Οι μικρές λίστες του βραβείου Διαβάζω

Δεν το συνηθίζω να ανεβάζω ανακοινώσεις εδώ, αλλά μια κι ετούτος ο χώρος ουσιαστικά εγκαταλείφθηκε τον τελευταίο μήνα λόγω κάποιων καταστάσεων, είπα να κάνω μια εξαίρεση. Ιδού λοιπόν οι μικρές λίστες των βραβείων του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στις 6 Ιουνίου.


ΔΙΗΓΗΜΑ

1.    Θοδωρής Γκόνης, Ο ύπνος της Αδριανουπόλεως, Άγρα
2.    Ζυράννα Ζατέλη,  Ηδονή στον κρόταφο, Καστανιώτης
3.    Κώστας Καβανόζης, Όλο το φως απ΄ τα φεγγάρια, Πατάκης
4.    Παναγιώτης Κουσαθανάς, Αξιοσημείωτες συναντήσεις, Ίνδικτος
5.    Λουκάς Κούσουλας, Και μόνος και μετά πολλών ( Γ΄), Γαβριηλίδης
6.    Πρόδρομος Μάρκογλου, Τα σύννεφα ταξιδεύουν τη νύχτα, Νεφέλη
7.    Κώστας Παπαγεωργίου, Το νερό, Κέδρος
8.    Γιώργος Σκαμπαρδώνης,  Περιπολών περί πολλών τυρβάζω, Πατάκης
9.    Έρση Σωτηροπούλου, Να νιώθεις μπλε, να ντύνεσαι κόκκινα, Πατάκης
10.    Βασίλης Τσιαμπούσης, Σάλτο μορτάλε, Μεταίχμιο

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

1.    Βασίλης Αλεξάκης, Η πρώτη λέξη, Εξάντας
2.    Γιάννης Μακριδάκις, Η άλωση της Κωνσταντίας, Εστία
3.    Μιχάλης Μοδινός, Η σχεδία, Καστανιώτης
4.    Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Η ενοχή της αθωότητας, Καστανιώτης
5.    Γιώργος Ξενάριος, Στην άκρη του κόσμου, Κέδρος
6.    Νίκος Παναγιωτόπουλος, Τα παιδιά του Κάιν, Μεταίχμιο
7.    Αλέξης Πανσέληνος, Σκοτεινές επιγραφές, Μεταίχμιο
8.    Γιώργος Συμπάρδης, Υπόσχεση γάμου, Μεταίχμιο
9.    Ευγενία Φακίνου, Το τρένο των νεφών, Καστανιώτης
10.    Μιχάλης Φακίνος, Η έρημος έρχεται, Καστανιώτης

ΠΟΙΗΣΗ

1.    Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Η ανορεξία της ύπαρξης, Καστανιώτης
2.    Γιώργος Αλισάνογλου, Jesu Christiana. Μια μελλοντική προσευχή, Μαγικό κουτί
3.    Βασίλης Αμανατίδης, 7: Ποίηση για video games, Νεφέλη
4.    Τάσος Γαλάτης, Κάθοδος, Τυπωθήτω
5.    Βερονίκη Δαλακούρα, Καρναβαλιστής, Κέδρος
6.    Γιάννης Δάλλας, Περίακτος, Τυπωθήτω
7.    Κατερίνα Ηλιοπούλου, Το βιβλίο του χώματος, Μελάνι
8.    Δημήτρης Κοσμόπουλος, Κρούσμα, Κέδρος
9.    Γιώργος Μπλάνας, Στασιωτικά 1-50, Γαβριηλίδης
10.    Παυλίνα Παμπούδη, Το σπίτι στους 40 δρόμους, Ροές

ΔΟΚΙΜΙΟ-ΜΕΛΕΤΗ

1.    Γιώργος Βέης, Μανχάταν- Μπανγκόκ, Κέδρος
2.    Έφη Γαζή, Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια: Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930), Πόλις
3.    Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Ο μοντερνισμός και οι Δοκιμές του Σεφέρη, Πόλις
4.    Αντώνης Λιάκος, Αποκάλυψη, ουτοπία και ιστορία : Οι μεταμορφώσεις της ιστορικής συνείδησης , Πόλις
5.    Μανόλης Μαραγκούλης, Καιρός να συγχρονισθώμεν:  Η Αίγυπτος και η αιγυπτιώτικη διανόηση (1919-1938), Gutenberg
6.    Ελένη Πολίτου Μαρμαρινού, Ωσάν χαράς ιδέα: Η ποιητική γραμματική του Ανδρέα Κάλβου, Gutenberg
7.    Ιωάννης Ταϊφάκος, Οι νεκροί πια δεν μας πονούν: Μαρτυρίες για τη ζωή και την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, Gutenberg
8.    Πολίνα Ταμπακάκη, Η μουσική ποιητική του Σεφέρη: Μια μελέτη της σχέσης της μοντερνιστικής ποίησης με τη μουσική, Δόμος
9.    Δημήτρης Τζιόβας, Ο μύθος της γενιάς του ΄30: Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία, Πόλις
10.    Χαρίκλεια Τσοκανή, Μουσική μανία: Στις απαρχές του βακχικού ενθουσιασμού, Αλεξάνδρεια

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ
 
1.    Βασίλης  Κουνέλης, Νοματαίος, μυθιστόρημα, Ωκεανίδα
2.    Γιώργος Μητάς, Ιστορίες του Χαλ, διηγήματα, Κίχλη
3.    Νίκος Ξένιος, Το άχτι, διηγήματα, Φαρφουλάς
4.    Χίλντα Παπαδημητρίου, Για μια χούφτα βινύλια, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο
5.    Βασιλική Πέτσα, Θυμάμαι, νουβέλα, Πόλις

ΠΟΙΗΣΗ – ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ

1.    Ορφέας Απέργης, Υ, Πατάκης
2.    Αρετή Γκανίδου, Ορυκτό φως, Μελάνι
3.    Γιάννης Δούκας, Στα μέσα σύνορα, Πόλις
4.    Ιωάννης Α.Ζερβός, Κρίσιμη μάζα, Μελάνι
5.    Αλέξιος Μάινας, Το περιεχόμενο του υπολοίπου, Γαβριηλίδης


ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ


ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

Φραγκούλη Φωτεινή : Κατ – γατ – καραγάτ
Εικονογράφηση : Στεφανίδη Φωτεινή
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Αγγελίδου Μαρία : Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα
Εικονογράφηση : Στεφανίδη Φωτεινή
Εκδόσεις : Αερόστατο, Αθήνα, 2011

Μπουμπούσης Γιώργος : Η αγάπη της Μυρμηγκίνας και του Τζίτζικα
Εικονογράφηση : Ιωάννου Βανέσσα
Εκδόσεις : Ελληνοεκδοτική, Αθήνα, 2011

Αγγέλου Άγγελος - Σίνη ΄Εμη : Θέλω να αρρωστήσω
Εικονογράφηση : Βαβούρη Ελίζα
Εκδόσεις : Ψυχογιός, Αθήνα, 2011

Παπαθεοδούλου Αντώνης : Του σκοινιού τα μανταλάκια
Εικονογράφηση : Μπουλούμπασης Πέτρος
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Μπουλώτης Χρήστος : ΟΥΦ ! Οι απίθανες ιστορίες του ΄Αρη
Εικονογράφηση : Τίκκου Φωτεινή
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011
Πλησή Παναγιώτα : Δεν είμαι τέρας, σου λέω !
Εικονογράφηση : Παπαδοπούλου Σοφία
Εκδόσεις : Κέδρος, Αθήνα, 2011

Τσίτας Μάκης : Γιατί δε μετράς προβατάκια ;
Εικονογράφηση : Καρακάσογλου Γιώργος
Εκδόσεις : Ψυχογιός, Αθήνα, 2011


ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Κοντολέων Μάνος : Δε με λένε Ρεγγίνα … ΄Αλεχ με λένε
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Κλιάφα Μαρούλα : Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα
Εκδόσεις : Μεταίχμιο, Αθήνα, 2011

Σπύρου Δημήτρης : Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Παναγιωτάκης Γιώργος : Μικρόκοσμος
Εκδόσεις : Κέδρος, Αθήνα, 2011

Μαργαρίτης Κυριάκος : Τα τρύπια τείχη
Εκδόσεις : Ψυχογιός, Αθήνα, 2011

Κατσαμά Ελένη : Κοσμοδρόμιο
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Κοντολέων Άννα : Οι εφτά ζωές του Κόμπου
Εικονογράφηση : Δήμου Θανάσης
Εκδόσεις : Πατάκης, Αθήνα, 2011

Λιλή Ζωγράφου - Αφιέρωμα

Το κείμενο που ακολουθεί δεν θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς εύκολα αφιέρωμα, αλλά να που το κάνω. Βασικά τούτο το γραπτό αποτελεί την εισαγωγή για την ιστοσελίδα που έφτιαξα για την καλή συγγραφέα πριν δέκα χρόνια και την οποία μπορείτε να επισκεφθείτε εδώ. Όπως θα δείτε στο συγκεκριμένο χώρο μπορεί να βρει κανείς πολλά και διάφορα για την Λιλή: Παρουσιάσεις βιβλίων, γράμματα, συνεντεύξεις κτλ. Όταν τη δημιούργησα σκεφτόμουνα ότι θα συνέχιζα να την εμπλουτίζω συνεχώς με υλικό, αλλά σιγά σιγά τα χρόνια πέρασαν, παρασύρθηκα σε άλλα μονοπάτια, οι δυνάμεις μου λίγο ή πολύ εξαντλήθηκαν, ή μάλλον δεν είναι πια αρκετές ώστε να μπορώ να χειριστώ τόσα διαφορετικά πράγματα ή έργα όσο παλιά. Όπως και νάχει, ελπίζω να επισκεφθείτε τη σελίδα και να μου πείτε τα σχόλιά σας, αλλά και να απολαύσετε το πιο κάτω κείμενο.

«Αχ, μωρέ Λιλή, που πήγες και μας πέθανες...». Και τώρα, τι κάνουμε; Ποιος θα τους τα λέει χύμα; Ποιος θ’ αναστατώνει τις κυράτσες και τους βολεμένους; Μεγάλη ζημιά μας έκανες μωρέ Λιλή... Αρχόντισσα κυρά... Μάνα... Αδελφή... και Φως!
Τι πρόλογο να γράψω; Τι να πω; Το ξέρω! κάπου θα ’σαι τώρα, θα με βλέπεις και θα γελάς, θα με κοροϊδεύεις: «Τι κάθεσαι κι ασχολείσαι μαζί μου ρε κουτό!» θα σκέφτεσαι... «και χάνεις και τον ύπνο σου για μένα. Εγώ καλά πέρασα, εσύ δες τι θα κάνεις...»
Καλά πέρασες μωρέ Λιλή. Ήρθες, μας είδες, χαιρέτησες, έφυγες. Και τώρα, σαν κι εκείνη την Ισαβέλα θαρρώ, θα μας παρακολουθάς από κάπου αόρατη όλους εμάς που σ’ αγαπήσαμε και θα διασκεδάζεις: «Ωχού, τους την έφερα πάλι».
Λοιπόν, κυρά, αυτό το τελευταίο κόλπο, το μεγάλο σου, δε θα περάσει έτσι! Τι πα να πει, έφυγες; Για που; Αφού εσύ, εδώ ανήκεις, σε μας. Κι ας φωνάζεις πως είσαι λεύτερη. Ε, όχι, δεν είσαι. Υπάρχουν ακόμη τόσοι κανόνες να σπάσεις, τόσοι θεσμοί να γκρεμίσεις, τόσες αλήθειες να πεις, τόσες ψευτιές να ισοπεδώσεις.
Ακούς, Λιλή, δεν ξόφλησες ακόμη το χρέος. Έχεις να ρίξεις ακόμη πολλές γροθιές με την κοινωνία, πολλά βασιλόπουλα να σκοτώσεις, πολλές γυναίκες ν’ αναστήσεις, πολλές σταχτοπούτες να θάψεις.
Είναι και τα ορφανά που άφησες πίσω σου. Τον γάτο σου τον Πόπη –ζει ακόμη αυτή η ψυχή;-, χιλιάδες άντρες-γυναίκες-παιδιά, τη δικιά σου Μήδεια, εκείνη την αγαπημένη σου Ελένη, την Ερατώ, το καημένο εκείνο πλάσμα τον Αρίστο, τον... την... Ω! Αμέτρητα είναι τα παιδιά σου...
Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, τα λόγια δε βγαίνουν. Έτσι, θα πάρω απόψε, φίλη μου, το καράβι για το Ηράκλειο, την πόλη την αγαπημένη. Θα βρω κάποιους φίλους γκαρδιακούς, για λίγο να τα πούμε, να πιούμε στην υγειά σου μια ρακή, τα ωραία που περάσαμε μαζί να θυμηθούμε.
Και καθόλου να μην ανησυχείς. παλαιοπώλες αναμνήσεων δε θα γενούμε. Γιατί, κυρά καλή, μες στην ψυχή μας είσαι ζωντανή κι όσα ήσουνα εσύ και κείνα ζούνε!
Αλήθεια, Λιλή, τραγουδάτε τα ρεμπέτικά σας ακόμη πέρα κει, με τον Τσιτσάνη;

Στο "Ανεμώλια" του Ισίδωρου Ζούργου το Βραβείο Αναγνωστών

Tο Βραβείο Αναγνωστών 2011 απονέμεται στο βιβλίο «Aνεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού (Εκδόσεις Πατάκη). Είναι το μυθιστόρημα που υποστήριξαν ένθερμα τόσο οι 40 Λέσχες Ανάγνωσης ανά την Ελλάδα, που συμμετείχαν φέτος, όσο και το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που έλαβε μέρος στη φετινή ψηφοφορία (2.569 ψήφοι).
Το μυθιστόρημα «Ανεμώλια» αποτελεί το έκτο βιβλίο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα (γεν. 1964). Πρόκειται για ένα οδοιπορικό πέντε φίλων με ιστιοπλοϊκό σκάφος, οι οποίοι αναζητούν τη διάσταση της πραγματικότητας μέσα από το βλέμμα των 45 χρόνων τους, τη συναισθηματική αναμόχλευση που τους δημιουργεί το παρελθόν, την επιθυμία της χαράς σήμερα και τη ζεστασιά της συντροφικότητας.
Στην «κούρσα» της τελικής βαθμολογίας τερμάτισαν επίσης: δεύτερο το βιβλίο «Τα σακιά» της Ιωάννας Καρυστιάνη (Εκδόσεις Καστανιώτη) και τρίτο το βιβλίο «Για μια χούφτα βινύλια» της Χίλντας Παπαδημητρίου (Εκδόσεις Μεταίχμιο).

Σώτη Τριανταφύλλου – Για την αγάπη της γεωμετρίας

Αυτή είναι η ιστορία της Ανατολής, ενός κοριτσιού, μιας γυναίκας που δεν μοιάζει και πολύ ή ίσως και καθόλου με τις άλλες. Αυτή δεν κάνει όνειρα για να φτιάξει σπίτι, δεν ψάχνει τον τέλειο άντρα και δεν θέλει να σπουδάσει δικηγόρος για να έχει δουλειά στρωμένη, όπως ονειρεύεται ο μπαμπάς της.
     Η Ανατολή βλέπει τον κόσμο με το δικό της ξεχωριστό βλέμμα, τον αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο, κι είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που τη βάζουν σε μπελάδες, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τη γνωρίζουν πιστεύουν ότι είναι τρελή για δέσιμο. Δύο μοναχά άνθρωποι την καταλαβαίνουν: ο καθηγητής της των μαθηματικών και ο γείτονας και καλύτερός της φίλος Παύλος. Τον Παύλο τον γνωρίζει από μικρή και ίσως να είναι το μοναδικό πλάσμα το οποίο θα μπορούσε να πει ότι είχε αγαπήσει. Μαζί έπαιξαν, μαζί έκλεψαν -το αυτοκίνητο του μπαμπά της-, μαζί ανακάλυψαν τις πρώτες ερωτικές συγκινήσεις και πολλές πολλές μουσικές. Εξάλλου, όπως σκεφτόταν εκείνος: «Για την Ανατολή, σε κάθε περίσταση, υπάρχει ένα τραγούδι. Ένα τουλάχιστον».
     Η Ανατολή ωστόσο δεν ήταν μόνο ερωτευμένη με τη μουσική, αλλά και με τη γεωμετρία – σε πολλές μάλιστα περιστάσεις μπορούσε να περιγράψει τις σκέψεις της χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα. Κι αυτό την έσπαγε σε πολλούς, μα πάνω απ’ όλα στον μπαμπά της. Ο μπαμπάς! Ο επαναστάτης του γλυκού νερού. Ο κομμουνιστής. Αυτός που έκανε δήλωση μετανοίας την εποχή της δικτατορίας και παρά το ότι πίστευε στα δίκια των λαών, στα δικαιώματα των φτωχών και στα λοιπά τραγικά, διέθετε ένα τεράστιο διαμέρισμα, εγγλέζα γκουβερνάντα για τα παιδιά και ακόμη κι ένα δουλικό, ένα νιο κορίτσι από κάποιο χωριό. Επαναστάτης με τα όλα του δηλαδή.
     Ο μπαμπάς ήταν ο μεγάλος εχθρός της Ανατολής, αλλά είχε κι άλλους. Πολλούς. Οι εχθροί της δεν ήταν όσοι δεν την καταλάβαιναν, αλλά όσοι δεν την αποδέχονταν. Κι αν ο ένας τη χτυπούσε πού και πού, οι άλλοι τη μαστίγωναν με τη γλώσσα. Αλλά αυτή δεν μάσαγε. Τους έφτυνε την περιφρόνησή της, κλείνονταν στο δωμάτιό της, άκουγε μουσική και έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας, όταν φυσικά δεν έκανε παρέα με τον Παύλο.
     Για τον Παύλο, όταν ήταν μικρή, έκανε μεγάλα όνειρα, ή μάλλον είχε γι’ αυτόν ένα μεγάλο όνειρο: ότι δεν θα άλλαζε ποτέ και πώς κάποια μέρα θ’ άνοιγε ένα δισκάδικο, όπου θα χρησιμοποιούσε τις γνώσεις του για καλό σκοπό. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα έφευγε στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντάς τη μόνη. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα συμβιβαζόταν, αναγνωρίζοντας μια αλήθεια που δεν ήταν η δική του. «Κάποτε είχα αισθήματα: ήταν μια αρρώστια που κόλλησα στην εφηβεία μου», σκέφτεται τώρα. Αλλά η Ανατολή έχει τις δικές της απόψεις: «Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας θα χάσουν και τις δύο» και «Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι δεν θέλουν να κάνουν».
     Ο Παύλος ωστόσο δεν υπήρξε ο μοναδικός άντρας στη ζωή της Ανατολής. Ήταν και ο Μιχάλης. Ο Μιχάλης, τον οποίο παντρεύτηκε σχεδόν για πλάκα. Ένας νεαρός ιδεαλιστής, Κνίτης με τα όλα του. Κάποιος που πίστευε τυφλά στις αλήθειες του κόμματος και όχι σ’ αυτές της ζωής και ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και να πηδάει τις συντρόφισσες από το να ξοδεύει χρόνο μαζί της. Είχαν επικούς καυγάδες, γλυκές συμφιλιώσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Εκείνη ήθελε να ζήσει τη ζωή της, εκείνος τη ζωή των άλλων.
     Το Για την αγάπη της γεωμετρίας είναι μια ιστορία για την αγάπη, για τις μουσικές, για τις πατριωτικές εμμονές και τις κομματικές παρωπίδες, για τα όνειρα που τις περισσότερες φορές δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα, αφού οι άνθρωποι δεν τολμούν στ’ αλήθεια να τα κυνηγήσουν, αλλά και για την τρέλα – πραγματική ή μη. Η Ανατολή είναι ένας χαρακτήρας αντισυμβατικός, που δεν χωράει σε κουτιά και κατηγοριοποιήσεις, που κάνει ό,τι κάνει επειδή το θέλει ή γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά ποτέ για τα μάτια των άλλων, που αρνείται ίσως να μεγαλώσει μέσα σ’ ένα κόσμο που δεν της αρέσει, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν της ζωής την ουσία. Μια γυναίκα φευγάτη, που αιωρείται ανάμεσα στα σχήματα και τις μουσικές και χαράζει πορείες στα μονοπάτια των ονείρων της.
     Το βιβλίο αυτό θυμίζει κάποια από τα παλαιότερα της συγγραφέως, ίσως περισσότερο το Αύριο, μια άλλη χώρα, αλλά είναι πολύ καλύτερο από αυτά. Πιο ώριμο. Πιο μεστό. Και πιο ταξιδιάρικο – όχι τόσο στο χώρο όσο στο χρόνο, και στις ψυχές.

Άλλα βιβλία της που παρουσιάσαμε:

Ο χρόνος πάλι 
Για τη σημαία και το έθνος
Αφρικανικό ημερολόγιο
Λίγο από το αίμα σου
Λος Άντζελες
Ιστορίες του σώματος
Κινέζικα Κουτιά
Γράμμα από ένα δράκο
Πιτσιμπούργκο
Ιστορίες Απόγνωσης
Συγχώρεση
Η φυγή
Άλμπατρος
Το εργοστάσιο των μολυβιών
Η Μαριόν στ' ασημένια νησιά και στα κόκκινα δάση
Ο υπόγειος ουρανός
Αύριο, μια άλλη χώρα
Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
Το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ
Άλφαμπετ Σίτυ
Θάνατος το ξημέρωμα
Φτωχή Μάργκο
Γράμμα από την Αλάσκα

Χάρης Μαυρομάτης – Ο κήπος των νεκρών

Αυτό είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που πραγματικά απολαμβάνω να διαβάζω. Είναι ολιγοσέλιδο, διαθέτει χιούμορ, εμφανές και υπόγειο, και λέει όλα όσα έχει να πει χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή φλύαρο. Και φυσικά ο τίτλος του δεν αφήνει καμία αμφιβολία στον αναγνώστη σχετικά με το τι καταπιάνεται.
     Όλα αρχίζουν όταν πεθαίνει η Αικατερίνα, μια μεγαλοκυρά και νονά του αφηγητή. Στην κηδεία της μαζεύονται πολλοί και διάφοροι για να της πουν το στερνό αντίο. Ανάμεσά τους είναι και η μητέρα του αφηγητή, που είναι νεκρή εδώ και είκοσι χρόνια. Στην αρχή όταν την βλέπει αυτός μένει με το στόμα ανοικτό, όχι τόσο από την τρομάρα, όσο από την έκπληξη, αλλά όταν εκείνη του εξηγεί ότι απλά πήγε εκεί για να οδηγήσει τη νονά του στον κόσμο των νεκρών, όπου γίνεται η ανακύκλωση των ψυχών, εκείνος μοιάζει να την καταλαβαίνει. Τι πιο φυσικό άλλωστε;
     Τις σαράντα μέρες που θα ακολουθήσουν οι δυο τους, αλλά και άλλοι πολλοί, θα τις ξοδέψουν στο κτήμα, σ’ ένα τόπο όπου οι νεκροί κι οι ζωντανοί θα συναντηθούν ξανά μετά από χρόνια πολλά και θα τα πούνε, θα θυμηθούνε τα παλιά και θα ρίξουν και τις μπηχτές τους για την Αικατερίνα, η οποία κάθε άλλο παρά συμπαθής ήταν. Διαβάζουμε: «Εκεί που ζούσε δεν υπήρχε κόσμος. Υπήρχε ένας κώδικας ελεγχόμενων αναπνοών», «Η νονά ζούσε στον κόσμο της κυρίας, που δεν ανεχόταν να ξέρουν οι άλλοι περισσότερα από αυτή», «Μα μητέρα, πόνεσε ποτέ η Αικατερίνα για να πονέσει και τώρα;» - «Πόνεσε, παιδί μου, στην τελευταία αναλαμπή, λίγο πριν σβήσει… Έπρεπε επιτέλους να ζήσει και κάτι. Μέχρι τότε δεν ζούσε. Έβλεπε μόνο, άκουγε και σχολίαζε. Είναι τραγικό να πιστεύεις πως ζεις, όταν περνάς τη ζωή σου όπως εκείνη…»
     Η Αικατερίνα φυσικά δεν είναι, έστω και διά της απουσίας της, η μοναδική πρωταγωνίστρια σ’ αυτή την ιστορία. Από τις σελίδες της κάνουν βιαστικά το πέρασμά τους διάφοροι, εκκεντρικοί ή μη χαρακτήρες, οι περισσότεροι συγγενείς, έστω και μέσα από τις αναφορές των άλλων. Όπως η Κλέα, η οποία «Μας επισκεπτόταν μόνο να-σας-φιλήσω-και-να-φύγω», ή ο Γιάννης, που ήταν «ο συνειρμός τριών προηγούμενων αδελφών», και ο Τεύκρος «που προτιμούσε να ζει ανώνυμα και λυρικά». Διάφοροι άλλοι θείοι επίσης, ο καθείς με τα κουσούρια του.
     Ο συγγραφέας έχει γράψει ένα κείμενο με κέφι πολύ, αλλά και με έντονη ποιητική διάθεση, αφού εκτός από να μας χαρίζει χαμόγελα με τις εμπνεύσεις του, μας προσφέρει και μερικές εκπληκτικές περιγραφές του τοπίου, του εντός και του εκτός. Ενός κτήματος του οποίου οι γωνίες ήταν επιτάφιοι, των ψυχών, νεκρών ή ζωντανών, που όλες έχουν κάτι να πουν, όσο ασήμαντο κι αν είναι αυτό, όσο ασήμαντοι κι αν υπήρξαν κι οι ίδιοι. Κι ας μην έχουν σημασία «τα ονόματα εκείνων που δεν μπορούν να σφραγίσουν τη μεγάλη ιστορία».
     Ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο μοιάζει να θέλει να μας πει ότι τα λίγα λόγια είναι πλούτος. Και γίνεται πιστευτό. Διαβάστε το.

Αλέξης Σταμάτης – Ζωή

 Αυτή είναι μια νουβέλα που υποδύεται το θεατρικό έργο ή και αντίστροφα. Ή ίσως και να είναι ένα δράμα δωματίου όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο.
     Τα γεγονότα που περιγράφονται εδώ διαδραματίζονται στη διάρκεια μίας μόλις νύχτας. Ένας φίλος από το παρελθόν επιστρέφει και οι γνωστοί του ετοιμάζονται να τον υποδεχτούν στο σπιτικό τους. Το μόνο που δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτος, αφού τα μέλη της οικογένειας έχουν κάποιες μεγάλες διαφορές μαζί του, οι οποίες καθιστούν τη συνάντηση γι’ αυτούς μία δοκιμασία.
     Ο Αντρέας είναι ένας αχαΐρευτος άντρας, που έχει ωστόσο τον τρόπο του με τις γυναίκες. Καταφέρνει πάντα, με κάποιο τρόπο, να τις παίρνει με το μέρος του, χωρίς να σκέφτεται ούτε στιγμή τα προβλήματα που θα μπορούσε να δημιουργήσει. Ανάμεσα στις κατακτήσεις του ήταν και η Ζωή, η οικοδέσποινά του, κάτι που γνωρίζει ο άντρας της, ο Λυκούργος, ο οποίος όμως παρόλα αυτά δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να υποδεχτεί τον πρώτο στο σπίτι τους. Ετοιμάζει μάλιστα προς τιμήν του ένα μεγάλο δείπνο, μια και τυγχάνει δεινός μάγειρας. Η Ζωή από την άλλη είναι, λίγο ή πολύ, στον κόσμο της: μια γυναίκα αγοραφοβική, που νοιάζεται μοναχά για τον εαυτούλη της και την εμφάνισή της και η οποία εδώ και χρόνια γράφει ένα βιβλίο, που μάλλον δεν θα τελειώσει ποτέ.
     Καθώς ετοιμάζονται λοιπόν για τη μεγάλη βραδιά καταφθάνει στο σπίτι και η κόρη τους η Μάγια, η οποία έχει τη δική της ατζέντα, καθώς και η Αιμιλία, η επίσημη αγαπημένη του Λυκούργου, και η, κατά κάποιο τρόπο, γυναίκα για όλες τις δουλειές της Ζωής.
     Μέσα από τις σκέψεις και τις αναμνήσεις των πιο πάνω, αλλά και το ολοζώντανο παρόν του Αντρέα, θα ταξιδέψουμε στο χθες των πρωταγωνιστών, το γεμάτο μυστικά, τα οποία μόνο ένας απ’ αυτούς γνωρίζει στο σύνολό τους. Με εξαίρεση τον Λυκούργο, που είναι ο μόνος που μοιάζει να ξέρει που πατά και που πηγαίνει, οι υπόλοιποι φαίνονται να παραπαίουν ανάμεσα στις φοβίες και τις αναμνήσεις τους. Την παράσταση ωστόσο δεν την κλέβει αυτός, αλλά η Ζωή. Αυτή είναι στο επίκεντρο, κι ας αδυνατεί να κινήσει τα νήματα. Είναι μια γυναίκα ερωτευμένη με το πάθος, σκόρπια, μπερδεμένη, χαοτική, την οποία ενδιαφέρουν οι άλλοι μοναχά σαν εικόνες, ώστε να μπορεί να προβάλλει πάνω τους τα φαντάσματά της. Όπως διαβάζουμε κάπου, στις πρώτες σελίδες: «Είναι κάτι σαν ηθοποιός η Ζωή. Στη ζωή, όχι στη σκηνή», η οποία αντιμετωπίζει την αγάπη σαν κατόρθωμα.
     Παρόλα τα κουσούρια της όμως διαθέτει χιούμορ που σκοτώνει («Αχ, αυτή η Αιμιλία, δεν είναι ούτε καν δήθεν, τρίθεν είναι», έλεγε) και επιμένει να λέει πάντα την αλήθεια – μια συνήθεια που θα της κοστίσει κάποτε ακριβά.
     Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από τον αστερισμό της. Όλοι αδύναμοι. Όλοι υποτακτικοί της. Αυτή ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλά δεν μπορεί να καθορίσει το αποτέλεσμά του. Έτσι, όταν κάποτε έρθει το τέλος, θα τη βρει απροετοίμαστη.
     Ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, σε μια καθισιά και χαρίζει στον αναγνώστη αρκετά χαμόγελα. Πολύ διαφορετικό από τα μεγάλα μυθιστορήματα του συγγραφέα, αλλά το ίδιο καλό με αυτά.

Διαβάστε επίσης:

Σκότωσε ό,τι αγαπάς 
Οδός Θησέως
Μητέρα Στάχτη
Βίλα Κομπρέ
Μπαρ Φλωμπέρ

Ευγένιος Τριβιζάς – Η τελευταία μαύρη γάτα

Ένα βιβλίο φανταστικό. Γεμάτο περιπέτεια και χιούμορ και κρυφά διδάγματα – κρυφά ώστε να μη στερούν από τον αναγνώστη κάτι από την απόλαυση του ταξιδιού.
     Ναι, ένα ταξίδι είναι αυτό το μυθιστόρημα για παιδιά και νέους κάθε ηλικίας. Ένα ταξίδι στις ψυχές ή, αν προτιμάτε, τις γατοψυχές, αφού υποδηλώνει και ο τίτλος σ’ αυτό ακολουθούμε στις περιπέτειές της την τελευταία μαύρη γάτα, ή μάλλον γάτο.
     Όλα αρχίζουν όταν ο ήρωάς μας αντιλαμβάνεται ότι σιγά σιγά άρχισαν να εξαφανίζονται οι μαύρες γάτες απ’ το νησί. Εντάξει, οι περισσότερες είναι αλήτισσες, ταξιδιάρες, αλλά όπως και να έχουν τα πράγματα κάτι δεν μοιάζει να πηγαίνει καλά. Τις υποψίες του θα ενισχύσει η σχεδόν συνάντησή του με τον κοντό με την τραγιάσκα, ένα γατομπόγια.
     Ωστόσο το τι πρόκειται να συμβεί δεν μπορεί να το φανταστεί ούτε στους πιο σοβαρούς του εφιάλτες, αφού σύντομα θα ξεσπάσει σ’ ολόκληρο το νησί ένας λυσσαλέος διωγμός κατά των μαύρων γάτων, με την έγκριση μάλιστα του πρωθυπουργού. Μέσω μιας έξυπνης διαφημιστικής εκστρατείας οι αρχές και κάποιοι επιχειρηματίες θα πείσουν την κοινή γνώμη ότι για όλα τα κακά της μοίρας τους φταίνε οι μαύρες γάτες. Έτσι οι άνθρωποι αρχίζουν να τις καταδιώκουν, να τις συλλαμβάνουν, να τις χτυπάνε και να τις σκοτώνουν, ελπίζοντας έτσι να δουν άσπρη μέρα.
     Ο φίλος μας βλέποντας την κατάσταση να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο συγκαλεί μια γατοσυνέλευση ώστε οι γάτες ν’ αποφασίσουν ποια γραμμή θ’ ακολουθήσουν, αφού θα ήταν ασυγχώρητες αν εξακολουθούσαν να παρακολουθούν τις εξελίξεις με κατεβασμένη την ουρά. Τα γεγονότα όμως θα τον απογοητεύσουν, αφού η μια μετά την άλλη οι διάφορες φυλές θα αρνηθούν να συμμαχήσουν με τις μαύρες, μια και φοβούνται ότι θα θεωρηθούν συνεργοί τους. Και σαν να μην τους έφταναν όλ’ αυτά κάποιος τους προδίδει κιόλας. Ποιος όμως και γιατί;
     Ο καλός γάτος, όλο και πιο μόνος, περιφέρεται απ’ το ένα μέρος στο άλλο,  κρύβεται μέσα σε κουτιά και ντουλάπες, ακόμη και μέσα σε χαλιά, μαθαίνει κάποια πράγματα, παθαίνει πολλά περισσότερα και φτάνει στο σημείο να μισήσει τη ζωή του. Πρώτα τον απογοήτευσαν τ’ αδέλφια του, η οικογένειά του, και μετά οι άνθρωποι. Ωστόσο, όσο κι αν τους αξίζει, δεν μισεί κανένα απ’ αυτούς. Κι εκεί που πιάνει πια απόλυτα πάτο, αντί να τους επιτεθεί, απλά τους συγχωρεί. Τι σημασία έχει εξάλλου η εκδίκηση; Εκείνος το μόνο που ζητά είναι να γίνουν όλα όπως παλιά: να βρει και πάλι τους φίλους του, μια χαριτωμένη γάτα για να αγαπά, να συνεχίσει να κόβει τις βόλτες του στις στέγες και στα πεζοδρόμια, η ζωή του ν’ αποκτήσει και πάλι νόημα.
     Ο συγγραφέας μέσω των γάτων του φτιάχνει μια μικρογραφία της ανθρώπινης κοινωνίας. Μιλά για την ευπιστία των ανθρώπων, την ανάγκη τους να δείξουν κάποιον με το δάχτυλο και να πουν ότι αυτός φταίει για όλα, των προκαταλήψεών τους, της τάσης τους να επιδίδονται σε αποτρόπαιες πράξεις, του πως όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη, της αγάπης που χάνεται. Όλοι σχεδόν αντιπροσωπεύουν το κακό. Ο μαύρος γάτος μας, μια μικρούλα και μια μεγαλόψυχη γριά, αντιπροσωπεύουν το καλό, την αγνότητα των ψυχών. Με μία λέξη, είναι και οι τρεις τους γαταπληκτικοί, κι αυτοί ακριβώς είναι που εξακολουθούν και δίνουν κάποια αξία στη ζωή, που την εμποδίζουν να κυλήσει ολότελα στο σκοτάδι.
     Καλογραμμένο όσο πάει, μάς χαρίζει πολλά χαμόγελα, γεννά μέσα μας αμέτρητες σκέψεις. Αξίζει να διαβαστεί απ’ τον καθένα.