Έντγκαρ Άλαν Πόε - Αφιέρωμα

Η προσωπική τραγωδία ήταν, δυστυχώς, μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση σ' ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του Πόε. Γεννημένος στη Βοστώνη το 1809 από γονείς ηθοποιούς, ποτέ δε γνώρισε τον πατέρα του Ντέιβιντ Πόε, που εγκατέλειψε τη μητέρα του κι εξαφανίστηκε λίγο μετά τη γέννηση του, για να πεθάνει στη Βιρτζίνια το 1810. Η μητέρα του, που υπέφερε από φυματίωση, πέθανε στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια τον Δεκέμβρη του 1811, αφήνοντας ορφανούς τον Έντγκαρ, το μεγαλύτερο αδελφό του Ουίλιαμ-Χένρι και την ετεροθαλή αδελφή τους Ροζαλί. Η κυρία Φράνσις Άλαν από το Ρίτσμοντ έπεισε τον πλούσιο έμπορο σύζυγό της Τζον να πάρει στο σπίτι τους τον μικρό. Ήταν στο σπίτι τους που μεγάλωσε, κι εκεί δέχτηκε και τις πρώτες επιρροές του, που ήταν ιστορίες σκλάβων και παραμύθια ειπωμένα από καροτσέρηδες κι έμπορους της θάλασσας. Οι νεκροί κι οι ετοιμοθάνατοι πάντα όριζαν την ψυχοσύνθεση του. Σύμφωνα μάλιστα με μια ιστορία, όταν ήταν έξι χρόνων, κάποια μέρα καθώς περνούσε από το τοπικό νεκροταφείο ένιωσε να «καταλαμβάνεται από τον τρόμο», καθώς ήταν σίγουρος ότι τα πνεύματα των απέθαντων θα τον κυνηγούσαν. Το 1815, η οικογένεια πήγε στη Σκοτία και την Αγγλία, όπου έζησαν για πέντε χρόνια. Οι εμπειρίες από το σχολείο προσέθεσαν ακόμη περισσότερες επιδράσεις στη ζωή του. Επιστρέφοντας στο Ρίτσμοντ κι ενώ βρισκόταν στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, άρχισε να γράφει ποίηση σε τακτικά χρονικά διαστήματα. Λίγο μετά συνάντησε και τον έρωτα στο πρόσωπο ενός κοριτσιού που άκουγε στο όνομα Ελμίρα, με την οποία και συνήψε δεσμό. Το 1826 τον έστειλαν στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια για να σπουδάσει νομικά. Ο πλούσιος πατριός του, με τον οποίο πάντα είχε μια τρικυμιώδη σχέση, του έδωσε 100 δολάρια για να καλύψει τα χρονιαία του έξοδα, τα οποία ξεπερνούσαν τα 450 δολάρια. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ο νεαρός ποιητής σύντομα βρέθηκε χρεωμένος κι άρχισε να παίζει χαρτιά για να καλύψει τις ζημιές του. Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα γράμματα της Ελμίρα προς αυτόν υποκλέπτονταν τόσο απ’ τους γονείς της όσο κι από τους δικούς του, με αποτέλεσμα η κοπέλα να μην πάρει ποτέ τις απαντήσεις που περίμενε, με αποτέλεσμα ν' αρραβωνιαστεί κάποιον άλλο τελικά. Μετά απ' αυτό, ο Έντγκαρ το 'ριξε στο ποτό. Οι αντιστάσεις του στο αλκοόλ ωστόσο ήταν αδύνατες και πολύ εύκολα γίνονταν βίαιος και παρανοϊκός όταν έπινε πολύ. Μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Άλαν τον έβγαλε από το πανεπιστήμιο. Μετά από φοβερούς καυγάδες με τον πατριό του ο ποιητής εγκατέλειψε το σπίτι και έβαλε πλώρη για τη Βοστώνη. Το 1827 εξέδωσε το πρώτο του βιβλιαράκι με τίτλο, "Ο Ταμερλάνος & Άλλα Ποιήματα". Η φτώχεια, τον ίδιο χρόνο, τον οδηγεί στην απεγνωσμένη λύση της στράτευσης. Κατατάσσεται στα 18 του χρόνια σαν Έντγκαρ Α. Πέρι, αναφέροντας στην αίτησή του πως είναι 22 χρόνων. Το 1829, μετά το θάνατο της αγαπητής του μητριάς, κάνει αίτηση για εγγραφή στην στρατιωτική ακαδημία του West Point, έχοντας την υποστήριξη του πατριού του, αλλά και κάποιου αξιωματικού. Με το που βρέθηκε, όμως, στο West Point το 1830, βούλιαξε πάλι στα χρέη. Έμοιαζε επίσης να μην τον σηκώνει το κλίμα εκεί. Ήταν μεγαλύτερος από τους άλλους φοιτητές, πιο μορφωμένος και σωματικά πιο αδύνατος. Ενώ βρισκόταν στην ακαδημία, μελέτησε τους ρομαντικούς ποιητές: Byron, Shelley, Keats, Wordsworth και Coleridge κι άφησε να διαδοθεί η φήμη ότι ήταν εγγονός του Μπένετικτ 'Αρνολντ. Έχοντας βαρεθεί το West Point ως τις αρχές του 1831, αποφάσισε ν’ αρχίσει να παραμελεί τα καθήκοντά του για να τον διώξουνε. Το Γενάρη πέρασε στρατοδικείο για διάφορα παραπτώματα. Μετά την απόλυσή του, κατέληξε να ζει στη Βαλτιμόρη με την αδελφή του πατέρα του Μαρία Κλεμ (θεία Μάτι) και τη κόρη της Βιργινία. Εκεί, άρχισε να γράφει πεζά κείμενα. Την ίδια περίοδο, στα 1832, ανακάλυψε και το όπιο, ένα συνηθισμένο φάρμακο της εποχής, που ήτανε διεγερτικό κι είχε την ικανότητα να εξουδετερώνει πείνα και κρύο και να επεκτείνει την αίσθηση του χρόνου. Στη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού είχε δεθεί ερωτικά με τη Μαίρη Ντέβερο, αλλά ο δεσμός αυτός δεν κράτησε και πολύ, κυρίως λόγω της τρομακτικής συμπεριφοράς που εμφάνιζε κάθε φορά που βρισκόταν υπό την επιρροή αλκοόλ ή ναρκωτικών. Το 1833 κέρδισε ένα λογοτεχνικό βραβείο αξίας 50 δολαρίων από μιαν εφημερίδα της Βαλτιμόρης για την ιστορία του, "Μήνυμα Στο Μπουκάλι". Αυτό του έφερε πρώτη σημαντική αναγνώριση και φήμη τους τοπικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Ο Τζον 'Αλαν πέθανε το 1834, αλλά δεν άφησε κάτι αξίας από την περιουσία του στο θετό του γιο που ποτέ δεν υιοθέτησε, και ο οποίος σύντομα πρόσθεσε και τη λήψη λάβδανου στις κακές του συνήθειες. Το 1835 επέστρεψε στο Ρίτσμοντ για να δουλέψει σαν συντάκτης στη Southern Literary Messenger. Τότε ήταν που παντρεύτηκε και τη 13χρονη ξαδέρφη του Βιργινία, πρώτα σε κρυφή τελετή και μετά σε δημόσια, που στο πιστοποιητικό της αναφερόταν ότι το κορίτσι ήταν 21 χρόνων. Μετά από διάφορες μετακομίσεις και δουλειές η μικρή οικογένεια των Έντγκαρ, Βιργινίας και Μάτι, κατέληξε στη Φιλαδέλφεια, όπου ο ποιητής έπιασε δουλειά στο Burton's Gentleman's Magazine. Ήτανε στη διάρκεια εκείνης της περιόδου που έγραψε μερικές από τις πιο γνωστές του ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας. Τότε ήταν που άρχισε κιόλας να εκκολάπτεται μέσα του η ιδέα να ξεκινήσει ένα δικό του περιοδικό, το The Penn Magazine, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε, The Stylus. Στη διάρκεια ενός δείπνου, το Γενάρη του 1842, ενώ η Βιργινία έπαιζε άρπα και τραγουδούσε, ξαφνικά κόπηκε η ανάσα της κι άρχισε να βήχει δυνατά και να φτύνει αίμα. Αυτό το γεγονός επιβεβαίωσε εκείνο που φοβόταν από καιρό: ότι υπέφερε από τη μυστηριώδη ασθένεια της φυματίωσης που του είχε ήδη στερήσει μητέρα και πατέρα. Η ανακάλυψη αυτή τον έριξε με πάθος στο ποτό. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1842 κι ενώ η θεία Μάτι κρατούσε το σπιτικό όπως μπορούσε, ακόμη και δεχόμενη ελεημοσύνη, η κατάσταση της Βιργινίας υποτροπίασε. Ο Πόε, χαμένος στον κόσμο του, αναζήτησε τη νιόπαντρη Μαίρη Ντέβερο στη Νέα Υόρκη. Περίμενε έξω από τη πόρτα της μέχρι να γυρίσει σπίτι και με το που την είδε την κατηγόρησε ότι δεν αγαπούσε τον άντρα της. Μετά από λίγες μέρες, τον βρήκαν να περιπλανιέται στο δάσος, βρώμικος κι αναμαλλιασμένος. Λίγο καιρό μετά μπήκε σ' εφαρμογή ένα σχέδιο για να βρεθεί υποστήριξη για το σχεδιαζόμενο περιοδικό του, μέσω πολιτικών επαφών. Οι προσπάθειές του στη Φιλαδέλφεια απέτυχαν, αλλά το 1943 τον προσκάλεσαν για να δώσει μια διάλεξη στην Ουάσιγκτον και να συναντηθεί με τον πρόεδρο στο Λευκό Οίκο. Αυτή ήταν η πιο σημαντική ευκαιρία που 'χε ποτέ για να κάνει καλή εντύπωση και ν' αποκτήσει χρήσιμους συμμάχους. Αλλά, λίγες μόλις μέρες μετά την άφιξή του, πείστηκε να πιει ποτό στη διάρκεια ενός δείπνου. Αυτό οδήγησε σ' ακόμη περισσότερο ποτό. Τελικά, η διάλεξή του ακυρώθηκε κι όταν εμφανίστηκε στο Λευκό Οίκο, ήταν μεθυσμένος και έγινε ρεζίλι. Μ' όλες τις ελπίδες για στήριξη στο περιοδικό του διαλυμένες πια, επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια. Παρακολουθώντας τη Βιργινία ν' αργοπεθαίνει αυξήθηκαν οι τάσεις του γι' αυτοκαταστροφή. Στο ποίημά του "Το Σκουλήκι Κατακτητής" (The Conqueror Worm), που γράφτηκε στη διάρκεια αυτής της σκοτεινής περιόδου, προβάλει την εικόνα ενός καταστροφικού σκουληκιού ή κάμπιας και την αποσύνθεση της ανθρωπότητας. Αν και απέκτησε αναγνώριση στους λογοτεχνικούς κύκλους, τίποτα δε θα μπορούσε να συγκριθεί με τη φήμη που απόκτησε με το που έκδωσε το 1845 "Το Κοράκι". Το ποίημα αυτό έγινε κάτι σαν εθνική ψύχωση μέσα σε λίγες βδομάδες κι ανατυπώθηκε σ' εφημερίδες και περιοδικά σ' ολάκερη τη χώρα, αλλά λόγω του ότι τότε δεν υπήρχε προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, όλες αυτές οι ανατυπώσεις δε του απέφεραν ούτε σεντ. Κι έτσι συνέχισε να ζει στην αιώνια φτώχεια του. Στο μεταξύ η κατάσταση της Βιργινίας συνέχισε να χειροτερεύει και το Γενάρη του 1847, στην ηλικία των 25 υπέκυψε στο μοιραίο. Το 1848, ο Έντγκαρ αρραβωνιάστηκε τη Σάρα-Έλεν Ουίτμαν, αλλά ο γάμος αναβλήθηκε δύο μέρες πριν τη τέλεσή του, καθώς ο Πόε, που 'χε υποσχεθεί να κόψει το ποτό, εντοπίστηκε να πίνει. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες επέστρεψε στο Ρίτσμοντ όπου συνάντησε τον έρωτα της πρώτης του νιότης την Ελμίρα, την οποία και αρραβωνιάστηκε. Ο γάμος ορίστηκε για τις 17 Οκτώβρη 1849. Τον Σεπτέμβρη αναχώρησε για να συναντήσει κάποιους φίλους και συγγενείς και να φροντίσει κάποιες δουλειές, ταξιδεύοντας προς τη Νέα Υόρκη μέσω Βαλτιμόρης και Φιλαδέλφειας. Δεν τα κατάφερε να πάει πιο μακριά από τη Βαλτιμόρη. Έφτασε εκεί μεθυσμένος και το μόνο που κατάφερε ήταν να χαθεί από προσώπου γης για πέντε μέρες. Όταν, τελικά, τον βρήκανε βρισκόταν σε παραλήρημα. Τον οδήγησαν στο νοσοκομείο όπου κρατήθηκε με το ζόρι στη ζωή για λίγες ακόμη μέρες. Πέθανε τη Κυριακή 7 Οκτωβρίου του 1849, σ' ηλικία 40 μόλις χρόνων. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Κύριε βοήθα τη φτωχή μου την ψυχή». Σαν ένα μυστηριώδες υστερόγραφο στη ζωή του, κάποιος ανώνυμος επισκέπτης πήγαινε τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μπουκάλι κονιάκ στον τάφο του, στη Westminster Church της Βαλτιμόρης, στην επέτειο των γενεθλίων του συγγραφέα κάθε χρονιά, από το 1949. Όχι τώρα πια. Μάλλον αναχώρησε κι αυτός για τη χώρα του ποιητή

Ένα παλιό κείμενο που δημοσιεύθηκε σε διάφορες ιστοσελίδες στο μακρινό παρελθόν. Δυστυχώς, μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορώ να βρω τις ξένες πήγες που χρησιμοποίησα για το άρθρο, και γι' αυτό απολογούμαι. Έκανα μερικές αλλαγές...

Don DeLillo – The Angel Esmeralda

Είμαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που αγαπούν τόσο πολύ τα βιβλία που ακόμη και στις μεγαλύτερες πατάτες ψάχνουν να βρουν μια αρετή. Παίρνοντας στα χέρια μου, ή μάλλον ανοίγοντας στην οθόνη μου το The Angel Esmeralda, περίμενα πολλά. Και απογοητεύτηκα. Στην αρχή. Κι ήμουνα αποφασισμένος να το θάψω. Στην αρχή. Και να τα βάλω με τους κριτικούς που με παραπλάνησαν. Στην αρχή. Μετά άλλαξα γνώμη. Όχι επειδή ο συγγραφέας θεωρείται ένας από τους πλέον σημαντικούς της σύγχρονης εποχής, αλλά απλά γιατί οι ιστορίες που διαδέχτηκαν τις πρώτες τρεις ήταν η μία καλύτερη από την άλλη. Και στο τέλος έμεινα με την απορία: πώς την πάτησαν έτσι οι αμερικανοί; Όχι οι αναγνώστες, οι εκδότες. Αυτοί, που αν είχαν τη δύναμη και τη θέληση να επιβάλουν στο συγγραφέα να αφαιρέσει τις πρώτες τρεις ιστορίες από αυτή τη συλλογή των εννέα, θα του έδιναν την ευκαιρία ν’ αρχίσει να δηλώνει περήφανος που χάρισε στο αναγνωστικό κοινό ένα ακόμη αριστούργημα. Δεν το έκαναν όμως, κι αυτό είναι που μετρά τελικά. Ίσως αυτός ο δισταγμός τους να οφείλεται στο γεγονός ότι αυτά τα διηγήματα είναι τα μοναδικά που έγραψε ο συγγραφέας. Ίσως απλά να μην ήθελαν να τα βάλουν μ’ αυτό το ιερό τέρας. Όπως και νάχει, ό,τι έγινε έγινε.
     Ας περάσουμε τώρα στα διηγήματα. Τα πρώτα τα διατρέχουμε εν τάχει: Στο Creation ένας αμερικανός τουρίστας ξεμένει σ’ ένα ερημικό νησί με μια γερμανίδα, αφού πρώτα στέλνει τη γυναίκα του πίσω στην πατρίδα τους. Μια μικρή περιπέτεια που δεν έχει και πολλά να πει. Το Human Moments in World War III καταπιάνεται με την καθημερινότητα δύο αστροναυτών αποκλεισμένων στο διάστημα στη διάρκεια του πολέμου. Συζητούν και αναλογίζονται ότι κάποτε πίστευαν πως: «Ο πόλεμος θα δικαίωνε όλα τα λόγια και τις πράξεις μας». Μάταιη ελπίδα. Το The Runner, όπως επισημαίνω και στις συνήθεις σημειώσεις μου, είναι μια ιστορία δίχως λόγο ύπαρξης. Ένας αθλητής, μια απαγωγή, μια μικρή συνομιλία, ένα ψέμα. Και μετά τι; Τίποτα.
     Με το The Ivory Acrobat, που διαδραματίζεται στην Αθήνα, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέρονται. Μια νέα ξένη γυναίκα, σε μια γνωστή και άγνωστη πόλη, ένας μεγάλος σεισμός κι άλλος ένας, οι φοβίες και η μοναξιά, οι περιπλανήσεις στους δρόμους εν τω μέσω της νυχτός, η «ζωή μέσα σε μια παύση» που ζει. Η περιπέτεια του ανθρώπου.
     Τα πράγματα γίνονται ακόμη καλύτερα με την ομότιτλη της συλλογής ιστορία. Κάποιες μοναχές που τριγυρνούν με ένα βαν στις γειτονιές του Μπρονξ προσφέροντας τροφή και ρουχισμό στους φτωχούς. Ένας εγκληματίας, γραφίστας, φιλάνθρωπος, απατεώνας, προστάτης των περιπλανημένων ψυχών. Κι η Εσμεράλντα. Μια δωδεκάχρονη κοπελίτσα που ζει στους δρόμους και αρνείται κάθε βοήθεια, μέχρι που της συμβαίνει κάτι τραγικό, κάτι που οδηγεί σε ένα θαύμα. Σ’ ένα θαύμα που οι άνθρωποι γύρω της έχουν την ανάγκη να πιστέψουν.
     Δυο μοναχικές ψυχές συναντιόνται σε μια έκθεση με πορτραίτα των Baader-Meinhof,  των γνωστών ή μη τρομοκρατών -τα ονόματα των οποίων δίνουν και τον τίτλο σ’ αυτή την ιστορία- και νιώθουν να τους συνδέει ένα υπόγειο νήμα. Τα μοναδικά στοιχεία ωστόσο που τους ενώνουν είναι η μοναξιά και η έλξη που προκαλούν σ’ αυτούς οι μακάβριες εικόνες που αντικρίζουν στους τοίχους. Όμορφα ψυχοπλακωτικό.
     Το Midnight in Dostoevsky δεν αποτελεί μόνο φόρο τιμής στο συγγραφέα, αλλά μιλά κιόλας για τη φιλία δύο νέων ανδρών, που μοιάζουν ν’ ανήκουν σε μια διαφορετική εποχή. Ο Τοντ και ο Ρόμπι, που είναι φοιτητές, περπατούν, συζητούν, συναντούν πού και πού ένα παράξενο άντρα στο δρόμο, του οποίου προσπαθούν μέσω της φαντασίας τους να αναπλάσουν την ιστορία, και το φιλοσοφούν: «Οι μόνοι νόμοι που μετράνε είναι οι νόμοι της σκέψης… Όλα τα άλλα θυμίζουν λατρεία του διαβόλου». Περαστικό από τη ζωή τους και ένα κορίτσι, η Τζένα, η οποία σύμφωνα με τη μητέρα της: «…Είχε πετύχει πολλά στον τομέα της δυστυχίας».
     Τα γεγονότα στο Hammer and Sickle διαδραματίζονται πίσω από τους τοίχους μιας φυλακής, εκεί όπου βρίσκεται ένας άντρας που κάποτε δίδασκε στο πανεπιστήμιο για τη ριάλιτι τηλεόραση, και ο οποίος τώρα παρακολουθεί τις μικρές του κόρες να παρουσιάζουν το οικονομικό δελτίο σ’ ένα τηλεοπτικό κανάλι – δελτίο που θυμίζει ριάλιτι σώου. Συντροφιά του κρατούν ένας τραπεζίτης που διέπρεψε στις απάτες, ένας έμπορος τέχνης που γλυκάθηκε από το χρήμα και ένας χρηματιστής που έκτισε πολλές… πυραμίδες. Μια επίκαιρη ιστορία, στην οποία ο συγγραφέας, μεταξύ άλλων, επισημαίνει ότι η Κρίση και το Χάος είναι ελληνικές λέξεις!
     Η συλλογή κλείνει με το The Starveling που είναι η ιστορία ενός άντρα που δεν κάνει άλλο τίποτα από το να βλέπει ταινίες στο σινεμά. Περιφέρεται λοιπόν από τη μια άκρη της Νέας Υόρκης στην άλλη, κυνηγώντας τα μικρά ή και μεγαλύτερα διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου. Όπως διαβάζουμε: «Οι μέρες ήταν πάντα οι ίδιες, οι ταινίες όχι». Μια μέρα όμως θα αποδειχτεί διαφορετική, καθώς τότε ακριβώς θα προσέξει μια νεώτερη σε ηλικία γυναίκα ανάμεσα στους συνήθεις ύποπτους μιας σκοτεινής αίθουσας, την οποία και θα αποφασίσει να ακολουθήσει. Απόφαση που θα αποτελέσει το αποκορύφωμα ίσως μιας κατά τα άλλα, αδιάφορης ζωής. Εξαιρετικό διήγημα.

Barack Obama – Of Thee I Sing

Αγορά από το Book Depository

Δεν υπολόγιζα να διαβάσω αυτό το βιβλίο, αλλά αφού έπεσε στα χέρια μου, ή μάλλον έφτασε στον υπολογιστή μου, είπα να του ρίξω μια ματιά. Εξάλλου δεν είναι και πολύ μεγάλο – το διαβάζει κανείς μέσα σε λίγα μόλις λεπτά.
     Για τι μιλά, ή μάλλον τραγουδά, ο αμερικανός πρόεδρος, σ’ αυτό το βιβλίο που έγραψε για τις κόρες του; Μα, για την Αμερική φυσικά. Τις ρωτά: «Σας έχω πει…;» αυτό κι εκείνο και το άλλο, και χωρίς να περιμένει απάντηση, τους λέει αυτά που έχει να τους πει. Τους μιλά δηλαδή για το αμερικανικό έθνος και για τους ανθρώπους που βοήθησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην οικοδόμησή του και στη δημιουργία μιας σύγχρονης πολυφυλετικής κοινωνίας: για τη ζωγράφο Georgia O’ Keefe, που «μας βοήθησε να δούμε την ομορφιά σε καθετί μικρό», για τον Άλμπερτ Άινσταϊν, που χάρισε στην ανθρωπότητα ένα πλούτο γνώσης, για τον Τζάκι Ρόμπινσον, τον πρώτο μαύρο παίκτη του μπέιζμπολ, για τον επαναστάτη και θεραπευτή Καθιστό Ταύρο, για την τραγουδίστρια Μπίλλι Χόλιντει, για τη Χέλερ Κέλερ, που όντας τυφλή και κουφή παρέδωσε στους άλλους μαθήματα ζωής, για τη Μάγια Λιν, που σχεδίασε το μνημείο των πεσόντων του πολέμου στο Βιετνάμ, για τη νομπελίστρια Τζέιν Άνταμς, που έκανε ό,τι μπορούσε για να αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο, για τον πασίγνωστο πολέμιο των φυλετικών διακρίσεων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, για τον εξερευνητή Νιλ Άρμστρονγκ, για τον Cezar Chavez, που αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των αγροτών, για τον Abraham Lincoln, που διακήρυξε ότι όλοι οι αμερικανοί είναι μέλη μιας μεγάλης οικογένειας και για τον Τζορτζ Ουάσιγκτον που είπε ότι «η Αμερική είναι φτιαγμένη από κάθε λογής ανθρώπους… Και όλοι αυτοί αποτελούν κομμάτι σας…»
     Διδακτικό; Ναι. Πατριωτικό; Σίγουρα. Όχι όμως εθνικιστικό. Ένα καλογραμμένο παιδικό βιβλίο, στο οποίο οι ζωγραφιές (της Λόρεν Λονγκ) δένουν αρμονικά με το κείμενο, από το οποίο δεν λείπει και η τρυφερότητα, αφού ανοίγει με τη γραμμή: «Σας έχω πει τώρα τελευταία πόσο υπέροχες είστε;» και κλείνει έτσι: «Και σας έχω πει ότι σας αγαπώ;»
     Υποθέτω ότι οι κόρες του Μπαράκ Ομπάμα θα είναι περήφανες γι’ αυτόν.

Tess Gerritsen – Freaks

Πρωταγωνίστριες και σ’ αυτό το διήγημα της Τες Γκέριτσεν, που κυκλοφορεί μοναχά σε eBook είναι η ντετέκτιβ Τζέιν Ριζόλι και η -«Βασίλισσα των νεκρών»- ιατροδικαστής Μάουρα Άισλς.
     Τα γεγονότα της υπόθεσης διαδραματίζονται στη διάρκεια ενός παγωμένου χειμώνα στη Βοστώνη, όταν η αστυνομία ανακαλύπτει στο κτήριο μιας εγκαταλειμμένης εκκλησίας το πτώμα μιας νέας γυναίκας. Πρόκειται για τη δεκαεπτάχρονη Κίμπερλι Ράινερ, που μοιάζει υποσιτισμένη, και που σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις στραγγαλίστηκε. Καθώς οι δύο γυναίκες παρατηρούν το θύμα, αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο, στον οποίο δεσπόζει ένα ανοικτό φέρετρο, αντιλαμβάνονται ότι πέρα από τους αστυνομικούς, υπάρχει και ένα άλλο πρόσωπο στο χώρο, ένας τρομοκρατημένος νεαρός, ο οποίος σύντομα το βάζει στα πόδια, κυνηγημένος από την Τζέιν. Με το που τον συλλαμβάνει φυσικά μετατρέπεται στο βασικό ύποπτο για τη δολοφονία της κοπέλας, κι ας υποστηρίζει ότι είναι αθώος. Ο Λούκας Χένρι, όπως είναι το όνομά του, επιμένει ότι αγαπούσε την Κίμπερλι, ότι στ’ αλήθεια ήταν αδελφές ψυχές, και πώς έκανε ό,τι μπορούσε για να τη βοηθήσει. Βλέποντας δίπλα δίπλα κανείς τους δύο τους, δεν θα μπορούσε παρά να πιστέψει τα λεγόμενά του, αφού ήταν και οι δύο σχεδόν σκελετωμένοι και χλωμοί, αλλά και επειδή, όπως λέει ο νεαρός ήταν δεδηλωμένοι βρικόλακες. Όχι πώς επιτίθεντο στους ανθρώπους και έπιναν το αίμα τους, αλλά να: τρέφονταν μοναχά με… αέρα και αίμα, που προμηθεύονταν είτε από κάποιο κρεοπώλη ή που τους έφερναν φίλοι και γνωστοί από μια τράπεζα αίματος.
     Η ιστορία του ακούγεται όντως κουφή και παρατραβηγμένη, αλλά η αστυνομία, περά από την παρουσία του στο χώρο του εγκλήματος, δεν έχει κανένα άλλο στοιχείο εναντίον του, έτσι τον αφήνει ελεύθερο. Εξάλλου, η Μάουρα πιστεύει ότι οι δυο τους, η Κίμπερλι και ο Λούκας δηλαδή, έπασχαν από μια διαγεγνωσμένη ασθένεια, που τους προκαλούσε κοινές παραισθήσεις.
     Αν δεν είναι όμως ο τελευταίος αυτός που σκότωσε την κοπέλα, τότε ποιος το έκανε; Καθώς τα γεγονότα παίρνουν μια δραματική τροπή, που θα φέρει την Τζέιν πρόσωπο με πρόσωπο με τον κίνδυνο, η Μάουρα θα βρει, όπως πάντα μέσω της επιστήμης, τη λύση στο γρίφο: μια λύση που κάθε άλλο παρά συνηθισμένη μοιάζει.
     Μια καλογραμμένη ιστορία που σίγουρα θα ικανοποιήσει τους φίλους αυτού του λίγο πολύ αντισυμβατικού διδύμου.

Michael Connelly – Suicide Run

Ο Οκτώβρης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μήνας του Μάικλ Κόνελι, αφού στη διάρκεια του θα δώσει (ή μάλλον δίνει ήδη) το παρόν του με τρία βιβλία. Τα δύο πρώτα, το ανά χείρας και το Angle of Investigation κυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μόνο μορφή και το καθένα από αυτά περιλαμβάνει τρεις ιστορίες με πρωταγωνιστή το γνωστό μας ντετέκτιβ Χάρι Μπος, ενώ το τρίτο θα είναι το νέο του μυθιστόρημα The Drop που θα βγει στα ράφια στις 27 του μήνα στην Ευρώπη και ένα μήνα αργότερα στην Αμερική.
     Αλλά ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στις ιστορίες που έχουμε εδώ. Στην πρώτη και ομότιτλη της συλλογής, ο Χάρι Μπος και ο συνεργάτης του Τζέρι Έντγκαρ, που δουλεύουν στη νυχτερινή βάρδια του αστυνομικού τμήματος του Χόλιγουντ, καλούνται στη σκηνή μιας αυτοκτονίας. Η αυτόχειρας είναι μια νεαρή επίδοξη ηθοποιός και στην αρχή όλα μοιάζουν ξεκάθαρα. Ο Μπος ωστόσο υποψιάζεται ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει και έτσι, με τη βοήθεια μιας άλλης συναδέλφου του, που θυμόμαστε από κάποια από τα βιβλία του, της Κισμίν Ράιτερ, αποφασίζει να ρίξει μια πιο διερευνητική ματιά στην υπόθεση.
     Στο Cielo Azul συναντάμε τον Μπος καθοδόν προς τις φυλακές του Σαν Κουέντιν, όπου σχεδιάζει να συναντήσει ένα ψυχοπαθή δολοφόνο λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεσή του. Ο Μπος, που τον είχε συλλάβει δέκα χρόνια πριν για την εν ψυχρώ δολοφονία ενός κοριτσιού δεκαπέντε χρόνων, πηγαίνοντας εκεί θέλει απλά να μάθει το πραγματικό όνομα του θύματος, στο οποίο εκείνος ο ίδιος είχε χαρίσει το ψευδώνυμο Κιέλο Αζούλ.
     Στην τελευταία ιστορία της συλλογής, το One-Dollar Jackpot ο καλός ντετέκτιβ καλείται να διερευνήσει την υπόθεση της δολοφονίας μιας γυναίκας ονόματι Τρέισι Μπλίτζστιν, η οποία έβγαζε τα προς το ζην παίζοντας πόκερ. Το θύμα βρέθηκε νεκρό μέσα στο αυτοκίνητο, έξω από το σπίτι του, όπου είχε μόλις φτάσει. Λόγω του επαγγέλματός της, αλλά και του γεγονότος ότι μετέφερε μαζί της πολλά λεφτά εκείνο το βράδυ, οι ύποπτοι είναι πολλοί: Υπάλληλοι του καζίνου όπου είχε ξετινάξει την μπάνκα στον αέρα, ένας μυστηριώδης άντρας που την ακολουθούσε, ίσως και κάποιοι ανταγωνιστές της. Ωστόσο, ως συνήθως η απάντηση είναι πιο απλή απ’ ό,τι φαίνεται στην αρχή.
     Εδώ έχουμε τρεις καλογραμμένες ιστορίες που σίγουρα θα ικανοποιήσουν τους φίλους του καλού συγγραφέα.

Άλλα βιβλία του ίδιου

The Fifth Witness
The Reversal
9 Dragons
The Scarecrow
Trunk Music
The Last Coyote
The Brass Verdict
The Overlook
The Lincoln Lawyer
The Narrows
The Poet & Concrete Blonde