Κάρολος Ντίκενς - Αφιέρωμα

Ο Κάρολος Ντίκενς χαίρει μεγάλης εκτίμησης κυρίως λόγω της σπουδαίας του συνεισφοράς στην κλασική αγγλική λογοτεχνία. Αποτελούσε την πεμπτουσία του βικτωριανού συγγραφέα. Οι επικές του ιστορίες, οι ολοζώντανοι χαρακτήρες του και η εξουθενωτική απεικόνιση της ζωής της εποχής του παραμένουν χωρίς προηγούμενο.
     Η προσωπική του ιστορία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του γνωστού κλισέ: από τη φτώχεια στα πλούτη, ή από τα κουρέλια στη δόξα. Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1812 στο Πόρτσμουθ. Οι γονείς του ήταν οι Τζον και Ελίζαμπεθ Ντίκενς. Οι μοίρες του φέρθηκαν σκληρά από την αρχή. Ενώ είχε την καλή τύχη να σταλθεί στο σχολείο στα εννέα του χρόνια από τους γονείς του, δεν μπόρεσε να παραμείνει εκεί για πολύ, αφού ο πατέρας του, ο οποίος ενέπνευσε το χαρακτήρα του Κύριου Μικόμπερ στο «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», φυλακίστηκε για τα χρέη του. Έτσι, ολόκληρη η οικογένεια, εξαιρουμένου του Κάρολου, εκτοπίστηκε στο Marshalsea. Ο τελευταίος έπιασε δουλειά στο εργοστάσιο βαφών του Γουώρρεν, όπου επιβίωσε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, υποφέροντας τρομερά από μοναξιά και ευρισκόμενος στα όρια της απελπισίας. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε και πάλι στο σχολείο, αλλά η εμπειρία του εργοστασίου παρέμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του και θα έπαιρνε μυθοπλαστική μορφή σε δύο από τα πλέον γνωστά του έργα: το «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ» και τις «Μεγάλες Προσδοκίες».
     Όπως πολλοί άλλοι, έτσι κι αυτός, ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα σαν δημοσιογράφος. Ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του που επίσης έγινε ρεπόρτερ, έκανε τα πρώτα του βήματα στις περιοδικές εκδόσεις “The Mirror of Parliament” και “The True Sun”. Στη συνέχεια, στα 1833, έγινε ο κοινοβουλευτικός ρεπόρτερ της εφημερίδας “The Morning Chronicle”. Έχοντας πια αποκτήσει επαφές και μια κάποια πρόσβαση στον τύπο άρχισε να δημοσιεύει μια σειρά από δράματα, κάτω από το ψευδώνυμο «Μποζ». Τον Απρίλιο του 1836, παντρεύτηκε την Κάθριν Χόγκαρθ, κόρη του Τζορτζ Χόγκαρθ, που επιμελήθηκε τα «Δράματα του Μποζ». Τον ίδιο μήνα δημοσιεύτηκαν και τα ιδιαίτερα επιτυχημένα «Χαρτιά του Πίκγουικ», και από τότε ο Ντίκενς χάραξε πραγματικά πορεία για τη δόξα.
     Εκτός από ένα μεγάλο αριθμό μυθιστορημάτων δημοσίευσε αυτοβιογραφικά κείμενα, επιμελήθηκε διάφορα εβδομαδιαία περιοδικά, έγραψε μια σειρά από ταξιδιωτικά βιβλία και διεύθυνε κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις. Ήταν επίσης φανατικός θεατρόφιλος, γι’ αυτό και έγραψε διάφορα έργα, σε ένα από τα οποία πρωταγωνιστούσε ο ίδιος, και το οποίο παρουσιάστηκε ενώπιον της Βασίλισσας Βικτώριας το 1851. Η ενέργειά του ήταν φαινομενικά ανεξάντλητη, έτσι εκτός όλων των πιο πάνω ξόδεψε και αρκετό χρόνο στο εξωτερικό. Στις ΗΠΑ έδωσε διαλέξεις κατά του δουλεμπορίου, ενώ ήταν στη διάρκεια μιας περιοδείας στην Ιταλία, που ο Γουίλκι Κόλλινς, ένας σύγχρονος του συγγραφέας, του ενέπνευσε την ιστορία πίσω από το «Μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ», του τελευταίου και μη ολοκληρωμένου μυθιστορήματός του.
     Ο Ντίκενς βρισκόταν σε διάσταση με τη γυναίκα του από το 1858 και αφού είχαν αποκτήσει δέκα παιδιά, ενώ συνέχισε να διατηρεί σχέσεις με την ερωμένη του, ηθοποιό Έλλεν Τέρναν, μέχρι το θάνατό του από καρδιακή προσβολή το 1870.
     Το 2012, με αφορμή τη συμπλήρωση διακόσιων χρόνων από τη γέννηση του, έχει ανακηρυχθεί χρονιά Ντίκενς για τους βρετανούς. Για να διαβάσετε για τις εκδηλώσεις που προγραμματίζονται για αύριο σε ολόκληρο τον κόσμο, κριτικές των τελευταίων βιβλίων που γράφτηκαν γι’ αυτόν, πιο λεπτομερείς βιογραφίες, αλλά και για κατέβασμα των μυθιστορημάτων του που κυκλοφορούν δωρεάν στο διαδίκτυο ακολουθείστε τους συνδέσμους στο τέλος της ανάρτησης.
     Κλείνοντας αυτό το μικρό αφιέρωμα να πούμε ότι το BBC με αφορμή την επέτειο γύρισε δύο μίνι σειρές, βασισμένες σε έργα του, τα «The Mystery of Edwin Drood» και «Great Expectations», τα οποία δίχασαν κοινό και κριτικούς. Πατήστε στους τίτλους για να πάτε στις επίσημες σελίδες, ενώ για τις κριτικές του imdb κάντε κλικ εδώ και εδώ, αντίστοιχα.

Σύνδεσμοι

Βιογραφία από το Victorian Web
Η βιογραφία και όλα τα έργα του εδώ
Η τελευταία βιογραφία από την Κλερ Τομάλιν
Επιλεγμένες Επιστολές από την Τζένι Χάρτλεϊ
Ο δημοφιλής Σκρουτζ
Μαραθώνιος Ανάγνωσης από το Βρετανικό Συμβούλιο

Πηγή γι' αυτό το άρθρο BBC - History

ΑΝΙΤΑ ΜΠΡΟΥΚΝΕΡ: Το επόμενο μεγάλο γεγονός

Η Ανίτα Μπρούκνερ, μια από τις μεγαλύτερες συγγραφείς της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, μας μιλά εδώ για τη μοναξιά των ηλικιωμένων ατόμων, και για τα προβλήματα που δημιουργεί στους ανθρώπους που υποφέρουν απ' αυτήν.
Είναι η ιστορία του Χερτς, ενός «μετρίου μέτριου και πάντα μετρημένου» ανθρώπου που έζησε τη ζωή του ολόκληρη σα μια συνήθεια. χωρίς εξάρσεις, χωρίς σκαμπανεβάσματα, μια ζωή άδεια, πληκτική. Το μόνο καλό πράγμα που συνέβηκε ποτέ στα 73 χρόνια της ύπαρξής του ήταν η γνωριμία του με την Τζόζη, μια γυναίκα που έζησε για λίγο μαζί του, τον έκανε να νιώσει άντρας, και μετά έφυγε. Απλά επειδή δεν τον άντεχε άλλο. Ούτε εκείνον, ούτε τους ηλικιωμένους του γονείς.
Η Τζόζη αγαπούσε και ήθελε να ζει τη ζωή. Ο Χερτς ήταν απλά μια παραφωνία μέσα σ' αυτή. Και τώρα, νιώθει πιο μόνος και απελπισμένος παρά ποτέ άλλοτε. Ζει μόνο με τις αναμνήσεις, ζει μες τις αναμνήσεις. Θυμάται την Τζόζη, θυμάται όλο και πιο συχνά τον πρώτο του έρωτα, τη Φάνυ, προσπαθεί να βρει κάποιο σημάδι ότι το μακρύ πέρασμά του απ' τη ζωή θ' αφήσει κάποιο σημάδι πίσω του, αλλά μάταια. Ο Χερτς μοιάζει απλά σα να μην υπήρξε ποτέ.
Το μόνο που τον σώζει απ' την τρέλα, την οποία πλησιάζει ωστόσο επικίνδυνα, είναι η άφιξη στο κτήριο όπου διαμένει μιας όμορφης νέας γυναίκας, που ακούει στο όνομα Σόφη. Η γυναίκα αυτή μοιάζει να ξυπνά μέσα του κάποια αιώνια ξεχασμένα ένστικτα, τον κάνει να θυμηθεί ότι είναι άντρας, κι ας ξέρει απ' την αρχή ότι το παιχνίδι είναι χαμένο.
Η τύχη μοιάζει να παίζει μαζί του και είναι σκληρή. Τη μια τον ανεβάζει στον ουρανό και την άλλη τον ρίχνει στο γκρεμό. Του χαμογελά και τον κτυπά. Τον παρηγορά και το χλευάζει.
Το «Επόμενο μεγάλο γεγονός» είναι η ιστορία ενός ανθρώπου καταδικασμένου στη μοναξιά απ' τον ίδιο του τον εαυτό. Κάποιου που δε θα μάθει ποτέ στ' αλήθεια τι πάει να πει ευτυχία, απλά γιατί δεν του ταιριάζει. Είναι μια ιστορία σκληρή, κι απόλυτα ρεαλιστική. Μιλά για κάποια πράγματα με τα οποία επιμελώς αρνούμαστε ν' ασχοληθούμε, για τον πόνο, τη μοναξιά, την απόγνωση του ανθρώπου μπροστά στη σκιά του θανάτου. Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που έχει να πει πολλά για τη σύγχρονη κοινωνία του εγωισμού και της αποξένωσης, στην οποία ζούμε.

ΝΙΚ ΧΟΡΝΜΠΥ: Πώς να είσαι καλός

Ο Νικ Χόρνμπυ είναι ένας πολύ καλός συγγραφέας που δίκαια βλέπει βιβλίο με βιβλίο οι μετοχές του στον αγγλοσαξονικό κόσμο της λογοτεχνίας να ανεβαίνουν. Το «Πώς να είσαι καλός» είναι ένα μυθιστόρημα για τις σύγχρονες σχέσεις και τα αδιέξοδα, για τη μοναξιά που γίνεται κανόνας, για τις σανίδες σωτηρίας που ψάχνουν όλοι για να ξεφύγουν απ’ τις μικρές φυλακές τους.

Ο Ντέιβιντ είναι ο πιο οργισμένος άνθρωπος στο Βόρειο Λονδίνο. Τουλάχιστον έτσι συστήνεται στο κοινό στη στήλη που διατηρεί σε μια εφημερίδα. Και δεν υπερβάλλει. Είναι όντως οργισμένος. Είναι όντως γκρινιάρης. Και χωρίς να το καταλαβαίνει καλά καλά οδηγεί το γάμο του προς την καταστροφή.

Η Κέιτι, όπως δηλώνει η ίδια, δεν είναι κακή άνθρωπος. Είναι γιατρός. Έλα όμως που η αιώνια γκρίνια του άντρα της, Ντέιβιντ, την σπρώχνει αργά αλλά σταθερά κι αυτή προς την απελπισία. Αγαπά τον άντρα της, αλλά δεν τον αντέχει. Ο έρωτάς τους πέθανε μέσα στη γκρίνια του, και μες στη μόνιμη απασχόλησή της στη δουλειά. Αυτή είναι ο κουβαλητής, κι ο Ντέιβιντ φροντίζει το παιδί τους και το σπίτι. Ένα σπίτι που δε φαίνεται ν’ αγαπάει η χαρά, με αποτέλεσμα όλα να πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο.

Παρόλα τα πιο πάνω όμως, το τεντωμένο σκοινί παραμένει τεντωμένο, δε λέει να σπάσει. Μέχρι που ο Ντέιβιντ γνωρίζει ένα θεραπευτή και ξαφνικά γίνεται… καλός. Υπερβολικά καλός. Τόσο καλός που σου σπάει τα νεύρα. Κι η Κέιτι αυτό δεν το αντέχει. Τουλάχιστον πριν ήξερε τι είχε να αντιμετωπίσει. Τώρα, βρίσκεται αντιμέτωπη μ’ ένα διαφορετικό άνθρωπο. Ο γκρινιάρης, ιδιότροπος, μόνιμα κατσούφης άντρας της, μετατρέπεται σε κάποιον άλλο. Σε κάποιον που έχει καλή ψυχή, που αγαπά όλο τον κόσμο, που θέλει να βοηθήσει όλο τον κόσμο. Πώς να το αντέξει αυτό η καημένη η Κέιτι; Αντιγράφουμε: «Δεν είναι πάντως μόνο ο Ντέιβιντ που θέλω να αποφύγω. Είναι κι αυτός ο άλλος άντρας, αυτός που του αρέσει το θέατρο και μοιράζει λεφτά και προσπαθεί να είναι ευγενικός με τον κόσμο, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να κοιμηθώ μαζί του, αφού δεν τον ξέρω πραγματικά κι έχει αρχίζει να με τρομάζει. Το να αντιπαθείς ένα σύζυγο μπορεί να θεωρηθεί κακοτυχία, αλλά το αντιπαθείς δύο μοιάζει απερισκεψία».

Ο Χόρνμπυ είναι ένας ταλαντούχος γραφιάς. Με πιο δυνατό του όπλο το χιούμορ, κατορθώνει να μας δώσει με σπαρταριστό τρόπο μια ιστορία για τους ανθρώπους της σύγχρονης εποχής. Τους πολύ βιαστικούς, τους πολύ αγχωμένους, τους «πολύ κακό για το τίποτα» που απλά δεν ξέρουν πώς να ζήσουν. Εκείνους που πιότερο συνεδριάζουν παρά συζητούν. Και τους κατακεραυνώνει: «Το διήμερο σεμινάριο τέλειωσε μια μέρα νωρίτερα. Τι έγινε, ξεφουρνίσατε όλοι τις μαλακίες σας με διπλάσια ταχύτητα;» Δε θα καταφύγω σε άλλες παραπομπές απ’ το βιβλίο, αλλά θα ήθελα να σας συστήσω να διαβάσετε προσεκτικά τη λίστα των ανθρώπων, που ο Ντέιβιντ θεωρούσε ατάλαντους, υπερεκτιμημένους ή απλώς μαλάκες, μέχρι να γίνει καλός.

Το «Πώς να είσαι καλός» είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που βγάζει αβίαστα γέλιο. Αν σας αρέσει η γραφή του Χόρνμπυ, τότε δοκιμάστε και το “High Fidelity”. Το τελευταίο έγινε ταινία πριν μερικά χρόνια, όπως και το «Για ένα αγόρι».

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ: Εξιλέωση

Πολλοί χαρακτήρισαν την “Εξιλέωση” σαν το καλύτερο μυθιστόρημα του Μακ Γιούαν. Αν είναι υπερβολικές ή όχι αυτές οι εκτιμήσεις δεν μπορούμε εμείς να το κρίνουμε, μια και δε διαβάσαμε όλα του τα έργα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι εδώ έχουμε ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα και τίποτα παραπάνω. Μια απλή ιστορία που φαίνεται να θέλει να μας πει πολλά, αλλά κάπου δεν τα καταφέρνει. Και τότε μας έρχονται στο μυαλό άλλες ιστορίες, παρόμοιες, ελλήνων συγγραφέων πολύ καλύτερα γραμμένες και περισσότερο ψαγμένες, που μαζεύουν σκόνες στα ράφια των βιβλιοπωλείων, και γεννιέται το ερώτημα: “Για να γράφει κανείς καλά και να πουλάει, πρέπει να είναι ξένος και επώνυμος, ή έστω μόνο επώνυμος;”.

“Τι μύγα τον τσίμπησε;” θα αναρωτιέστε. Ε, η μύγα του δίκιου βρε παιδιά! Αν έγραφε κάποιος άγνωστος έλληνας αυτό το βιβλίο δε θα έβρισκε εκδότη, αλλά επειδή το έγραψε ο κ. Μακ Γιούαν αμέσως μας το πλάσαραν σαν αριστούργημα. Αν είναι αυτό αριστούργημα τι να πει κανείς για τα βιβλία του Νίκου Θέμελη, του Παύλου Μάτεσι, της Σώτης Τριανταφύλλου; Αλήθεια, πέστε μου ένα ξένο συγγραφέα που να γράφει το ίδιο τρυφερά, ανθρώπινα, κοφτά και ρεαλιστικά με τη Σώτη!

Αλλά, ας ρίξουμε μια ματιά και στην “Εξιλέωση”. Κάπου στα 1935 ένα φαντασιόπληκτο κοριτσάκι, με το όνομα Βριώνη, σ’ ένα κτήμα στην αγγλική ύπαιθρο, βλέπει να συμβαίνουν μπρος στα μάτια του θάματα και πράματα, και σα σωστή και καθωσπρέπει δεσποινιδούλα τρέχει να τα προφτάσει στους μεγάλους, παραλλάζοντας λίγο τα γεγονότα, για να εισπράξει τα μπράβο τους. Μες στον ενθουσιασμό της όμως δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες που είναι ολέθριες για την οικογένεια, ανατρέποντας όλες τις ισορροπίες. Νέοι άνθρωποι πληγώνονται και διασύρονται, έρωτες πεθαίνουν προτού καλά καλά ανθίσουν, το ένα ψέμα οδηγεί στο άλλο, χαρίζοντας πόνο στους αθώους και χαρά στους ένοχους.

Τα χρόνια περνούν και αρχίζει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο αθώος ένοχος αγαπημένος της αδελφής της, ο Ρόμπι, βρίσκεται στα χαρακώματα στη Γαλλία, η ίδια η αδελφή της, η Σεσίλια, είναι νοσοκόμα και φροντίζει τους τραυματίες που φτάνουν από το μέτωπο, ενώ και η Βριώνη εκπαιδεύεται για νοσοκόμα. Τότε είναι που ξυπνούν μέσα της οι τύψεις για το κακό που έκανε και νιώθει την ανάγκη να ζητήσει τη συγχώρεση απ’ αυτούς που πλήγωσε, την εξιλέωση. Θα της δοθεί, όμως, αυτή η άφεση αμαρτιών ή θα συνεχίσει να μεταφέρει για πάντα το σταυρό του μαρτυρίου της; Κι ο Ρόμπι, θα γυρίσει ζωντανός απ’ το μέτωπο; ή δε θα μπορέσει ποτέ να του εκφράσει τη συγγνώμη της;

Ένα μυθιστόρημα εποχής, με πλούσιες περιγραφές, ειδικά για την κατάσταση που επικρατούσε στα νοσοκομεία της Αγγλίας τον καιρό του πολέμου, το οποίο ωστόσο είναι τόσο… αγγλικό που κι αν λείψει απ’ τη βιβλιοθήκη σας, η απουσία του θα περάσει απαρατήρητη.

Κυκλοφορεί από τη Νεφέλη. Στις ίδιες εκδόσεις θα βρείτε τα μυθιστορήματα του Μακ Γιούαν “Άμστερνταμ” και “Έμμονη αγάπη”.

ΤΖΑΣΤΙΝ ΧΙΛ: Τεϊοποτείον “Το Όνειρο”

Το “Τεϊοποτείον το όνειρο” είναι το πρώτο μυθιστόρημα του πολλά υποσχόμενου νέου συγγραφέα, Τζάστιν Χιλ.

Μπορεί κάποιος δυτικός να καταλάβει τον τρόπο σκέψης των κινέζων και να εκφραστεί με το δικό τους τρόπο; Ο συγγραφέας φαίνεται να είναι της άποψης πως: Ναι, μπορεί! και βάζει το δικό του στοίχημα. Τα καταφέρνει; Ναι, τα καταφέρνει! Τόσο απλά. Για να εξηγηθώ: Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο, καταβυθιζόμενος στον κόσμο, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που περιγράφει, πολύ σύντομα ξεχνά ότι ο συγγραφέας δεν είναι κινέζος. Ο Χιλ φαίνεται να μπαίνει στο πετσί των κινέζων ηρώων του, που βιώνουν τις ραγδαίες αλλαγές μιας εποχής που μοιάζει να τους ξεπερνά.

Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο μαθαίνει για τις αλλαγές στον τρόπο σκέψης και ζωής που γίνονται στη χώρα του άλλοτε “Μεγάλου τιμονιέρη” Μάο, το πως οι κάτοικοι της χώρας, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο αρχίζουν να δένονται στο άρμα του άλλοτε μισητού καπιταλισμού.

Ο μεγάλος πλούτος και η συγκλονιστική φτώχεια φαίνονται να είναι τα κυρίαρχα στοιχεία στη νέα Κίνα. Οι εργάτες του χθες, εκείνοι που έκτισαν τη χώρα, παραπεταμένοι στη γωνιά του δρόμου, κι οι πλούσιοι νέοι που ξοδεύουν αλόγιστα το χρήμα, που κέρδισαν με θεμιτά κι αθέμιτα μέσα, είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές σ’ αυτή την ιστορία. Ανάμεσά τους κινείται κι ένα πολύχρωμο πλήθος που ξεχειλίζει από πόθους και πάθη, έτοιμο να αρπάξει την κάθε ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο, εκείνο που του υποσχέθηκαν παλιά, ή τούτο που επιβάλλει η νέα κοινωνία.

Οι πιο τραγικές φιγούρες, φυσικά, είναι οι ηλικιωμένοι, εκείνοι που πίστεψαν σε κάποιες ουτοπίες, που βασανίστηκαν και έφτυσαν αίμα γι’ αυτές, για να καταντήσουν τελικά ζητιάνοι της ζωής, που έφτασαν πια να έχουν σα μοναδικό τους όνειρο ένα καλό γάμο για το παιδί τους και τίποτ’ άλλο. Κι αυτά σε μια χώρα όπου όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Ηγέτες πάνε κι έρχονται, επαναστάσεις γίνονται και καταστέλλονται, όλοι είναι ίσοι αλλά κάποιοι πολύ πολύ πιο ίσοι, κι οι ιδεολογίες; έχουν καταντήσει αδειανά πουκάμισα. Ο νέος θεός ακούει στ’ όνομα Πλούτος, κι ας κάποιοι απ’ τους παλαιότερους επιμένουν να μένουν προσδεμένοι στα άρματα του χθες.

Ο συγγραφέας μας περιγράφει με μελανά χρώματα και περίσσιο χιούμορ τη νέα Κίνα που μοιάζει να βγαίνει από το λήθαργο και να προσαρμόζεται στις ανάγκες των νέων ηθών. Κατέχει καλά το θέμα του και κατορθώνει να παρασύρει τον αναγνώστη με τη γραφή του. Οι άνθρωποι και τα τοπία παίρνουν ζωή μέσα από τις περιγραφές του, και οι καταστάσεις, ακόμη και οι πιο τραγικές, μοιάζουν να είναι ιδωμένες μέσα από ένα πολύχρωμο φακό. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να μας διδάξει, αλλά μας λέει πολλά, δε θέλει να μας εκπλήξει αλλά να μας παρασύρει. Και τα καταφέρνει. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Ειδικά όταν μιλά κανείς για μια μεγάλη χώρα, όπως είναι η Κίνα.

Όσο για την ιστορία, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την περίληψη: “Σε μια μικρή πόλη της Κίνας οι κάτοικοι είναι αναστατωμένοι και ανήσυχοι. Όταν το εργοστάσιο που όλοι θεωρούσαν δικό τους δημιούργημα κλείνει, οι εργάτες και οι οικογένειές τους καταλαβαίνουν ότι έχει φτάσει πια η ώρα να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα μιας Κίνας καινούργιας και άγνωστης”. Προσθέστε σ’ αυτά μια παλιά ιστορία αγάπης που άφησε πίσω της αθώα θύματα, και μια νέα που μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή και, το γλυκό έδεσε.

Ένας από τους ήρωες κάπου λέει: “Η ζωή είναι ένα ατέλειωτο ποτάμι. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να στεγνώσει”. Έτσι είναι και αυτό το βιβλίο: ένα ατέλειωτο ποτάμι που χαρίζει απόλαυση σ’ αυτόν που κολυμπάει μέσα στις 400 τόσες σελίδες του.

Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στο βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Τζάστιν Χιλ γεννήθηκε στις Μπαχάμες το 1971. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Μεσαιωνική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Ντέραμ και τώρα κάνει μεταπτυχιακό στον τομέα της Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ. Έζησε για επτά χρόνια σε μια μικρή πόλη της Κίνας καθώς και στην Ερυθραία της Ανατολικής Αφρικής, όπου πρόσφερε εθελοντική εργασία διδάσκοντας αγγλικά. Το φθινόπωρο του 1999 επέστρεψε στην Αγγλία όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή του βιβλίου αυτού. Είχε προηγηθεί το αφήγημα A Bend in the Yellow River. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το δεύτερό του μυθιστόρημα με τίτλο Ciao Asmara.

Οι άγγλοι κριτικοί υποδέχθηκαν με θετικά σχόλια το “Τεϊοποτείον…”. Αντιγράφουμε:

“Μέσα από την Πολιτιστική Επανάσταση και τα τραγικά γεγονότα στην πλατεία Τιέν-Αν-Μεν το 1989, οι ήρωες του Τζάστιν Χιλ φέρνουν στο φως τα διάφορα πολιτικά ρεύματα στην Κίνα, καθώς και το χάσμα ανάμεσα στις γενιές, που είναι βαθύτερο κι απ’ τον ωκεανό”. BOOKLIST.

“Πρόκειται για ένα έξυπνο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα για το χάσμα ανάμεσα στον κινέζικο κομουνισμό και τον δυτικό καπιταλισμό. Η μάχη των δύο ιδεολογιών επικεντρώνεται εκεί ακριβώς όπου είναι πιο ορατή: στην οικογενειακή ζωή”. Times.

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.