Amy Yamada – Bedtime Eyes

Αγορά από το Book Depository

Τρεις νουβέλες που καταπιάνονται με το θέμα του έρωτα αλλά και τις πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις φυλές περιλαμβάνει αυτή η συλλογή. Στην καθεμιά από αυτές τις ιστορίες πρωταγωνιστεί μια νεαρή γιαπωνέζα που διατηρεί μια λιγότερο ή περισσότερο μη συμβατική σχέση με κάποιο αφροαμερικανό. Τα γεγονότα φυσικά διαδραματίζονται στην Ιαπωνία, σε κάποια ανώνυμη πόλη, η οποία όμως διαθέτει μια στρατιωτική βάση.
     Η ομότιτλη ιστορία μας μιλά για την Κιμ και τον Κουτάλι. Όχι πως αυτό είναι το όνομά του, απλά τον «βάφτισαν» έτσι οι συνάδελφοί του στρατιωτικοί, επειδή συνηθίζει να κουβαλά πάντα στην τσέπη του ένα ασημένιο κουτάλι. Η Κιμ τον γνωρίζει κάποια βραδιά σε ένα μπαρ όπου έχει πάει με το φίλο της και από την πρώτη κιόλας στιγμή νιώθει μια ζωώδη σχεδόν έλξη προς εκείνον. Έτσι, προτού καν βγει η νύχτα θα κάνει έρωτα μαζί του και σύντομα θα νιώσει ότι ο Κουτάλι είναι το ναρκωτικό της. Η θέα του και μόνο ξυπνά μέσα της τη λαγνεία καθώς την κάνει να νιώθει «σαν βούτυρο πάνω σε ζεσταμένο ψωμί». Εκείνος ωστόσο της κρύβει κάποια μυστικά, τα οποία κάποτε θα βγουν στο φως προκαλώντας την καταστροφή. Ωστόσο δεν θα τον μισήσει γι’ αυτό. «Αν φταίει για κάτι είναι το γεγονός ότι μου έχει χαρίσει αναμνήσεις», σκέφτεται.
     Στο The Piano Player’s Fingers διαβάζουμε την ιστορία της Ρουίκο και του Λίροϊ. Η Ρουίκο είναι μια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη γυναίκα που της αρέσει να διατηρεί σχέσεις με μεγαλόσωμους και παθητικούς άντρες, τους οποίους της είναι εύκολο να χειριστεί. Τα πράγματα ωστόσο θα αλλάξουν όταν θα γνωρίσει τον Λίροϊ, αφού όσο και να το θέλει, αυτόν δεν μπορεί να τον μεταχειριστεί απλά σαν παιχνιδάκι για τις ορέξεις της. Αν και ο τελευταίος δεν είναι εύγλωττος, κάτι την δένει μαζί του από την πρώτη στιγμή. Ίσως να είναι τα μεγάλα του δάχτυλα που παίζουν με τόση δεξιοτεχνία το πιάνο. Ίσως και να είναι το ότι νιώθει πως «ο Λίροϊ τοποθετήθηκε σ’ αυτή τη γη αποκλειστικά για να την κάνει να νιώθει καλά». Όταν αυτός επιστρέφει στην πατρίδα του εκείνη δεν παύει να τον σκέφτεται, αλλά συνεχίζει να ζει τη ζωή της όπως τη θέλει. Με το γυρισμό του όμως, δύο χρόνια μετά, τα πράγματα αλλάζουν ριζικά, καθώς δεν είναι πια αυτός που ήταν και οι ρόλοι αντιστρέφονται.
     Μια ιστορία τραγική είναι το Jesse. Η ιστορία μιας γιαπωνέζας γυναίκας, της Κοκό, ενός αμερικανού άντρα, του Ρικ και του εντεκάχρονου γιου του, Τζέσι. Η Κοκό και ο Τζέσι, όσο κι αν το θέλει η πρώτη, δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους. Ο μικρός τη συγκρίνει συνεχώς με τη μητέρα του, μια μητέρα που ο ίδιος είχε επιλέξει να εγκαταλείψει μετά το διαζύγιό της με τον πατέρα του, και πάντα τη βρίσκει λειψή. Κι ας αυτή η μητέρα δεν τον αγαπάει καθόλου. Κι ας η Κοκό κάνει ό,τι μπορεί για να τον κάνει να νιώσει άνετα δίπλα της. Όταν, κάποια φορά, ο Ρικ αναγκάζεται να ταξιδέψει στο Σαν Φρανσίσκο, τους δίνεται η ευκαιρία να έρθουν πιο κοντά. Το μόνο που ο Τζέσι, έχοντας μεγαλώσει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μισούσαν ο ένας τον άλλο, δεν θα μπορέσει και τόσο εύκολα να νιώσει κάποιου είδους αγάπη για την Κοκό.
     Τρεις καλογραμμένες ιστορίες για τον έρωτα και τη λαγνεία, για την πραγματική αγάπη που πολλές φορές ξεγλιστράει μέσα από τα δάχτυλά μας και μας ξεφεύγει, αλλά και για τον αγώνα που πολλές φορές χρειάζεται να δώσει κανείς για να κερδίσει την αποδοχή των άλλων.

Από την ίδια συγγραφέα

Trash 

Barack Obama – Of Thee I Sing

Αγορά από το Book Depository

Δεν υπολόγιζα να διαβάσω αυτό το βιβλίο, αλλά αφού έπεσε στα χέρια μου, ή μάλλον έφτασε στον υπολογιστή μου, είπα να του ρίξω μια ματιά. Εξάλλου δεν είναι και πολύ μεγάλο – το διαβάζει κανείς μέσα σε λίγα μόλις λεπτά.
     Για τι μιλά, ή μάλλον τραγουδά, ο αμερικανός πρόεδρος, σ’ αυτό το βιβλίο που έγραψε για τις κόρες του; Μα, για την Αμερική φυσικά. Τις ρωτά: «Σας έχω πει…;» αυτό κι εκείνο και το άλλο, και χωρίς να περιμένει απάντηση, τους λέει αυτά που έχει να τους πει. Τους μιλά δηλαδή για το αμερικανικό έθνος και για τους ανθρώπους που βοήθησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην οικοδόμησή του και στη δημιουργία μιας σύγχρονης πολυφυλετικής κοινωνίας: για τη ζωγράφο Georgia O’ Keefe, που «μας βοήθησε να δούμε την ομορφιά σε καθετί μικρό», για τον Άλμπερτ Άινσταϊν, που χάρισε στην ανθρωπότητα ένα πλούτο γνώσης, για τον Τζάκι Ρόμπινσον, τον πρώτο μαύρο παίκτη του μπέιζμπολ, για τον επαναστάτη και θεραπευτή Καθιστό Ταύρο, για την τραγουδίστρια Μπίλλι Χόλιντει, για τη Χέλερ Κέλερ, που όντας τυφλή και κουφή παρέδωσε στους άλλους μαθήματα ζωής, για τη Μάγια Λιν, που σχεδίασε το μνημείο των πεσόντων του πολέμου στο Βιετνάμ, για τη νομπελίστρια Τζέιν Άνταμς, που έκανε ό,τι μπορούσε για να αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο, για τον πασίγνωστο πολέμιο των φυλετικών διακρίσεων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, για τον εξερευνητή Νιλ Άρμστρονγκ, για τον Cezar Chavez, που αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των αγροτών, για τον Abraham Lincoln, που διακήρυξε ότι όλοι οι αμερικανοί είναι μέλη μιας μεγάλης οικογένειας και για τον Τζορτζ Ουάσιγκτον που είπε ότι «η Αμερική είναι φτιαγμένη από κάθε λογής ανθρώπους… Και όλοι αυτοί αποτελούν κομμάτι σας…»
     Διδακτικό; Ναι. Πατριωτικό; Σίγουρα. Όχι όμως εθνικιστικό. Ένα καλογραμμένο παιδικό βιβλίο, στο οποίο οι ζωγραφιές (της Λόρεν Λονγκ) δένουν αρμονικά με το κείμενο, από το οποίο δεν λείπει και η τρυφερότητα, αφού ανοίγει με τη γραμμή: «Σας έχω πει τώρα τελευταία πόσο υπέροχες είστε;» και κλείνει έτσι: «Και σας έχω πει ότι σας αγαπώ;»
     Υποθέτω ότι οι κόρες του Μπαράκ Ομπάμα θα είναι περήφανες γι’ αυτόν.

Kathy Reichs – Seizure

Αγορά από το Book Depository

Αυτό είναι το δεύτερο μυθιστόρημα σε μια σειρά από αυτούσια μυθιστορήματα που απευθύνονται στο εφηβικό κοινό. Το πρώτο ήταν το Virals, το οποίο δεν έχω διαβάσει ακόμη, και το οποίο αφηγείτο το πώς οι ήρωές μας έγιναν αυτοί που είναι: δηλαδή κάποιου είδους ανθρώπινα υβρίδια, των οποίων το DNA τρελάθηκε, χαρίζοντάς τους υπεράνθρωπες ικανότητες, μετά από την έκθεσή τους σε κάποιον σούπερ ιό, που αναπτύχθηκε σε κάποιο εργαστήριο.
     Στο Seizure παρακολουθούμε τη συνέχεια των περιπετειών των Virals, όπως αποκαλούνται μεταξύ τους τα μέλη αυτή της ομάδας. Η Τόρι, που είναι ανιψιά της γνωστής Τεμπ Μπρένναν, ο Μπεν, ο Χάι και ο Σέλτον, από την ημέρα που έγινε το κακό ή το καλό, ανάλογα όπως το βλέπει κανείς, βρίσκονταν σε κατ’ οίκον περιορισμό. Και τώρα που επιτέλους «απελευθερώνονται» από τους γονείς τους, που δεν έχουν ιδέα για τις δυνάμεις τους, αντί να νιώσουν ανακούφιση νιώθουν να τους τυλίγει το πέπλο της απελπισίας. Κι αυτό επειδή μαθαίνουν ότι σύντομα θ’ αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αφού το ερευνητικό κέντρο στο οποίο εργάζονται οι γονείς τους, στο νησί Λόκερχεντ, θα κλείσει λόγω περικοπών στον προϋπολογισμό του Πανεπιστημίου του Τσάρλεστον, στο οποίο ανήκει.
     Η Τόρι, που λίγους μόλις μήνες πριν είχε χάσει τη μητέρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και η οποία μόλις τώρα αρχίζει να γνωρίζει το βιολογικό της πατέρα, τον Κιτ, την ύπαρξη του οποίου μέχρι πρόσφατα αγνοούσε, δεν θέλει με τίποτα να φύγει από κει. Όχι μόνο επειδή της αρέσει ο τόπος, αλλά και γιατί αν συμβεί αυτό θα χάσει τους φίλους της, και δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς αυτούς. Ειδικά μετά το μοιραίο γεγονός που έμελλε να αλλάξει τα πάντα στην καθημερινότητά τους, νιώθει ότι η απουσία τους θα ισοδυναμούσε γι’ αυτήν με πολλούς μικρούς θανάτους. Το ίδιο άλλωστε νιώθουν κι εκείνοι, που σχεδόν σιωπηλά την έχουν αποδεχτεί σαν αρχηγό της αγέλης τους. Και λέω αγέλης, αφού αυτό ακριβώς αποτελούν οι τέσσερις τους, μια και έχουν αποκτήσει κάποιες από τις αισθήσεις των ζώων, και πιο συγκεκριμένα των λύκων. Το μόνο που στον έναν είναι δυνατή η μία αίσθηση και στον άλλον η άλλη. Μοναχά δηλαδή όταν είναι όλοι μαζί μπορούν να λειτουργήσουν σαν ένα σώμα.
     Η αγέλη λοιπόν, οι Βάιραλς, αποφασίζουν να βρουν πάση θυσία ένα τρόπο για να κρατήσουν το ερευνητικό κέντρο ανοικτό και τις οικογένειές τους εκεί. Πώς όμως να το κάνουν αυτό; Η Τόρι βρίσκει τη λύση: Πρέπει να ανακαλύψουν το χαμένο θησαυρό της Ανν Μπόνι, μιας πειρατή που διέπρεψε τρακόσια χρόνια πριν, και ο οποίος πιστεύεται ότι είναι θαμμένος κάπου στην περιοχή. Αν η αξία του είναι τόσο μεγάλη όσο λέγεται τότε όλα τα προβλήματά τους θα λυθούν. Το σχέδιό της, στις αρχές, ακούγεται τρελό στ’ αυτιά των φίλων της, αλλά μη έχοντας άλλη επιλογή, αποφασίζουν να κάνουν μία προσπάθεια για να το πραγματοποιήσουν και όπου τους βγάλει. Και τότε θα αρχίσει η μεγάλη περιπέτεια. Μια περιπέτεια που θα τους αναγκάσει να παραβούν το νόμο επανειλημμένα, που θα τους φέρει πολλές φορές πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο, και που θα δοκιμάσει αλλά τελικά θα κάνει πιο δυνατή τη φιλία τους. Η Τόρι και οι άλλοι ξέρουν ότι αγωνίζονται για το σωστό, αλλά τα συνεχή αδιέξοδα μα και τα φαντάσματα από το παρελθόν δεν τους αφήνουν ν’ ανασάνουν. Η περιπέτειά τους θα τους οδηγήσει σε επικίνδυνα, απάτητα μονοπάτια, αλλά ίσως και σε κάποιου είδους ωριμότητα και αυτογνωσία. Όσο κι αν είναι έφηβοι νιώθουν έτοιμοι να σηκώσουν τα βάρη που τους αναλογούν ώστε να σώσουν το νησί από την ηλιθιότητα των ενηλίκων.
     Καλογραμμένο, με νότες χιούμορ και πλήθος πληροφοριών για τη χλωρίδα και την πανίδα και για τη σύγχρονη επιστήμη, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα. Και μπορούμε να πούμε δίχως δισταγμό ότι είναι καλύτερο από τα πρόσφατα αστυνομικά βιβλία της συγγραφέως.

Άλλα βιβλία της ίδιας που παρουσιάσαμε:

Flash and Bones 
Devil Bones
Break no Bones
Cross Bones

Σώτη Τριανταφύλλου – Για την αγάπη της γεωμετρίας

Αυτή είναι η ιστορία της Ανατολής, ενός κοριτσιού, μιας γυναίκας που δεν μοιάζει και πολύ ή ίσως και καθόλου με τις άλλες. Αυτή δεν κάνει όνειρα για να φτιάξει σπίτι, δεν ψάχνει τον τέλειο άντρα και δεν θέλει να σπουδάσει δικηγόρος για να έχει δουλειά στρωμένη, όπως ονειρεύεται ο μπαμπάς της.
     Η Ανατολή βλέπει τον κόσμο με το δικό της ξεχωριστό βλέμμα, τον αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο, κι είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που τη βάζουν σε μπελάδες, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τη γνωρίζουν πιστεύουν ότι είναι τρελή για δέσιμο. Δύο μοναχά άνθρωποι την καταλαβαίνουν: ο καθηγητής της των μαθηματικών και ο γείτονας και καλύτερός της φίλος Παύλος. Τον Παύλο τον γνωρίζει από μικρή και ίσως να είναι το μοναδικό πλάσμα το οποίο θα μπορούσε να πει ότι είχε αγαπήσει. Μαζί έπαιξαν, μαζί έκλεψαν -το αυτοκίνητο του μπαμπά της-, μαζί ανακάλυψαν τις πρώτες ερωτικές συγκινήσεις και πολλές πολλές μουσικές. Εξάλλου, όπως σκεφτόταν εκείνος: «Για την Ανατολή, σε κάθε περίσταση, υπάρχει ένα τραγούδι. Ένα τουλάχιστον».
     Η Ανατολή ωστόσο δεν ήταν μόνο ερωτευμένη με τη μουσική, αλλά και με τη γεωμετρία – σε πολλές μάλιστα περιστάσεις μπορούσε να περιγράψει τις σκέψεις της χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα. Κι αυτό την έσπαγε σε πολλούς, μα πάνω απ’ όλα στον μπαμπά της. Ο μπαμπάς! Ο επαναστάτης του γλυκού νερού. Ο κομμουνιστής. Αυτός που έκανε δήλωση μετανοίας την εποχή της δικτατορίας και παρά το ότι πίστευε στα δίκια των λαών, στα δικαιώματα των φτωχών και στα λοιπά τραγικά, διέθετε ένα τεράστιο διαμέρισμα, εγγλέζα γκουβερνάντα για τα παιδιά και ακόμη κι ένα δουλικό, ένα νιο κορίτσι από κάποιο χωριό. Επαναστάτης με τα όλα του δηλαδή.
     Ο μπαμπάς ήταν ο μεγάλος εχθρός της Ανατολής, αλλά είχε κι άλλους. Πολλούς. Οι εχθροί της δεν ήταν όσοι δεν την καταλάβαιναν, αλλά όσοι δεν την αποδέχονταν. Κι αν ο ένας τη χτυπούσε πού και πού, οι άλλοι τη μαστίγωναν με τη γλώσσα. Αλλά αυτή δεν μάσαγε. Τους έφτυνε την περιφρόνησή της, κλείνονταν στο δωμάτιό της, άκουγε μουσική και έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας, όταν φυσικά δεν έκανε παρέα με τον Παύλο.
     Για τον Παύλο, όταν ήταν μικρή, έκανε μεγάλα όνειρα, ή μάλλον είχε γι’ αυτόν ένα μεγάλο όνειρο: ότι δεν θα άλλαζε ποτέ και πώς κάποια μέρα θ’ άνοιγε ένα δισκάδικο, όπου θα χρησιμοποιούσε τις γνώσεις του για καλό σκοπό. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα έφευγε στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντάς τη μόνη. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα συμβιβαζόταν, αναγνωρίζοντας μια αλήθεια που δεν ήταν η δική του. «Κάποτε είχα αισθήματα: ήταν μια αρρώστια που κόλλησα στην εφηβεία μου», σκέφτεται τώρα. Αλλά η Ανατολή έχει τις δικές της απόψεις: «Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας θα χάσουν και τις δύο» και «Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι δεν θέλουν να κάνουν».
     Ο Παύλος ωστόσο δεν υπήρξε ο μοναδικός άντρας στη ζωή της Ανατολής. Ήταν και ο Μιχάλης. Ο Μιχάλης, τον οποίο παντρεύτηκε σχεδόν για πλάκα. Ένας νεαρός ιδεαλιστής, Κνίτης με τα όλα του. Κάποιος που πίστευε τυφλά στις αλήθειες του κόμματος και όχι σ’ αυτές της ζωής και ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και να πηδάει τις συντρόφισσες από το να ξοδεύει χρόνο μαζί της. Είχαν επικούς καυγάδες, γλυκές συμφιλιώσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Εκείνη ήθελε να ζήσει τη ζωή της, εκείνος τη ζωή των άλλων.
     Το Για την αγάπη της γεωμετρίας είναι μια ιστορία για την αγάπη, για τις μουσικές, για τις πατριωτικές εμμονές και τις κομματικές παρωπίδες, για τα όνειρα που τις περισσότερες φορές δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα, αφού οι άνθρωποι δεν τολμούν στ’ αλήθεια να τα κυνηγήσουν, αλλά και για την τρέλα – πραγματική ή μη. Η Ανατολή είναι ένας χαρακτήρας αντισυμβατικός, που δεν χωράει σε κουτιά και κατηγοριοποιήσεις, που κάνει ό,τι κάνει επειδή το θέλει ή γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά ποτέ για τα μάτια των άλλων, που αρνείται ίσως να μεγαλώσει μέσα σ’ ένα κόσμο που δεν της αρέσει, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν της ζωής την ουσία. Μια γυναίκα φευγάτη, που αιωρείται ανάμεσα στα σχήματα και τις μουσικές και χαράζει πορείες στα μονοπάτια των ονείρων της.
     Το βιβλίο αυτό θυμίζει κάποια από τα παλαιότερα της συγγραφέως, ίσως περισσότερο το Αύριο, μια άλλη χώρα, αλλά είναι πολύ καλύτερο από αυτά. Πιο ώριμο. Πιο μεστό. Και πιο ταξιδιάρικο – όχι τόσο στο χώρο όσο στο χρόνο, και στις ψυχές.

Άλλα βιβλία της που παρουσιάσαμε:

Ο χρόνος πάλι 
Για τη σημαία και το έθνος
Αφρικανικό ημερολόγιο
Λίγο από το αίμα σου
Λος Άντζελες
Ιστορίες του σώματος
Κινέζικα Κουτιά
Γράμμα από ένα δράκο
Πιτσιμπούργκο
Ιστορίες Απόγνωσης
Συγχώρεση
Η φυγή
Άλμπατρος
Το εργοστάσιο των μολυβιών
Η Μαριόν στ' ασημένια νησιά και στα κόκκινα δάση
Ο υπόγειος ουρανός
Αύριο, μια άλλη χώρα
Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
Το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ
Άλφαμπετ Σίτυ
Θάνατος το ξημέρωμα
Φτωχή Μάργκο
Γράμμα από την Αλάσκα

Τα πιο σημαντικά βιβλία της χρονιάς στις ΗΠΑ

Η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε τον κατάλογο με τα εκατό πιο σημαντικά, με τον άλλο ή τον άλλο τρόπο, βιβλία της χρονιάς στις ΗΠΑ. Αναδημοσιεύουμε τους τίτλους που αφορούν τη λογοτεχνική παραγωγή. Μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη λίστα ακολουθώντας αυτό το σύνδεσμο.


The Angel Esmeralda by Don DeLillio
The Art of Fielding by Chad Harbach
The Buddha in the Attic by Julie Otsuka
The Cat’s Table by Michael Ondaatje. Διαβάστε την παρουσίαση εδώ
Chango’s Beads and Two-Tone Shoes by William Kennedy
11/22/63 by Stephen King
The Free World by David Bezmozgis
Ghost Lights by Lydia Millet
Gryphon by Charles Baxter
House of Holes by Nicholson Baker
The Leftovers by Tom Perrotta
The London Train by Tessa Hadley
Lost Memory of Skin by Russell Banks
The Marriage Plot by Jeffrey Eugenides
A Moment in the Sun by John Sayles
My New American Life by Francine Prose
1Q84 by Haruki Murakami. Διαβάστε την παρουσίαση εδώ
The Pale King by David Foster Wallace
Parallel Stories by Peter Nadas
Say Her Name by Francisco Goldman
The Sense of an Ending by Julian Barnes. Διαβάστε την παρουσίαση εδώ 
Stone Arabia by Dana Spiotta
The Stranger’s Child by Alan Hollinghurst
Swamplandia! by Karen Russell
Ten Thousand Saints by Eleanor Henderson
The Tiger’s Wife by Téa Obreht. Διαβάστε την παρουσίαση εδώ
The Tragedy of Arthur by Arthur Phillips
Train Dreams by Denis Johnson