ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ: Με μπαλαντέρ τη μοναξιά

Αυτή είναι μια πολύ σημερινή ιστορία για… το χθες! Για το χθες εφτά παλιών φίλων και συμφοιτητών, που είδαν στο πέρασμα του χρόνου τα όνειρά τους να γκρεμίζονται και τον ένα ν’ απομακρύνεται από τον άλλο. Είναι μια ιστορία για χαμένες ευκαιρίες και χαμένες αγάπες, αλλά και για την καταπίεση που πολλοί άνθρωποι επιβάλλουν στον εαυτό τους μόνο και μόνο για να νιώθουν ασφαλείς. Μιλά όμως, και για το σήμερά τους, το σήμερα που τους πληγώνει.
Οι εφτά φίλοι είναι ζωγράφοι, απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών. Στα φοιτητικά τους χρόνια όλοι έκαναν μεγάλα όνειρα: ότι θα αφοσιωθούν μονάχα στην τέχνη τους, ότι θα γνωρίσουν το μεγάλο έρωτα, ότι όλα θα πάνε πρίμα στη ζωή τους. Τα όνειρα όμως, χωρίς αγώνα, παραμένουν όνειρα. Έτσι, με το που θα αποφοιτήσουν η μοίρα θα τους στείλει να ακολουθήσουν διαφορετικά μονοπάτια. Ο ένας φεύγει για το εξωτερικό, η άλλη παντρεύεται και γίνεται δημόσια υπάλληλος, ο άλλος φαίνεται να είναι παρατημένος κι απ’ την ίδια τη ζωή, η άλλη…
Μονάχα ένας απ’ τους εφτά παραμένει ο εαυτός του, πιστός στα όνειρα και τα πιστεύω του, ο Νικηφόρος. Ο Νικηφόρος που ζει με τη ζωγραφική του και μόνο όταν τα βρει πραγματικά σκούρα στη ζωή, κάνει άλλη δουλειά. Ο Νικηφόρος που ζει για να ζωγραφίζει για να ζει. Ο μεγάλος έρωτας της Ειρήνης, που όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια δεν ξεχάστηκε. Παραμένει στη μνήμη της ζωντανός όσο ποτέ…
Μέσα από τις αναπολήσεις της Ειρήνης και τις συζητήσεις της με τη φίλη της τη Νίνα, μαθαίνουμε για το παρελθόν της παρέας, για το καταπνιγμένο παρόν, για το αβέβαιο μέλλον της. Τίποτα δε φαίνεται πως μπορεί ν’ αλλάξει τις μισές ζωές που ζούνε, μέχρι που η μοίρα παίρνει και πάλι τα πράγματα στα χέρια της: Ένας από την παλιά παρέα επιστρέφει από το εξωτερικό και προσπαθεί να τους συναντήσει, να πιάσει ξανά τα χαμένα νήματα. Τότε, το ένα μετά το άλλο τα κάστρα της σιγουριάς γκρεμίζονται, τα φαντάσματα από το παρελθόν επιστρέφουν, και όλοι είναι αναγκασμένοι να αναμετρηθούν με τους εαυτούς τους, να πολεμήσουν τις χίμαιρές τους. Εξάλλου, όπως η Ειρήνη έλεγε παλιά: “…Στα δύσκολα πρέπει να αρπάζεσαι από το χαρταετό της ζωής”.
Το “Με μπαλαντέρ τη μοναξιά” είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο που παρασύρει τον αναγνώστη τόσο με τις ανατροπές του, όσο και με τις σκέψεις που του προκαλεί: σκέψεις για τους δρόμους της καρδιάς και της λογικής που πολλές δε συμβαδίζουν.
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΝΗΤΟΥ: Να φεύγει η σκόνη κι ο καιρός…

Μ’ ένα υπέροχο μυθιστόρημα μάς αποχαιρέτησε το 2001 ή αν προτιμάτε μας καλωσόρισε το 2002. Το βιβλίο αυτό της πρωτοεμφανιζόμενης Βασιλικής Κνήτου είναι ένα από τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν στη διάρκεια του περασμένου χρόνου. Ένα μυθιστόρημα που συναρπάζει τον αναγνώστη, που κλέβει την προσοχή του απ’ την πρώτη σελίδα και την κρατά ως την τελευταία.
Είναι λίγο δύσκολο να μιλήσει κανείς για την πλοκή του έργου. Η μια ιστορία σμίγεται με την άλλη, τα όνειρα αναμειγνύονται με την πραγματικότητα, είναι δύσκολο να πει κανείς τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μαγεία της αφήγησης.
Η Κνήτου αφηγείται την ιστορία της σαν τους παλιούς καλούς παραμυθάδες και ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να αφεθεί σ’ αυτή και να ονειρευτεί, όπως ακριβώς κι οι ήρωες. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να μάθει ή μάλλον να θυμηθεί κάποιες αλήθειες για τη ζωή: «Οι καλοί άνθρωποι σου γαληνεύουν την ψυχή κι όλα γίνονται πιο εύκολα», «Η αγάπη είναι το μόνο φάρμακο για το φόβο. Με την αγάπη πρέπει να νικάμε το φόβο». Που και που οι αφορισμοί της συγγραφέως κτυπούν «κέντρο» και μας συνταράζουν: «… Γινόμαστε σιγά σιγά αυτό που σκέφτονται οι άλλοι. Κάποτε επαναστατούμε, γιατί αυτή η εικόνα δεν είναι βγαλμένη από την καρδιά μας. Και όσο περισσότερο επαναστατούμε, τόσο πιο αταίριαστοι νιώθουμε και κατακρίνουμε αυτό τον αταίριαστο εαυτό. Και ύστερα έρχεται πάλι μια ώρα που, αν κάποιος άλλος μας έλεγε φωναχτά τις σκέψεις μας, θα γινόταν ο χειρότερός μας εχθρός…».
Ωραία δεν τα λέει; Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε όλο το χώρο αυτού του σημειώματος με παραπομπές, αλλά δεν το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι είναι καλύτερα ν’ ανακαλύπτει κανείς τα πιο όμορφα μικρά μυστικά ενός βιβλίου, παρά να του τα υποδεικνύουν.
Όπως και να ’χει το βιβλίο αυτό υπόσχεται να χαρίσει ξεχωριστές στιγμές στον αναγνώστη, που στιγμές στιγμές θα συλλάβει τον εαυτό του να συμπάσχει με τους βαθιά ανθρώπινους ήρωες που συναντάει εδώ, να νιώθει την αγωνία τους, να ανησυχεί για τη ζωή τους. Στο τέλος τέλος θα αρχίσει να τους νιώθει σα δικούς του ανθρώπους αγαπημένους.
Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία: «Ο Γιόρα ζει μόνος από τότε που έχασε τη γυναίκα του, και τα παιδιά του τράβηξαν γι’ αλλού να βρουν την τύχη τους. Ομως αφορμή ζητά για να ξεφύγει από τη μοναξιά. Ξεκινάει, λοιπόν, ένα μακρύ ταξίδι με το τρένο, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή στα όνειρα. Μα τι ταξίδι είναι αυτό! Ενα ταξίδι απίστευτο, από κείνα που διαρκούνε μια στιγμή ή χίλια χρόνια. Δε λέει να τελειώσει, και πόσοι κάθονται αντίκρυ του και του μιλάνε. Πόσες ανθρώπινες ζωές, πόσες ελπίδες μέσα στις ιστορίες τους. Κι αυτός έχει για όλους μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο!»
Ένας θεραπευτής των ψυχών! αυτό είναι ο γέρο Γιόρα, ή μήπως πίσω από την παρουσία του κρύβεται κάτι άλλο; Η ιστορία αυτή κρύβει πολλά μυστικά και εκπλήξεις, έτσι θα σας συμβουλεύαμε να μην πάρετε τίποτα για δεδομένο σ’ αυτήν, αφού η συγγραφέας με μαεστρία περισσή κτίζει και γκρεμίζει βεβαιότητες.
Ένα μυθιστόρημα σαν το παλιό καλό κρασί. Πιέστε το και ευφρανθείτε!
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.