Thursday, February 25, 2010

Terry Goodkind – Wizard’s First Rule

 
 Αγορά από το Book Depository

Το βιβλίο αυτό αποφάσισα να το αγοράσω αφού παρακολούθησα πρώτα κάποια επεισόδια της σειράς “Legend of the seeker” πάνω στο οποίο βασίζεται. Δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Θ’ απολάμβανα το βιβλίο το ίδιο με τη σειρά; Θα μου άρεσε περισσότερο; Θ’ απογοητευόμουνα; Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και τώρα που έχω διαβάσει τον πρώτο τόμο (της πολύ... λογίας, αφού αν δεν κάνω λάθος έφτασε ήδη τα έντεκα βιβλία), δεν μπορώ να πω με σιγουριά τι νιώθω. Σύγχυση ίσως! Κι αυτό επειδή σε κάποια σημεία προτιμώ την τηλεοπτική εκδοχή και σε άλλα τη γραπτή. Κι επειδή μερικές τηλεοπτικές σκηνές δολοφονούν το γραπτό, ενώ κάποιες φορές το κείμενο καταντά βαρετό. Ωστόσο…
Ωστόσο, δεν μπορώ να πω ότι έχασα το χρόνο μου διαβάζοντάς το. Αν και η ανά χείρας έκδοση αριθμεί περισσότερες από 750 σελίδες δε χρειάστηκα παρά μία μόλις βδομάδα για να το «καταβροχθίσω» με την ησυχία μου. Και στο τέλος το άφησα με ένα χαμόγελο στα χείλη, αλλά και με την απορία για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Όχι, δεν ξέρω, αφού οι τηλεοπτικοί παραγωγοί θέλοντας να φτιάξουν αυτούσια επεισόδια δεν παρέμειναν πιστοί στην πορεία της αφήγησης, με αποτέλεσμα πολλά μπρος-πίσω. Και καλά έκαναν δηλαδή.
Στην ιστορία τώρα. Ένας νεαρός «οδηγός δασών» (δεν μπορώ να περιγράψω πιο επιγραμματικά αυτό που κάνει) που ακούει στο όνομα Ρίτσαρντ βλέπει τη ζωή του να αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς ο πατέρας του πέφτει νεκρός από χέρια αγνώστων και μια παράξενη γυναίκα εισβάλλει στη ζωή του από το πουθενά, οδηγώντας αυτόν και τον καλό του φίλο τον Ζεντ σε μια περιπέτεια πέρα από το παραπέτασμα. Το παραπέτασμα είναι ένα φαινομενικά υγρό, την ίδια ώρα διαφανές και συμπαγές τείχος, το οποίο υψώθηκε χρόνια πριν ανάμεσα στις τρεις περιοχές από τα έγκατα της γης, αποκόπτοντας τη μια από την άλλη. Οι καιροί ωστόσο αλλάζουν και το παραπέτασμα μοιάζει πια να αδυνατίζει και να χάνει την χρησιμότητά του, καθώς ένας νέος ηγεμόνας αναδεικνύεται στη γη της Ντ’ Χάρα, ο οποίος είναι αποφασισμένος να ενώσει τα τρία κομμάτια και πάλι κάτω από την εξουσία του. Ο Ρίτσαρντ, είναι σύμφωνα με τους μύθους, ο Αναζητητής, ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να εμποδίσει τα σχέδιά του, κι ας μην το γνωρίζει ακόμη. Τον παρακολουθούμε λοιπόν να βαδίζει προς μια νέα ενηλικίωση, που θα αποδειχτεί πολύ σκληρή, προς κάποιες καινούριες εμπειρίες, που θα του χαράξουν το κορμί και την ψυχή, και προς μια αυτογνωσία που για να αποκτηθεί θα χρειαστεί να χυθεί ιδρώτας και αίμα πολύ. Στο μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού αυτού θα έχει συνοδοιπόρο τη μυστηριώδη Κέιλαν, μια γυναίκα αλλιώτικη απ’ τις άλλες, πιο δυνατή κι από τους δυνατούς και πιο εύθραυστη κι απ’ τους αδύνατους, καθώς ο έρωτας που θα γεννηθεί ανάμεσά τους πού και πού θα της θολώνει τη λογική.
Ο «Πρώτος κανόνας του μάγου» είναι μια περιπέτεια φαντασίας, με μεγάλες δόσεις μυστηρίου, που λαμβάνει χώρα σε μια αλλόκοτη γη, όπου το υπερφυσικό αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Ο συγγραφέας της δεν είναι Τόλκιν, αυτό είναι σίγουρο, αλλά σίγουρα ξέρει πώς να μας ταξιδεύει. Το βιβλίο του θα ήταν πολύ καλύτερο αν ήταν καμιά εκατοστή σελίδες πιο μικρό. Ειδικά η περιγραφή της περιόδου που ξοδεύει ο Ρίτσαρντ με τις διαβολικές Μορτ Σιθ δεν υπήρχε λόγος να καταλαμβάνει τόσο χώρο. Ποιος ξέρει; Ίσως να έπεσε κι αυτός «θύμα» του κανόνα των αμερικανών εκδοτών που απαιτούν από τους συγγραφείς να γράφουν τούβλα. Όπως και νάχει, είμαι σίγουρος ότι οι φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού θα το απολαύσουν ενώ, προς το παρόν, στο μυαλό μου δε χωράει καμία αμφιβολία ότι σύντομα θα πάρω στα χέρια μου και τον επόμενο τόμο.

2 comments:

Γλύκα said...

Έχω διαβάσει 3 βιβλία της συγκεκριμένης σειράς και τώρα βρίσκομαι στο 4ο και επίσης παρακολουθώ και τη σειρά, οπότε θα σε πω κι εγώ τη γνώμη μου! Θα το καταλάβεις διαβάζοντας και το 2ο βιβλίο, ότι βιβλία και σειρά μικρή σχέση έχουν, πέρα από κάποια σημαντικά σημεία-κλειδιά για την υπόθεση. Εμένα προσωπικά μου αρέσει αυτό, γιατί δεν ξέρω τι να περιμένω από τη σειρά πλέον και αυτό μου εξάπτει το ενδιαφέρον. Όσον αφορά στα βιβλία, το 2ο πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ. Και το 3ο ήταν αρκετά καλό. Για το τέταρτο δεν έχω ακόμη ολοκληρωμένη άποψη. Αυτό που ανέφερες ότι μερικά σημεία του βιβλίου θα μπορούσαν να είναι λιγότερο εκτενή με βρίσκει σύμφωνη, ωστόσο οι χαρακτήρες παραμένουν πολύ ενδιαφέροντες, ειδικά ο Ρίτσαρντ, ο οποίος σε κάθε βιβλίο ανακαλύπτει και κάτι καινούριο. Και επείσης σε κάθε βιβλίο προστίθενται και ένα σωρό καινούριοι χαρακτήρες για να ανανεώνουν το ενδιαφέρον. Ο μόνος χαρακτήρας που θα ήθελα να είναι περισσότερο σαν της σειράς είναι η Κέιλεν, γιατί στο βιβλίο μερικές φορές πραγματικά το παρακάνει με τις κλάψες και τις αγάπες, κάτι που δεν μου κολλάει για την δυναμική εικόνα της Mother Confessor που έχω εγώ στο μυαλό μου.
Καλή ανάγνωση!

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να πάρω κάποιο σχόλιο γι' αυτό το κείμενο, αλλά χάρηκα όταν συνέβηκε. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τις πληροφορίες και τα σχόλια. Με βρίσκουν σύμφωνο οι απόψεις σου. Όσο για τη σειρά προσωπικά μου αρέσει η Μορτ Σιθ, Κάρα, μ' εκείνα τα μεγάλα μάτια και το μόνιμα ειρωνικό χαμόγελο:)