Τα βιβλία του φθινόπωρου

…Και λίγα ακόμη. Αυτό είναι το τέλος μιας εποχής και η αρχή μιας άλλης, έτσι είπα να σας δώσω κάποιες ενδείξεις για τα βιβλία που θα παρουσιάσω εδώ τους επόμενους μήνες. Τα περισσότερα από αυτά θα κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο, κάποια το χειμώνα, ένα την άνοιξη. Όπως θα διαπιστώσετε ένα-δυο απ’ αυτά ήδη κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Δυστυχώς ή ευτυχώς ακολουθώ το αμερικανικό πρόγραμμα έκδοσης, αφού εκείνοι με τροφοδοτούν με βιβλία, και έτσι όσο και να το ήθελα δεν θα μπορούσα να ανεβάσω κάποιες παρουσιάσεις εδώ πριν από την ώρα τους. Τα ακόλουθα βιβλία θα παρουσιαστούν την ημέρα ακριβώς που θα κυκλοφορήσουν στις ΗΠΑ, ή μια μέρα πριν ή μία μετά, σε περίπτωση που δύο απ’ αυτά βγαίνουν ταυτόχρονα στα ράφια, ηλεκτρονικά και μη:

The Dead Kid Detective Agency – Evan Munday. 1η Σεπτεμβρίου. Θα το απολαύσουν οι φίλοι του Νιλ Γκέιμαν. Οι περιπέτειες μιας μικρής ντετέκτιβ που ακούει στο όνομα Οκτόμπερ και των νεκρών και μη φίλων της.
Nairobi Heat – Mukoma Wa Ngugi. 13 Σεπτεμβρίου. Αστυνομικό που διαδραματίζεται στην Κένυα. Διαφορετικό και πολύ ενδιαφέρον.
Lennon – Tim Riley. 20 Σεπτεμβρίου. Η απόλυτη, λένε, βιογραφία του Τζον Λένον. Ελπίζω να προλάβω να το διαβάσω μέχρι τότε, αφού αυτές τις μέρες διαβάζω ένα ακόμη εξαιρετικό… τούβλο. (Διαβάστε πιο κάτω)
Theodora: Actress, Empress, Whore – Stella Duffy. 26 Σεπτεμβρίου. Μια καλογραμμένη μυθιστορηματική βιογραφία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
Penguin Lost – Andrey Kurkov. 27 Σεπτεμβρίου. Η ξεκαρδιστική συνέχεια των περιπετειών του πιγκουίνου Μίσα και του ιδιοκτήτη του.
Shards – Ismet Prcic. 4 Οκτωβρίου. Το μυθιστορηματικό ταξίδι ενός πρόσφυγα από την πρώην Γιουγκοσλαβία στη δύση.
Cain – Jose Saramago. 6 Οκτωβρίου. Μια ανατρεπτική ματιά στην Παλαιά Διαθήκη από τον καλό πορτογάλο συγγραφέα, που βγάζει πολλή γέλιο.
The Wandering Falcon – Jamil Ahmad. 13 Οκτωβρίου. Ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται έχοντας σαν φόντο τους μύθους των φυλών του Πακιστάν.
Scenes from Village Life – Amos Oz. 18 Οκτωβρίου. Μια συλλογή με ιστορίες που διαδραματίζονται σ’ ένα ανύπαρκτο χωριό στο Ισραήλ και οι οποίες συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταξύ τους.
The Corn Maiden – Joyce Carl Oates. 1 Νοεμβρίου. Μία ακόμη συλλογή με (μεγάλα σε μέγεθος) διηγήματα.
Murder in Mount Holly – Paul Theroux. 6 Δεκεμβρίου. Όπως θα ανέμενε κανείς, ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα.
The Retribution – Val McDermit. 10 Ιανουαρίου. Ένα ακόμη θρίλερ από την καλή σκοτσέζα συγγραφέα, που καταπιάνεται με τα έργα και τις ημέρες ενός καθ’ εξακολούθηση δολοφόνου.
The Spy who Jumped off the Screen – Thomas Kaplan. 5 Ιανουαρίου 2012. Οι των δημοσίων σχέσεων του εκδότη αποφάσισαν να τυλίξουν το βιβλίο αυτό σε ένα πέπλο μυστηρίου. Απαγόρευσαν τη δημοσίευση κάθε κριτικής πριν από την ημερομηνία κυκλοφορίας, έτσι πέτυχαν ήδη αυτό που ήθελαν: να προκαλέσουν συζητήσεις για το βιβλίο μήνες προτού κυκλοφορήσει. Μου έρχεται να καθίσω να το διαβάσω σήμερα και να το παρουσιάσω αύριο, αλλά δεν θα το κάνω. Α, ναι, το βιβλίο είναι ένα θρίλερ, τον πρόλογο του οποίου έχει γράψει ο Μπιλ Κλίντον.
Ragnarok – A.S. Byatt. 30 Ιανουαρίου. Η καλή συγγραφέας καταπιάνεται με τους σκανδιναβικούς μύθους.
Me and You – Niccolo Ammaniti. 31 Ιανουαρίου. Μια ιστορία για τη μοναξιά και την αποξένωση από τον επιτυχημένο ιταλό συγγραφέα με πρωταγωνιστές δύο έφηβους.
Budapest Noir – Vilmos Kondor. 1η Φεβρουαρίου. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα από την Ουγγαρία.
The Reconstructionist – Nirk Arvin. 13 Μαρτίου. Αστυνομικό μυθιστόρημα και πάλι.

Τα ακόλουθα βιβλία τα έχω ήδη διαβάσει και θα τα παρουσιάσω σε ακαθόριστες ακόμη ημερομηνίες:

Kokoro – Sōseki Natsume. Ένα μυθιστόρημα από έναν από τους πιο γνωστούς γιαπωνέζου συγγραφείς.
Pinball, 1973 – Haruki Murakami. Το δεύτερο βιβλίο που έγραψε ο διάσημος συγγραφέας.
Villain – Suichi Yoshida. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα από την Ιαπωνία.
Salmonella Men on Planet Porno – Yasutaka Tsutsui. Διηγήματα από έναν όχι και τόσο γνωστό γιαπωνέζο συγγραφέα.
The Kid – Sapphire. Η συνέχεια του μυθιστορήματος Push που γνώρισε τεράστια επιτυχία μετά την κυκλοφορία της ταινίας Precious που στηρίχτηκε πάνω του.
The Snowman – Jo Nesbo. Ο Χάρι Χολ, ένας από τους πιο γνωστούς σκανδιναβούς ήρωες της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας, επιστρέφει με μια νέα περιπέτεια, όπου καταπιάνεται με το κυνήγι ενός αδίστακτου, αλλά πανέξυπνου δολοφόνου, αλλά δίνει και τη δική του προσωπική μάχη με το δαίμονα του αλκοόλ.
The Train – Georges Simenon. Μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία από έναν από τους προπάτορες της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας.
Havana Real – Yoani Sanchez. Το συστήνω σε όλους αυτούς που στηρίζουν ακόμη τον σύντροφο Φιντέλ Κάστρο. Μια μαρτυρία για το πώς είναι η καθημερινή ζωή στο (δήθεν) σοσιαλιστικό (δήθεν) παράδεισο.
Anatomy of a Disappearance – Hisham Matar. Ο λίβυος συγγραφέας περιγράφει με μυθιστορηματικό τρόπο την εξαφάνιση του αντιφρονούντα πατέρα του.
On Canaan’s Side – Sebastian Barry. Ένα μυθιστόρημα τόσο λυρικό και τόσο νοσταλγικό που σχεδόν σου ραγίζει την καρδιά. Ο ιρλανδός παραμυθάς χτυπάει τα ρέστα του. Υποψήφιο για το φετινό Μπούκερ.
The Unit – Ninni Holmqvist. Μια γυναίκα σ’ ένα μικρόκοσμο φαινομενικά πανέμορφο, αλλά που θυμίζει πολύ τα σκοτεινά ψυχικά τοπία του Κάφκα. Εξαιρετικό.
The Sense of an Ending – Julian Barnes. Ένα ακόμη υποψήφιο για Μπούκερ μυθιστόρημα. Υπέροχη γραφή, δυνατές εικόνες και περίτεχνη πλοκή. Μια νουβέλα που σε λίγες σελίδες λέει πάρα πολλά.
A Dance With Dragons – George R.R. Martin (Η πέμπτη συνέχεια της σειράς A Song of Ice and Fire που ξεκίνησε με το A Game of Thrones.Το άλλο τούβλο που έλεγα πιο πάνω. 1040 σελίδες στην αμερικάνικη πανόδετη έκδοση, οπότε στα ελληνικά υποθέτω θα κυκλοφορήσει σε τρεις τόμους και θα είναι γύρω στις 1800 σελίδες. Έχω διαβάσει περισσότερο απ’ το μισό και η γραφή του, που γίνεται πολλές φορές ποιητική, είναι σκέτη απόλαυση, ενώ δεν λείπουν και οι ξεκαρδιστικές σκηνές).
Pearl in the Sand – Tessa Afshar. Μια ερωτική ιστορία με θρησκευτικό-ιστορικό φόντο. Διαδραματίζεται στην Παλαιστίνη, λίγο καιρό μετά το θάνατο του Μωυσή.
Lucia’s Eyes and Other Stories – Marina Sonkina. Εξαιρετικές ιστορίες, γραμμένες σε πλούσια γλώσσα, και οι οποίες μιλούν για τις ψυχές – κυρίως τις βασανισμένες.

Επίσης, τους αμέσως επόμενους μήνες αναμένω τα ακόλουθα:

IQ84 – Haruki Murakami. Μια γυναίκα ακολουθώντας τις συμβουλές ενός οδηγού ταξί, αρχίζει να παρατηρεί διερευνητικά τον κόσμο γύρω της και σύντομα βρίσκει τον εαυτό της να ταξιδεύει σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Zero Day – David Baldacci. Με μια ακόμη συνομωσία καταπιάνεται στο νέο του μυθιστόρημα ο καλός συγγραφέας. Κι αφού έχει βγάλει στη σύνταξη τον Όλιβερ Στόουν του Κάμελ Κλαμπ, δημιουργεί ένα νέο ήρωα για να τον αντικαταστήσει, που ακούει στο όνομα Τζον Πούλερ.
The Drop – Michael Connelly. Ο Χάρι Μπος, ένας από τους αγαπημένους ήρωες του Κόνελι, βρίσκεται πολύ κοντά στη συνταξιοδότηση. Έχοντας μόνο τρία ακόμη χρόνια στη διάθεσή του, προσπαθεί να αναλάβει όσες περισσότερες υποθέσεις μπορεί – δύο σ’ αυτό τον τόμο.
The Affair – Lee Child. Με το πώς όλα άρχισαν για το βασικό πρωταγωνιστή του Τζακ Ρίτσερ, καταπιάνεται σ’ αυτό το μυθιστόρημα ο συγγραφέας.
Shelter – Harlan Coben. Πρωταγωνιστής σ’ αυτό το βιβλίο, είναι ο ανιψιός του γνωστού μας Μίρον Μπολιτάρ, Μίκι, που προσπαθεί να συνηθίσει τη ζωή σε μια νέα πόλη, κάτω από διαφορετικές συνθήκες.
Heat Rises – Richard Castle. Η τρίτη συνέχεια των περιπετειών της ντετέκτιβ Νίκι Χιτ και του δημοσιογράφου Τζέιμσον Ρουκ. Η κυκλοφορία του βιβλίου συμπίπτει, όπως και τα δύο προηγούμενα χρόνια με την επιστροφή της σειράς Castle στη μικρή οθόνη.
Explosive Eighteen – Janet Evanovich. Η Στέφανι Πλαμ ακροβατεί και πάλι σ’ ένα τεντωμένο σκοινί και έρχεται ξανά φάτσα φάτσα με το θάνατο, στη συνέχεια της γνωστής σειράς μυθιστορημάτων της συγγραφέως.
Red Mist – Patricia Cornwell. Η γνωστή μας, Κέι Σκαρπέτα, βγαίνει στο κυνήγι, αναζητώντας το δολοφόνο κάποιου φίλου της.

Φυσικά κάποιοι άλλοι τίτλοι θα βρουν επίσης αργά ή γρήγορα το δρόμο τους προς τα εδώ. Το κάθε πράγμα όμως στον καιρό του. Καλή ανάγνωση σε όλους εύχομαι και ένα όμορφο φθινόπωρο.

Ο απολογισμός μιας βιβλιοφαγικής χρονιάς

Το 2010 ήταν μια απολαυστική χρονιά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ανάγνωση. Διαβάσαμε πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, αρκετούς γιαπωνέζους συγγραφείς, μερικές συλλογές διηγημάτων και ουκ ολίγους έλληνες συγγραφείς. Ακολουθεί ο κατάλογος των βιβλίων που παρουσιάσαμε σ' αυτό το μπλογκ. Απουσιάζουν κάποιοι τίτλοι που δεν πρόλαβαν να βρουν τη θέση τους εδώ στη διάρκεια του χρόνου που φεύγει, καθώς και μερικά βιβλία που προλάβαμε να παρουσιάσουμε μόνο στη Γιαπωνέζικη Λογοτεχνία.

1. Ryunosuke Akutagawa - Rashomon and other stories
2. Chinua Achebe - Anthills of the Savannah
3. Ryu Murakami - In the Miso Soup
4. Chimamanda Ngozi Adichie - The Thing Around Your Neck
5. Αλέξης Σταμάτης - Βίλα Κομπρέ
6. Σώτη Τριανταφύλλου - Ο χρόνος πάλι
7. Terry Goodkind - Wizard's First Rule
8. Ρέα Γαλανάκη - Αμίλητα, βαθιά νερά
9. Δημήτρης Μαμαλούκας - Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημήτριου Μόστρα
10. Παύλος Μάτεσις - Αλδεβαράν
11. Γαλάτεια Καζαντζάκη - Ο κόσμος που πεθαίνει και ο κόσμος που έρχεται
12. Neil Gaiman - M Is for Magic
13. Αντώνης Σουρούνης - Το μονοπάτι στη θάλασσα
14. Waris Dirie - Desert Children
15. Νίκος Βλαντής - Λήθη
16. Jeffery Deaver - Roadside Crosses
17. Μαρία Φακίνου - Το καπρίτσιο της κυρίας Ν.
18. Haruki Murakami - Blind Willow, Sleeping Woman
19. Κωνσταντίνος Δ. Τζαμιώτης - Η εφεύρεση της σκιάς
20. Ian McEwan - On Chesil Beach
21. Julia Navarro - The Brotherhood of the Holy Shroud
22. Stephen Fry - Making History
23. Michel Huellebecq - Lanzarote
24. Anita Brookner - Falling Slowly
25. Ian Rankin - The Hanging Garden
26. Stephenie Meyer - The Short Second Life of Bree Tanner
27. Kathy Reichs - devil bones
28. Haruki Murakami - Dance Dance Dance
29. Dennis Lehane - Prayers for Rain
30. Jessica Hagedorn - Dogeaters
31. Ruth Rendell - Piranha to Scurfy
32. Jeffery Deaver - The Burning Wire
33. David Baldacci - True Blue
34. Michael Connelly - 9 Dragons
35. Stieg Larsson - The Girl Who Kicked the Hornets' Nest
36. Carlos Ruiz Zafon - The Shadow of the Wind
37. Yukio Mishima - The Sailor who Fell from Grace With the Sea
38. Haruki Murakami - Norwegian Wood
39. Saiichi Maruya - Rain in the Wind
40. Αλέξης Σταμάτης - Μητέρα Στάχτη
41. Yukio Mishima - The Temple of the Golden Pavilion
42. Ρέιμοντ Τσάντλερ - Ο κίνδυνος είναι η δουλειά μου
43. Natsuo Kirino - Real World
44. Shusaku Endo - Wonderful Fool
45. Simenon - Maigret and the Young Girl & Danger Ahead
46. Yoko Ogawa - Άρωμα Πάγου
47. Yukio Mishima - Confessions of a Mask
48. Soseki Natsume - Botchan
49. Fumio Niwa - The Buddha Tree
50. Σέσαρ Άιρα - Βαράμο
51. Τζουνίτσιρο Τανιζάκι - Σβάστικα
52. Μάριο Βάργκας Λιόσα - Η γιορτή του τράγου
53. Γιασούσι Ινόουε - Έρωτας και εκδίκηση
54. Τομ Ρόμπινς - Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν
55. Akira Yoshimura - One Man's Justice
56. Πέτρος Μάρκαρης - Ο Τσε αυτοκτόνησε
57. Yoko Ogawa - Ξενοδοχείο Ίρις
58. Αλέξης Σταμάτης - Οδός Θησέως
59. Κενζαμπούρο Όε - Η σιωπηλή κραυγή
60. Κωστής Γκιμοσούλης - το φάντασμά της
61. Σιουσακού Έντο - Σιωπή
62. Κάλλια Παπαδάκη - Ο ήχος του ακάλυπτου
63. Ρομπέρτο Μπολάνιο - Οι άγριοι ντετέκτιβ
64. Ευγενία Φακίνου - Για να δει τη θάλασσα
65. Αλέξης Σταμάτης - Σκότωσε ό,τι αγαπάς
66. Dashiell Hammett - The Maltese Falcon
67. Έρση Σωτηροπούλου - Εύα
68. Seishi Yokomizo - Το τσεκούρι, το κότο και το χρυσάνθεμο
69. Seicho Matsumoto - Τόκιο Εξπρές

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΗ: Κουστούμι στο χώμα

Η ελληνική λογοτεχνία σε όλο της το μεγαλείο. Και δεν υπερβάλλουμε! Αν σας άρεσε η “Ανατροπή” του Θέμελη, αν αγαπήσατε το “Ξέφωτο” της Αβέρωφ, θα λατρέψετε το “Κουστούμι στο χώμα” της Καρυστιάνη.
Μια μάστορας της γλώσσας και της προφορικής αφήγησης η συγγραφέας, αναλαμβάνει να μας ξεναγήσει σ’ ένα άλλο κόσμο μέσα στον κόσμο μας, στον κόσμο των Σφακιών της Κρήτης, για τον οποίο πολλά ακούμε αλλά λίγα γνωρίζουμε. Με αφορμή μια βεντέτα που κρατά εδώ και χρόνια ανάμεσα στα μέλη δύο συγγενικών οικογενειών, που μοιράζονται ακόμη και το ίδιο επίθετο, η Καρυστιάνη φτιάχνει ένα μυθιστόρημα γεμάτο έρωτες, πάθη και μίση, ένα μυθιστόρημα αναγνωστικής μαγείας.
Αυτό είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που θα σας συστίναμε να διαβάσετε σιγά σιγά, χωρίς να βιάζεστε, ώστε να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται η μαγεία του.
“Όλα στον κόσμο αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν” λέει το τραγούδι. Γι’ αυτά μιλάει και το “Κουστούμι στο χώμα”. Για τον κόσμο που αλλάζει, για τα πάθη που μένουν, για τους ανθρώπους που κολλάνε, για τους καιρούς που προχωράνε.
Το άγριο κρητικό τοπίο, με τα βουνά, τα λαγκάδια, τα βράχια και τα άγρια κύματά του έχει την τιμητική του σ’ αυτό το μυθιστόρημα, όπως κι οι ανθρώποι, τύποι σχεδόν εξωπραγματικοί, έτοιμοι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να σκοτώσουν ή να δείξουν τη μεγάλη τους καρδιά.
Ένα μυθιστόρημα “τόπων κι ανθρώπων”, αυτό είναι το “Κουστούμι στο χώμα”, ένα βιβλίο που καθώς το διαβάζεις σκέφτεσαι πόσο όμορφη είναι η ζωή παρόλα τα λάθη και τα πάθη της. Το κείμενο της Καρυστιάνη ρέει μέσα μας σαν παλιό καλό κρασί και μας γλυκαίνει.
Από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ: Φτωχή Μάργκο

Η Σώτη Τριανταφύλλου καταφέρνει και πάλι να μας εκπλήξει ευχάριστα με την ιστορία της “Φτωχής Μάργκο”, ενός κοριτσιού που ξεκινά από το Μάουντ Πλέζαντ του Μίσιγκαν με προορισμό το Χόλλυγουντ, έχοντας στις αποσκευές της μονάχα όνειρα, την αγαπημένη της κιθάρα, και τη θέληση για να ζήσει όσο πιο έντονα μπορεί τη ζωή της.
Γραμμένο με το γνωστό ασθματικό τρόπο των περισσοτέρων γραπτών της Τριανταφύλλου το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα σύγχρονο αμερικάνικο μυθιστόρημα και, για να πω την αλήθεια, περνά σαν τέτοιο. Η “Μάργκο” γράφτηκε στα αγγλικά, η ιστορία και οι περιγραφές της φέρνουν στο νου σκηνικά από αμερικάνικα βιβλία, αλλά και ταινίες, και τέλος μιλά για πολύ ροκ εν ρολ, πολλά ναρκωτικά και ολίγον σεξ, αν και σύμφωνα με την ίδια τη συγγραφέα: “Δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα γύρω από το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, αλλά μάλλον για το χρονικό μιας ενηλικίωσης, μιας ελεύθερης πτώσης κι ενός ανεκπλήρωτου έρωτα”.
Η ρεαλιστική γλώσσα, αλλά και ο πλούτος πληροφοριών σχετικά με το Λος Άντζελες του σήμερα, τα ναρκωτικά, αλλά και τη ροκ μουσική σκηνή δεν είναι παρά μερικά από τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου. Εκείνο που πραγματικά μάς προκαλεί έκπληξη είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας βλέπει και περιγράφει την ονομαζόμενη Πόλη των Αγγέλων. Μέσα απ’ τα μάτια και το ημερολόγιο της Μάργκο μάς μεταφέρει εικόνες άγριας ομορφιάς, αλλά και ασκήμιας, καλοσύνης και απανθρωπιάς. Φτιάχνει την τοιχογραφία της πόλης λες και έζησε τη ζωή της όλη εκεί, και φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα του ρεαλισμού. Αλλά, φαίνεται και κάτι άλλο. ότι η καλή συγγραφέας ανοίγει πλέον τα φτερά της για τη διεθνή καταξίωση.
Αλλά, ας επιστρέψουμε στην ιστορία της Μάργκο. Η ηρωίδα ήταν ένα κορίτσι ατίθασο, τρελό, που ένιωθε να πνίγεται στο περιβάλλον της μικρής επαρχιακής της πόλης. Μια χωριατοπούλα που έκανε όνειρα και ζούσε για τη στιγμή που θα τα παρατούσε όλα και θα έφευγε για το Λος Άντζελες, για να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο στον κόσμο: να παίξει κιθάρα, να ζήσει ροκ εν ρολ στιγμές. Όταν, μετά από ένα καυγά με τον πατέρα της εκείνος της λέει να φύγει απ’ το σπίτι - κι ας μην το εννοεί - η Μάργκο αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά, και το κάνει. Το Λος Άντζελες την περιμένει, ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Στην αρχή είναι ασυγχώρητα μόνη, αφού γνωρίζει μόνο έναν άνθρωπο, τον Γκρεγκ, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα για να τη βοηθήσει, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να γνωρίζει κόσμο, και προσλαμβάνεται σαν κιθαρίστρια σ’ ένα συγκρότημα που αποτελείται από δύο μεξικανούς κι ένα μαύρο, κι ακούει στο όνομα Γκρίγκος. Ο ένας μεξικανός, ο Σήζαρ θα γίνει ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας της Μάργκο. Η παρουσία του θα γεμίζει τη ζωή της, η απουσία του θα τη ρίχνει στην κατάθλιψη και στα ναρκωτικά. Κι έτσι ενώ όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά, η Μάργκο θα αρχίσει σιγά σιγά να παίρνει την κάτω βόλτα, αφού οι ναρκωτικές ουσίες γίνονται η ζωή της, στερούν τη ζωή της. Προτού περάσει πολύς καιρός τα όνειρά της αρχίζουν να ξεθωριάζουν, να γίνονται εφιάλτες: τη διώχνουν απ’ το συγκρότημα, ο Σήζαρ παρόλο που την αγαπά απομακρύνεται από κοντά της, κι εκείνη πέφτει όλο και πιο χαμηλά, μέχρι που θα πιάσει πάτο, αλλά και πάλι δε θα θελήσει τη σωτηρία. Η ζωή της όλη είναι πια τα ναρκωτικά: της δίνουν ζωή και τη σκοτώνουν.
Όσο για το τέλος αυτής της ιστορίας, θα αφήσουμε εσάς να το ανακαλύψετε. Αρκούμαστε στο να τονίσουμε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που θα σας συγκλονίσει με τις περιγραφές του, ειδικά εκείνες που αναφέρονται στον σκληρό κόσμο των ναρκωτικών ουσιών. Στα συν και η πολύ καλή μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη, που μεταφέρει το κείμενο στην ελληνική γλώσσα, λες και είναι η πρωτότυπη στην οποία έχει γραφτεί.
Από τις εκδόσεις Πατάκη.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΔΑΜΙΓΟΣ: Η νηστεία της Ρενέ Φαλκονέτι

Το παρόν είναι χωρίς υπερβολή ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που διαβάσαμε αυτή τη χρονιά. Τι το κάνει να ξεχωρίζει; Μα, το ότι διαφέρει πολύ από τα συνηθισμένα αναγνώσματα των ημερών. Ή κι επειδή είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Ίσως να “φταίει” και το γεγονός ότι μπουχτίσαμε κάπου με τις “εύκολες” - ευκολοχώνευτες - ιστορίες.
Τι είναι λοιπόν αυτό το βιβλίο; Ψυχογράφημα; Ίσως. Ταξιδιωτικό; Όχι και πολύ. Ερωτικό; Α, μπα! Βιβλίο ζωής; Ακριβώς! Ο Δαμίγος καταφέρνει να μας “ρίξει” με τα μάγια του, με τη μαγιά του έργου του. Εδώ έχουμε ένα βιβλίο, το οποίο απ’ τη μια ο αναγνώστης δε φαίνεται να πολυκαταλαβαίνει τι θέλει να πει, κι όμως από την άλλη αντιλαμβάνεται τα πάντα. Ο συγγραφέας παίζει με τα αισθήματα και τις αισθήσεις, ταξιδεύει κατά βούληση μπρος πίσω στο χρόνο και στην ανθρώπινη ψυχή, δέχεται και απορρίπτει αλήθειες και με αφορισμούς που σπάζουν κόκκαλα μας μιλάει για τα πιο απλά και ευκολοκατανόητα πράγματα.
Ας σας δώσω κάποια μικρά παραδείγματα αφορισμών και διαπιστώσεων: “Αυτό που αγαπάμε γίνεται σύντομα αυτό που μας καταδιώκει”, “… Δε ζούμε. Επαναλαμβάνουμε”, “Η μοναδική αμαρτία είναι να ελπίζεις, να ελπίζεις να αγαπηθείς”, “Τα πράγματα προσπαθούν να μας μιλήσουν αλλά δεν τα ακούμε”.
Σας λένε κάτι τα πιο πάνω; Δεν είναι οι ίδιες σκέψεις που απασχολούν ξανά και ξανά τους ανθρώπους; τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεφύγουν απ’ τη συνήθεια; Ε, λοιπόν, η ηρωίδα του Δαμίγου αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει να ξεφυγεί απ’ τη συνήθεια, απ’ τα παλιά, να φύγει γι’ αλλού μόλις μπορέσει να νικήσει το άσχημο χθες, το απατηλό σήμερα: “Ναι, θα μπορώ να φύγω και δεν ξέρω αν θα γυρίσω. Αυτή η φράση με ενθουσιάζει, την επαναλαμβάνω νοερά. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω. Δε θα φύγω πριν σχεδιάσω τη δική μου χώρα, δε θα γυρίσω πριν πράξω αυτά που θέλω ή που θα θελήσω. Μπορεί να πάρω μαζί μου και το άδειο βιβλίο μου, τις λίστες του παρελθόντος που ακόμη δε συνέβη. Να δω τη γη που ζει και αναπνέει, πιο γρήγορα κι από μένα αλλάζει τα πρόσωπα και τα πεπρωμένα”.
Το βιβλίο αυτό δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο να διαβαστεί. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Δαμίγος μάς παρουσιάζει ένα εξαιρετικό έργο και σίγουρα αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Οι φίλοι της νεωτερικής γραφής πιστεύω θα το αγκαλιάσουν, κάποιοι άλλοι ίσως να σταθούν κριτικά απέναντί του. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη, και καλά κάνει. Η προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ότι αυτό το βιβλίο είναι το κάτι άλλο. Δεν είμαι κριτικός, δε θα μπορούσα ποτέ να γίνω, αλλά, όταν μού αρέσει κάτι θέλω να το λέω, και να το λέω δυνατά.
Δίνω το λόγο στη Ρενέ Φαλκονέτι για να κλείσει αυτό το σημείωμα: “Ας μη με ενδιαφέρει ποτέ ό,τι ενδιαφέρει τον κόσμο. Ας μη συνεννοηθούμε. Ας ζήσω εφτά ζωές χωρίς φωνή και αναίσθητη, χωρίς επιθυμία να αρέσω ή να μην αρέσω, χωρίς την έμμονη ιδέα να αγαπηθώ, χωρίς συμμετοχή στους εορτασμούς. Ας συνεχίσουν να με αποφεύγουν επειδή δε μιλάω, επειδή φοράω βραδυνά φορέματα από το πρωί και δε χαμογελάω γλυκά. Ας αισθανθούν μόνοι τους και μεταξύ τους, σφάλλουν: η ζωή δεν είναι ζήτημα προσώπων. Δεν είμαι ούτε εγώ ούτε αυτοί το κέντρο. Όχι πως ξέρω ποιο είναι. Ξέρω μόνο ότι δεν είμαι εγώ ούτε εμείς”.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Η βραδυπορία του καλού

Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι ένας από τους κορυφαίους έλληνες συγγραφείς που ασχολούνται με τη διηγηματογραφία. Κάλος μάστορας της ελληνικής γλώσσας και της σύντομης, ελλειπτικής αφήγησης, καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη στις περιπέτειες της μνήμης και της φαντασίας του.
Οι ιστορίες του, άλλες νοσταλγικές για ένα κόσμο που χάνεται, και άλλες για το σήμερα με τις μικρές χαρές και τις πίκρες του, φαίνονται να αποτελούν μέρη από ένα ψηφιδωτό όπου όλα γυρίζουν, απομακρύνονται και συγκλίνουν στον άξονα που ονομάζεται Ελλάδα.
Άλλοτε τρυφερός κι άλλοτε σκληρός με τους ήρωές του ο συγγραφέας φαίνεται να θέλει να μας πει ότι η ζωή είναι πολύχρωμη, πως υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία μπορούμε να χαιρόμαστε ή και να μετανιώνουμε. Όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Πρόσωπα αγαπάμε, πρόσωπα αποστρεφόμαστε, πρόσωπα νοσταλγούμε. Το πρόσωπο, αυτή η τόσο φανερή μα και τόσο κρυμμένη γεωγραφία της ανθρώπινης ψυχής, διατρέχει πότε φανερά και πότε έμμεσα τα διηγήματα αυτής της συλλογής”. Τα πρόσωπα, λοιπόν, είναι οι πρωταγωνιστές. Πρόσωπα οικεία και άγνωστα, της διπλανής πόρτας και ξεχωριστά. Πρόσωπα τα οποία προσπερνούμε αδιάφορα στο δρόμο, στην καφετέρια ή αλλού, αγνοώντας ότι ίσως έχουν μια ιστορία να μας πουν. Ίσως να είναι ιστορία πικρή, του πόνου, αλλά θαρρώ αυτές δα αξίζουν και περισσότερο.
Ίδια και διαφορετικά είναι δύσκολο να διαλέξει κανείς κάποια απ’ αυτά τα διηγήματα που θα μπορούσε να αποκαλέσει “τα καλύτερα”. Έτσι, λειτουργώντας εντελώς υποκειμενικά σας λέμε δύο τίτλους που μάς έχουν κολλήσει στο μυαλό: “Μπακότερμα στον Άλιμο” και “Ζεροβιτάλ”.
Οι υπόλοιπες ιστορίες φέρουν τους χαρακτηριστικούς τίτλους: “Αχ, Ικαρία, Ικαρία”, “Στο ίδιο μονοπάτι”, “Η βραδυπορία του καλού”, “Αππία, Εγνατία”, “Γρήγορα Γρηγοράκη”, “Χαρούμενα νερά”, “Τα χρώματα της γης”, “Η κύστη”, “Ξερά χορτάρια”, “Διπλός”, “Τους ζυγούς λύσατε”, “Προσωποληψία”, “Ο λεηλάτης”, “Τρεις λεξούλες”, “Γονείς και κηδεμόνες” και “Το ποταμάκι με τους γυρίνους”.
Οι φίλοι του καλού διηγήματος… σπεύσατε!
Από τις εκδόσεις Πατάκη.

ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ: Με μπαλαντέρ τη μοναξιά

Αυτή είναι μια πολύ σημερινή ιστορία για… το χθες! Για το χθες εφτά παλιών φίλων και συμφοιτητών, που είδαν στο πέρασμα του χρόνου τα όνειρά τους να γκρεμίζονται και τον ένα ν’ απομακρύνεται από τον άλλο. Είναι μια ιστορία για χαμένες ευκαιρίες και χαμένες αγάπες, αλλά και για την καταπίεση που πολλοί άνθρωποι επιβάλλουν στον εαυτό τους μόνο και μόνο για να νιώθουν ασφαλείς. Μιλά όμως, και για το σήμερά τους, το σήμερα που τους πληγώνει.
Οι εφτά φίλοι είναι ζωγράφοι, απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών. Στα φοιτητικά τους χρόνια όλοι έκαναν μεγάλα όνειρα: ότι θα αφοσιωθούν μονάχα στην τέχνη τους, ότι θα γνωρίσουν το μεγάλο έρωτα, ότι όλα θα πάνε πρίμα στη ζωή τους. Τα όνειρα όμως, χωρίς αγώνα, παραμένουν όνειρα. Έτσι, με το που θα αποφοιτήσουν η μοίρα θα τους στείλει να ακολουθήσουν διαφορετικά μονοπάτια. Ο ένας φεύγει για το εξωτερικό, η άλλη παντρεύεται και γίνεται δημόσια υπάλληλος, ο άλλος φαίνεται να είναι παρατημένος κι απ’ την ίδια τη ζωή, η άλλη…
Μονάχα ένας απ’ τους εφτά παραμένει ο εαυτός του, πιστός στα όνειρα και τα πιστεύω του, ο Νικηφόρος. Ο Νικηφόρος που ζει με τη ζωγραφική του και μόνο όταν τα βρει πραγματικά σκούρα στη ζωή, κάνει άλλη δουλειά. Ο Νικηφόρος που ζει για να ζωγραφίζει για να ζει. Ο μεγάλος έρωτας της Ειρήνης, που όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια δεν ξεχάστηκε. Παραμένει στη μνήμη της ζωντανός όσο ποτέ…
Μέσα από τις αναπολήσεις της Ειρήνης και τις συζητήσεις της με τη φίλη της τη Νίνα, μαθαίνουμε για το παρελθόν της παρέας, για το καταπνιγμένο παρόν, για το αβέβαιο μέλλον της. Τίποτα δε φαίνεται πως μπορεί ν’ αλλάξει τις μισές ζωές που ζούνε, μέχρι που η μοίρα παίρνει και πάλι τα πράγματα στα χέρια της: Ένας από την παλιά παρέα επιστρέφει από το εξωτερικό και προσπαθεί να τους συναντήσει, να πιάσει ξανά τα χαμένα νήματα. Τότε, το ένα μετά το άλλο τα κάστρα της σιγουριάς γκρεμίζονται, τα φαντάσματα από το παρελθόν επιστρέφουν, και όλοι είναι αναγκασμένοι να αναμετρηθούν με τους εαυτούς τους, να πολεμήσουν τις χίμαιρές τους. Εξάλλου, όπως η Ειρήνη έλεγε παλιά: “…Στα δύσκολα πρέπει να αρπάζεσαι από το χαρταετό της ζωής”.
Το “Με μπαλαντέρ τη μοναξιά” είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο που παρασύρει τον αναγνώστη τόσο με τις ανατροπές του, όσο και με τις σκέψεις που του προκαλεί: σκέψεις για τους δρόμους της καρδιάς και της λογικής που πολλές δε συμβαδίζουν.
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

ΣΟΝΙΑ ΜΗΛΙΩΝΗ: Βάσει Σχεδίου

“Κάποια πράγματα είναι καταδικασμένα να μένουν στο χθες, να μας κοιτούν από εκεί σαν φαντάσματα. Έτσι κι οι αγάπες. Εκείνες που έμειναν στο παρελθόν είναι μόνο επιταγές της καρδιάς μας που αργήσαμε να εξαργυρώσουμε ή που δεν αντέξαμε να διαμαρτυρήσουμε. Δεν έχει νόημα το παρελθόν, αρκεί να μην το βαφτίζουμε παρελθόν ενώ το νιώθουμε παρόν ή, πιο πολύ κι από παρόν, τώρα…”.
Τη Σόνια Μηλιώνη τη γνωρίσαμε μέσα από το όμορφο “Δήθεν από έρωτα”, ένα από εκείνα τα μυθιστορήματα που αγγίζουν τη ψυχή του αναγνώστη. Σ’ αυτό, το δεύτερό της βιβλίο, τη βλέπουμε πιο ώριμη, με πιο μεστή γραφή. Δε θα λέγαμε όμως ότι έχει αλλάξει κάτι στις ιδέες που εκφράζει. Εδώ μιλά για τον έρωτα και την εκδίκηση, για τις έμμονες ιδέες που καταντούν βραχνάς στη ζωή μας, για το μίσος που πολλές φορές δεν απέχει πολύ για την αγάπη.
Οι ήρωες της Μηλιώνη το φιλοσοφούν πολύ, αλλά δε φαίνονται να καταλαβαίνουν πως η ζωή δεν ξέρει από αμπελοφιλοσοφίες και πάντα κάνει τα δικά της κόλπα. Ο Δημήτρης, ορκισμένος εργένης, κι επιτυχημένος μεγαλοεκδότης, υποστηρίζει ότι η ιδανική γυναίκα για κείνον δεν υπάρχει. Ο Βίκτωρας, νομίζει πως ζει ευτυχισμένος. Η Ναταλία, κάνει τα δικά της παιχνίδια κι ας βουλιάζει για χρόνια σε μια ανείπωτη δυστυχία. Μέχρι που η Αγγελική, μια νεαρή δημοσιογράφος, μπαίνει σα σίφουνας στη ζωή τους, ανατρέποντας τα πάντα, ισοπεδώνοντας τις θεωρίες.
Όταν οι βεβαιότητες χάνονται, τότε οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αυτό συμβαίνει και με τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Ο Δημήτρης ερωτεύεται παράφορα την Αγγελική που έχει το μοναδικό “χάρισμα” να “σκέφτεται σαν άντρας”. Η τελευταία όμως κρύβει ένα μυστικό, που στο τέλος τέλος θα αποδειχτεί καταλυτικό στη σχέση τους, αλλά όχι μόνο σ’ αυτή. Όπως δηλώνει και στην αρχή αυτού του σημειώματος η συγγραφέας, το παρελθόν εδώ είναι παρόν, κατ’ ακρίβειαν το παρελθόν είναι όλη η ιστορία, κι ας μη φαίνεται αυτό με μια πρώτη ματιά.
Η Μηλιώνη αναλύει σε βάθος τους χαρακτήρες της Αγγελικής και του Δημήτρη, μας μιλά για τις συγκρούσεις που συμβαίνουν μέσα τους, για τους φόβους, τους δισταγμούς και τις αμφιβολίες τους. Θα λέγαμε ότι αυτό το βιβλίο είναι ένα μυθιστορηματικό ψυχογράφημα. Η συγγραφέας, πολλές φορές, μιλά γι’ αυτά που σκεφτόμαστε αλλά δε λέμε, κλεισμένοι καθώς είμαστε ο καθένας στο μικροκόσμο του, ανίκανοι να ζήσουμε έντονα από το φόβο και μόνο της απώλειας. Αλλά: “Τι σιγουριά να έχει ο έρωτας; Αν φτάσουμε να το δούμε με σιγουριά, πάει το παιχνίδι”.
“Τι θάνατος να μην μπορείς καν να δεχτείς την αλήθεια σου για σένα. Η μεγαλύτερη ξεφτίλα”, σκέφτεται κάπου ο Δημήτρης. Το μόνο που η αλήθεια δεν είναι μόνο μία. Κι οι εδώ πρωταγωνιστές, ανακαλύπτουν ο καθένας με τον πικρό τρόπο τη δική του, μια αλήθεια που μερικές φορές είναι σκληρή, αμείλικτη, σαν την αυταπάτη μιας ολόκληρης ζωής.
Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, από εκείνα που καταφέρνουν να γεννήσουν σκέψεις στο μυαλό του αναγνώστη και να τον παρασύρουν σ’ ένα ταξίδι στο μέσα του κόσμο. Περιμένουμε μ’ ενδιαφέρον το επόμενο έργο της νεαρής (23 μόλις χρόνων) Μηλιώνη.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΝΗΤΟΥ: Να φεύγει η σκόνη κι ο καιρός…

Μ’ ένα υπέροχο μυθιστόρημα μάς αποχαιρέτησε το 2001 ή αν προτιμάτε μας καλωσόρισε το 2002. Το βιβλίο αυτό της πρωτοεμφανιζόμενης Βασιλικής Κνήτου είναι ένα από τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν στη διάρκεια του περασμένου χρόνου. Ένα μυθιστόρημα που συναρπάζει τον αναγνώστη, που κλέβει την προσοχή του απ’ την πρώτη σελίδα και την κρατά ως την τελευταία.
Είναι λίγο δύσκολο να μιλήσει κανείς για την πλοκή του έργου. Η μια ιστορία σμίγεται με την άλλη, τα όνειρα αναμειγνύονται με την πραγματικότητα, είναι δύσκολο να πει κανείς τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μαγεία της αφήγησης.
Η Κνήτου αφηγείται την ιστορία της σαν τους παλιούς καλούς παραμυθάδες και ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να αφεθεί σ’ αυτή και να ονειρευτεί, όπως ακριβώς κι οι ήρωες. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να μάθει ή μάλλον να θυμηθεί κάποιες αλήθειες για τη ζωή: «Οι καλοί άνθρωποι σου γαληνεύουν την ψυχή κι όλα γίνονται πιο εύκολα», «Η αγάπη είναι το μόνο φάρμακο για το φόβο. Με την αγάπη πρέπει να νικάμε το φόβο». Που και που οι αφορισμοί της συγγραφέως κτυπούν «κέντρο» και μας συνταράζουν: «… Γινόμαστε σιγά σιγά αυτό που σκέφτονται οι άλλοι. Κάποτε επαναστατούμε, γιατί αυτή η εικόνα δεν είναι βγαλμένη από την καρδιά μας. Και όσο περισσότερο επαναστατούμε, τόσο πιο αταίριαστοι νιώθουμε και κατακρίνουμε αυτό τον αταίριαστο εαυτό. Και ύστερα έρχεται πάλι μια ώρα που, αν κάποιος άλλος μας έλεγε φωναχτά τις σκέψεις μας, θα γινόταν ο χειρότερός μας εχθρός…».
Ωραία δεν τα λέει; Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε όλο το χώρο αυτού του σημειώματος με παραπομπές, αλλά δεν το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι είναι καλύτερα ν’ ανακαλύπτει κανείς τα πιο όμορφα μικρά μυστικά ενός βιβλίου, παρά να του τα υποδεικνύουν.
Όπως και να ’χει το βιβλίο αυτό υπόσχεται να χαρίσει ξεχωριστές στιγμές στον αναγνώστη, που στιγμές στιγμές θα συλλάβει τον εαυτό του να συμπάσχει με τους βαθιά ανθρώπινους ήρωες που συναντάει εδώ, να νιώθει την αγωνία τους, να ανησυχεί για τη ζωή τους. Στο τέλος τέλος θα αρχίσει να τους νιώθει σα δικούς του ανθρώπους αγαπημένους.
Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία: «Ο Γιόρα ζει μόνος από τότε που έχασε τη γυναίκα του, και τα παιδιά του τράβηξαν γι’ αλλού να βρουν την τύχη τους. Ομως αφορμή ζητά για να ξεφύγει από τη μοναξιά. Ξεκινάει, λοιπόν, ένα μακρύ ταξίδι με το τρένο, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή στα όνειρα. Μα τι ταξίδι είναι αυτό! Ενα ταξίδι απίστευτο, από κείνα που διαρκούνε μια στιγμή ή χίλια χρόνια. Δε λέει να τελειώσει, και πόσοι κάθονται αντίκρυ του και του μιλάνε. Πόσες ανθρώπινες ζωές, πόσες ελπίδες μέσα στις ιστορίες τους. Κι αυτός έχει για όλους μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο!»
Ένας θεραπευτής των ψυχών! αυτό είναι ο γέρο Γιόρα, ή μήπως πίσω από την παρουσία του κρύβεται κάτι άλλο; Η ιστορία αυτή κρύβει πολλά μυστικά και εκπλήξεις, έτσι θα σας συμβουλεύαμε να μην πάρετε τίποτα για δεδομένο σ’ αυτήν, αφού η συγγραφέας με μαεστρία περισσή κτίζει και γκρεμίζει βεβαιότητες.
Ένα μυθιστόρημα σαν το παλιό καλό κρασί. Πιέστε το και ευφρανθείτε!
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

ΕΙΡΕΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΑΔΑΜΙΔΟΥ: Τα Μαλλιά. Το τελευταίο χαρτί

Δυο θεατρικά έργα που η συγγραφέας μετέτρεψε σε νουβέλες περιέχει αυτό το βιβλίο.
Εκείνο που ξεχωρίζει αβίαστα και στις δύο ιστορίες είναι οι βαθιά ανθρώπινοι χαρακτήρες τους. Στην πρώτη, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος σε μια επιχείρηση μαθαίνει ότι χάνει με ραγδαία ταχύτητα το φως του και δεν ξέρει πως να αντιδράσει. Στη δεύτερη, ένας ποιητής γίνεται θύμα της δόξας την οποία απέκτησε μετά από μία βράβευση. Και οι δύο είναι άνθρωποι στα όρια της κατάρρευσης, και ο μόνος τρόπος για να σωθούν είναι να βρεθεί κάποιος να τους “ανοίξει τα μάτια” στην πικρή πραγματικότητα που αρνούνται επίμονα να δουν.
Η συγγραφέας φαίνεται να θέλει να μάς δείξει σε όλο τους το πλάτος τις ανθρώπινες αδυναμίες που παρουσιάζονται παντού με διαφορετικές όμως μορφές. Στα “Μαλλιά” ένας άνθρωπος της πράξης βρίσκεται προ τετελεσμένων κι εκεί που νόμιζε ότι μπορεί να χειριστεί τα πάντα, ξαφνικά νιώθει σα χαμένος και αν και ήπιος χαρακτήρας κάποτε φτάνει να αντιδρά και βίαια. Απ’ την άλλη στο “Τελευταίο χαρτί” ένας ποιητής κλείνεται μέσα στον ιδανικό κόσμο της φαντασίας του πιστεύοντας ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, μέχρι που κάποια μέρα οι γύρω του ο ένας μετά τον άλλο τον εγκαταλείπουν, και το οικοδόμημα της δόξας του τραντάζεται. Στο τέλος τέλος ανοίγουν και οι δυο τα μάτια σε μια πραγματικότητα που όσο κι αν είναι σκληρή, είναι και η μοναδική που υπάρχει.
Δυο καλογραμμένες ιστορίες που έχουν πολλά να πουν, ή αν προτιμάτε, να διδάξουν. Ειδικά στους… καλαμοκαβαλάρηδες!
Από τις εκδόσεις Λιβάνη

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ: Αφελέστατε θείε Μάικλ

Με τη ζωή ενός κύπριου μετανάστη στη Νέα Υόρκη ασχολείται το μυθιστόρημα αυτό του Γιάννη Κατσούρη.
Ο ήρωας του βιβλίου, πρώην Χρίστος νυν Κρις είναι ένας από τους πολλούς νέους που φτάνουν στη νέα γη κυνηγώντας το όνειρο της οικονομικής επιτυχίας. Στην αρχή τα πράγματα δεν του πάνε και τόσο καλά, αφού ο θείος Μάικλ που τον φιλοξενεί και του δίνει και δουλειά είναι ένας τσιγκούναρος. Ο Κρις δεν αργεί να αντιληφθεί ότι κοντά του δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον κι έτσι μια μέρα τον παρατά σύξυλο και φεύγει. Εκείνη θα είναι και η πρώτη μέρα της νέας του ζωής.
Η ιστορία μάς ταξιδεύει μπρος πίσω στο χρόνο, μάς μιλά για την παλιά Λευκωσία, για τους κύπριους του σήμερα που δε διαφέρουν και πολύ από τους αμερικανούς στο κυνήγι του χρήματος, για τη νοσταλγία ενός μετανάστη για μια πατρίδα που δεν είναι αυτή που ήταν, για ένα ταξίδι αφύπνισης προς τη γενέθλια γη.
Ο συγγραφέας φαίνεται να θέλει να μας πει ότι πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως τα φανταζόμαστε ή όπως αρεσκόμαστε να περιγράφουμε, κι ακόμη ότι άλλο είναι να έχεις χρήμα και άλλο να είσαι σκλάβος του. Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για τις χαμένες πατρίδες των πολέμων, αλλά για κείνες της μνήμης: τα όνειρα, την αγάπη, την αθωότητα.
Η ματιά του συγγραφέα, συχνά ανάλαφρη, κάνει το κείμενο να ρέει αβίαστα και ευχάριστα, αν και δε λείπει και ο πόνος. Ο πόνος των ανθρώπων για αυτούς που χάνουν, γι’ αυτά που αλλάζουν ανεπιστρεπτί.
Ένα όμορφο, στ’ αλήθεια, μυθιστόρημα.
Από τις εκδόσεις Λιβάνη.