Tess Gerritsen – Last to Die

Το Last to Die είναι, μπορώ να πω, ένα από εκείνα τα βιβλία που πραγματικά απόλαυσα για περισσότερους από ένα λόγους: η πλοκή είναι εξαιρετική, οι χαρακτήρες μαεστρικά σκιαγραφημένοι, το θέμα σκληρό και απόλυτα ανθρώπινο, και σε ό,τι αφορά τις οικογενειακές σχέσεις, εδώ μιλάμε για τους Ριζόλι, οι καταστάσεις είναι εξωφρενικά χιουμοριστικές.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αυτή είναι η ιστορία τριών παιδιών των οποίων οι ζωές συνδέονται μ’ ένα μοναδικό, πλην τραγικό, τρόπο: οι γονείς και των τριών σκοτώθηκαν χρόνια πριν, ενώ οι θετοί τους γονείς έπεσαν επίσης θύματα δολοφονικών επιθέσεων μόλις πρόσφατα. Αυτή είναι η ιστορία της Κλαιρ, ενός κοριτσιού δεκατριών χρόνων, που δέχτηκε ένα πυροβολισμό στο κεφάλι και επιβίωσε, μα «δεν ξέρει που ανήκει». Κι αυτή είναι η ιστορία του Τέντι, ενός παιδιού που φαντάζει πολύ πολύ παράξενο, αλλά που απλά πάσχει από το σύνδρομο του Άσμπεργκερ. Τέλος είναι η ιστορία του Γουίλ, ενός αγοριού που δεν απολαμβάνει τίποτα περισσότερο στον κόσμο από το να παρατηρεί με το τηλεσκόπιό του τους νυχτερινούς ουρανούς αναζητώντας ν’ ανακαλύψει κάποιο νέο κομήτη, τον οποίο θα ονομάσει Νιλ, προς τιμή του μακαρίτη του πατέρα του.

Αυτά τα τρία παιδιά χτυπήθηκαν αλύπητα από τη μοίρα δυο φορές, αλλά όπως φαίνεται, το άτομο που βρίσκεται πίσω από τις επιθέσεις δεν θα βρει αναπαμό αν δεν τα βγάλει πρώτα κι αυτά από τη μέση. Αλλά, γιατί;

Την απάντηση σ’ αυτό το γρίφο θ’ αναγκαστούν ν’ αναζητήσουν οι δύο καλές φίλες Δρ. Μάουρα Άισλς και ντετέκτιβ Τζέιν Ριζόλι. Η δική τους ανάμιξη στην υπόθεση θα αρχίσει όταν θα κληθούν στην σκηνή ενός μακελειού, που έλαβε χώρα σ’ ένα αρχοντικό, σε μια από τις πιο ακριβές γειτονιές της Βοστώνης. Το ευτύχημα είναι ότι ο δολοφόνος δεν τους σκότωσε όλους. Ο μοναδικός επιβιώσας είναι ένα παιδί – ένα από τα τρία που αναφέραμε πιο πάνω, που κρύφτηκε κάτω από ένα κρεβάτι, και έτσι ξέφυγε της προσοχής του εγκληματία.

Επικεφαλής στη διερεύνηση της υπόθεσης δεν θα τοποθετηθεί η Ριζόλι, αλλά ο ντετέκτιβ Ντάρεν Κρόου, κάποιος που κάθε άλλο παρά συμπαθεί η πρώτη. Είναι πολύ αλαζόνας για τα γούστα της, βιάζεται πάντα να βγάλει συμπεράσματα και είναι σφόδρα ερωτευμένος με τις τηλεοπτικές κάμερες. Βασικά δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την προσωπική του προβολή, παρά για την καταπολέμηση του εγκλήματος.

Καθώς η Μάουρα ετοιμάζεται να αναχωρήσει για τις ερημιές του Μέιν -όπου διαδραματίζεται ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας- για να συναντήσει τον Τζούλιαν «Ρατ» Άτκινς, ένα αγόρι με το οποίο έζησε μια μεγάλη περιπέτεια ένα χρόνο πριν, η Τζέιν παραμένει στη Βοστώνη και προσπαθεί να διαλευκάνει το έγκλημα, υπό τις οδηγίες του Κρόου, που φαίνεται να πιστεύει ακράδαντα ότι ξέρει ποιος ευθύνεται για το μακελειό, από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι τόσο απλά όσο δείχνουν. Τα στοιχεία μάλλον περιπλέκουν περισσότερο παρά ρίχνουν φως στην υπόθεση, και όπως θα φανεί στην πορεία το στυγερό έγκλημα δεν υπήρξε απλά προϊόν ατυχών συγκυριών. Η υπόθεση φτάνει σχετικά εύκολα στη φαινομενική επίλυσή της, αλλά τόσο η Τζέιν όσο και ο προϊστάμενός της, πιστεύουν ότι πίσω έχει η γάτα την ουρά. Έτσι τώρα εξαρτάται από αυτήν και μονάχα αυτήν η ανακάλυψη της αλήθειας, γεγονός που θα την οδηγήσει ξανά και ξανά μακριά από την πόλη. Μια πόλη την οποία μισά, μα και που της λείπει. Τη μισά επειδή ο άπιστος πατέρας της αποφάσισε να επιστρέψει στη ζωή τους, ανατρέποντας τα πάντα και φέρνοντάς την ίδια και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας στα όρια νευρικής κρίσης. Την αγαπά επειδή εκεί βρίσκεται ο άντρας και η δύο χρόνων κόρη της.

Σ’ αυτό το μυθιστόρημα έχουμε ένα αιμοδιψή εκδικητή, μυστικές εταιρίες, πανέξυπνα παιδιά, βασανισμένες ψυχές, μυστικά και ψέματα και άφθονη δράση, που κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Και είναι ακριβώς εκεί, λίγο πριν το τέλος, που τίθεται και το ερώτημα που στη διάρκεια της πορείας αναδύεται ξανά και ξανά στο μυαλό του αναγνώστη: Ποιος θα μας σώσει απ’ τους σωτήρες;

Ένα από τα καλύτερα θρίλερ της χρονιάς.

Laurie R. King - Garment of Shadows

Το Garment of Shadows της Laurie R. King είναι το δωδέκατο μιας σειράς, στην οποία πρωταγωνιστούν η Μέρι Ράσελ και ο σύζυγός της, Σέρλοκ Χολμς.

Όλα αρχίζουν όταν η Μέρι ξυπνά σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, σε μια άγνωστη πόλη και μια άγνωστη χώρα και αναρωτιέται: «Ποια είμαι;» Κάτι της έχει στα σίγουρα συμβεί, αλλά τι; Πώς βρέθηκε εκεί, σε κατάσταση αμνησίας, με αίμα στα χέρια και κάποιους να σφυροκοπάνε σχεδόν την πόρτα; Πώς; Δεν έχει ιδέα. Αλλά ούτε και χρόνο για να μάθει την αλήθεια έχει. Το ένστικτό της τής λέει ότι πρέπει να τρέξει, να ξεφύγει, από ποιον και γιατί, θα το δείξει ο χρόνος.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινά μια μεγάλη περιπέτεια, η πρώτη της σειράς που διαβάζω, και η οποία οφείλω να παραδεχτώ ότι με έχει εντυπωσιάει. Η συγγραφέας δεν φαίνεται μοναχά να γνωρίζει το θέμα της πολύ καλά, αλλά και το φόντο στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, το Μαρόκο στα μέσα της δεκαετίας του 1920.

Η δράση αρχίζει στη Φεζ, μια παραδείσια πόλη με όμορφους κήπους, περιτριγυρισμένη από λόφους, με πλήθος σιντριβάνια και ρυάκια, που της χαρίζουν μια αίσθηση γαλήνης – μια αίσθηση που αυτή τη στιγμή δεν νιώθει η Μέρι, παρά το μαγικό περιβάλλον, αφού γνωρίζει ότι κάποιος είναι στο κατόπι της και φυσικά οφείλει να μάθει το γιατί.

Καθώς συμβαίνουν τα πιο πάνω, ο Σέρλοκ Χολμς, που μόλις έχει επιστρέψει στη Ραμπάτ από το Μαρακές, προσπαθεί να ανακαλύψει που είναι εκείνη. Υποτίθεται ότι θα παρέμενε στην πόλη για να συμμετάσχει στα γυρίσματα μιας ταινίας, αλλά τα ίχνη της έχουν, έτσι στα ξαφνικά, χαθεί από προσώπου γης. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, καθώς βρίσκονταν στην έρημο την επισκέφθηκε κάποιο αγόρι, που της μετέδωσε ένα μήνυμα, κι αυτή απλά σηκώθηκε κι έφυγε, ακολουθώντας το. Το μοναδικό στοιχείο που άφησε πίσω της ήταν ένα σημείωμα που έλεγε ότι θα πήγαινε στη Φεζ.

Ποιο ήταν το αγόρι; Τι της είπε ώστε να τα παρατήσει όλα και να φύγει; Και ποιος το έστειλε σ’ εκείνη; Ο καλός ντετέκτιβ δεν μπορεί παρά ν’ ακολουθήσει το μοναδικό στοιχείο που έχει στη διάθεσή του, έτσι αναχωρεί κι αυτός με τη σειρά του για τη Φεζ, ακολουθώντας τ’ αχνάρια της πρώην μαθήτριας και νυν συζύγου του, που στα δικά του μάτια, είναι ήδη καλύτερη από αυτόν σε ό,τι αφορά την εξιχνίαση εγκλημάτων. Στη διάρκεια του ταξιδιού του θα συναντήσει μερικούς παλιούς φίλους και θα δημιουργήσει κάποιους νέους εχθρούς.

Οι Ράσελ και Χολμς, όπως αποκαλούν ο ένας τον άλλο, αποτελούν ένα εξαιρετικό δίδυμο μαχητών, αλλά και ερευνητών, αλλά κατά την άποψή μου σ’ αυτό το βιβλίο το πιο δυνατά σημεία είναι το ιστορικό φόντο και η τοποθεσία. Υπάρχει άφθονη δράση μέσα εδώ και πολλές ανατροπές, αλλά είναι το Μαρόκο, με όλη την ομορφιά και τη σκληρότητά του, που χαρίζει στο βιβλίο εκείνο το κάτι, το αλλιώς κι αλλιώτικο, που το κάνει να ξεχωρίζει.

Όσο για τους υπόλοιπους χαρακτήρες: το αγόρι, τους επαναστάτες, τους αποικιοκράτες, τους κλέφτες και απατεωνίσκους, όλοι έχουν κάτι να προσφέρουν στην πλοκή. Και είναι ακριβώς όταν όλοι οι πιο πάνω αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία, που η δράση φτάνει στην κορύφωσή της.

Ένα πέρα ως πέρα απολαυστικό ανάγνωσμα που θα ικανοποιήσει τους φίλους της καλής αστυνομικής λογοτεχνίας και όχι μόνο.

Andy McDermott – Return to Atlantis

Το Return to Atlantis του Andy McDermott είναι το νέο μυθιστόρημα σε μια σειρά από βιβλία με πρωταγωνιστές την αμερικανή αρχαιολόγο Νίνα Γουάιλντ και τον σύζυγό της, πρώην μέλος της βρετανικής SAS, Έντι Τσέις.

Το βιβλίο μας ταξιδεύει σε χαμένους κόσμους, μας μιλά για θεωρίες συνομωσίας, προσφέρει άφθονη δράση και πολλές ανατροπές, και δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα αφού μας οδηγεί με καταιγιστικούς ρυθμούς από τη μια κορύφωση στην επόμενη.

Όταν το διάβαζα σκεφτόμουνα «Ο Άντι ΜακΝτέρμοτ είναι μια νέα και καλύτερη εκδοχή του Γουίλμπουρ Σμιθ» και στο τέλος αυτή η σχεδόν ιερόσυλη σκέψη δεν με εγκατέλειψε. Φανταστείτε όλους τους τυχοδιώκτες του τελευταίου να συναντώνται σε ένα βιβλίο και όλους τους σκληροτράχηλους ήρωές του να έχουν ένα πρόσωπο – αυτό το πρόσωπο λοιπόν θα είναι εκείνο του Έντι Τσέις.

Αλλά ας περάσουμε στο περιεχόμενο. Η δράση ξεκινά στη Ζιμπάμπουε, όπου ο Έντι απελευθερώνει από τις φυλακές στα προάστια της Χαράρε έναν άντρα που είναι ο μοναδικός που μπορεί να του προσφέρει κάποιες πληροφορίες, μετακινείται στη Νέα Υόρκη όπου η Νίνα περνά τα δικά της ζόρια, μετά παρεκκλίνει προς τη Μοζαμβίκη για ένα μικρό διάστημα, προτού περάσει μια βόλτα από το Χονγκ Κονγκ, ρίξει μια επικίνδυνη ματιά στο Τόκιο και συνεχίσει την πορεία της προς τη Ρώμη.

Στο επίκεντρο της δράσης είναι ο Έντι, αλλά όλος ο μύθος είναι κτισμένος γύρω από τη Νίνα. Η Νίνα δουλεύει για τα Ηνωμένα Έθνη και είναι ειδική σε ό,τι αφορά τα θέματα των αρχαιοτήτων, αλλά όχι μοναχά αυτό – είναι επίσης μια διάσημη εξερευνήτρια. Αυτή ήταν που με την πολύτιμη βοήθεια του Έντι ανακάλυψε την Ατλαντίδα, το μυθικό Ελ Ντοράτο, ακόμη και το διάσημο σπαθί Εξκάλιμπουρ. Τώρα η τύχη, ή μάλλον κάποιοι άνθρωποι, θέλουν να της αναθέσουν μία ακόμη και ίσως τελευταία αποστολή: να ενώσει τρία αρχαία αγάλματα, τα οποία μπορούν, σύμφωνα με το μύθο, να τους οδηγήσουν στην πηγή μιας πανίσχυρης ενεργειακής δύναμης, που παράγεται απ’ την ίδια τη γη.

Αυτός που θα καταφέρει να πάρει στα χέρια του αυτή την πηγή θα έχει ουσιαστικά στα χέρια του, ή μάλλον υπό την εξουσία του, τον κόσμο ολάκερο. Κάποιοι απ’ αυτούς που την αναζητούν έχουν αγαθές προθέσεις, κάποιοι κυνηγούν μόνο το χρήμα και τη δύναμη, και κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται μοναχά για το πώς λειτουργεί αυτή.

Η Νίνα και ο Έντι θα βρεθούν, θέλοντας και μη, στο επίκεντρο ενός κυκλώνα, που θα τους φέρει πολλές φορές πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο και ο οποίος θα τους παρασύρει από τα χιονισμένα βουνά των Άλπεων μέχρι τα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού, από τις ερήμους της Αφρικής μέχρι τις κατακόμβες του Βατικανού.

Ο αγώνας τους θα είναι δύσκολος, ο δρόμος φαινομενικά ατελείωτος, αλλά η πορεία είναι τόσο απολαυστική, που σίγουρα θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς φίλους των βιβλίων δράσης και  περιπέτειας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Νέα Βιβλία: Από τους Michael Kardos, Cornell Woolrich, Janice Law, Lance Weller, Holly Phillips και Steve Sheinkin

Η έλλειψη χρόνου δεν μου επιτρέπει δυστυχώς την πολυτέλεια της μετάφρασης των δελτίων τύπου των βιβλίων που έλαβα και κυκλοφορούν σήμερα στο εξωτερικό. Θα αρκεστώ λοιπόν σε σύντομες αναφορές σ' αυτά μαζί με τους σχετικούς συνδέσμους.

Michael Kardos - The Three Day Affair. Τρεις καλοί φίλοι βρίσκονται ξαφνικά στο επίκεντρο μιας υπόθεσης απαγωγής. Δεν γνωρίζουν καλά καλά πώς έγινε αυτό, αλλά ξέρουν ότι οι ίδιοι είναι οι θύτες, και το θύμα τους μία τυχαία (ή μάλλον άτυχη) γυναίκα.

Cornell Woolrich - Night Has a Thousand Eyes. Ο ντετέκτιβ Τομ Σον σώζει μια νέα γυναίκα, μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Όταν μαθαίνει τη μυστηριώδη ιστορία της αποφασίζει να ρίξει μια πιο ενδελεχή ματιά στην υπόθεση.

Janice Law - The Fires of London. Ένας δολοφόνος βρίσκει καταφύγιο στους απαγορευμένους για κυκλοφορία νυχτερινούς δρόμους του Λονδίνου, στη διάρκεια του πολέμου, και ο μοναδικός που φαινομενικά μπορεί να τον βρει είναι ο διάσημος ζωγράφος Φράνσις Μπέικον.

Lance Weller - Wilderness. Ένα από τα πλέον αναμενόμενα μυθιστορήματα της χρονιάς στις ΗΠΑ. Αφηγείται την ιστορία του Άμπελ Τρούμαν, ενός επιζήσαντος του εμφυλίου πολέμου, που έστησε το μοναχικό του σπιτικό σε μια καλύβα στα βουνά της κομητείας της Ουάσινγκον, και ο οποίος τώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο και τελικό του ταξίδι.

Holly Phillips - At the Edge of Walking. Η δεύτερη συλλογή διηγημάτων μιας βραβευμένης συγγραφέως. Ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στους κόσμους της φαντασίας και της πραγματικότητας και που πολλές φορές συναντώνται στα όριά τους.

Steve Sheinkin - The Bomb. Αυτή είναι η ιστορία των δολοπλοκιών, των μυστικών και ψεμάτων και των μικρότερων ή μεγαλύτερων απατών που οδήγησαν στη δημιουργία του πιο τρομακτικού όπλου στη γη: της ατομικής βόμβας.

Yasunari Kawabata – Thousand Cranes

Το Thousand Cranes του Γιασουνάρι Καβαμπάτα (ή Καουμπάτα) είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που μόνο οι γιαπωνέζοι συγγραφείς συνηθίζουν να παράγουν: σύντομα, ανθρώπινα και με ουσία.

Πρωταγωνιστής σ’ αυτή την ιστορία είναι ο Κικουτζί, ένας νεαρός άντρας που καταφθάνει στην Καμακούρα για να παραστεί σε μια Τελετή του Τσαγιού, μετά από πρόσκληση της Σικακό, μιας γκέισας και πρώην ερωμένης του πατέρα του.

Ο Κικουτζί είχε πάει για πρώτη φορά εκεί όταν ήταν οκτώ ή εννιά χρόνων, δεν θυμάται ακριβώς, και αναρωτιέται για το πόσο θα έχουν αλλάξει τα πράγματα στο πέρασμα του χρόνου. Όπως σύντομα θ’ αντιληφθεί, εκτός από τους ανθρώπους που γέρασαν, όλα παρέμειναν σχετικά τα ίδια.

Η Σικακό έχει γίνει ένα άτομο δίχως φύλο, σκέφτεται όταν την βλέπει, αλλά το μέσα της δεν έχει αλλάξει. Είναι η ίδια γυναίκα που ήταν και τότε: Κάποια που της αρέσει να χώνει τη μύτη της σε υποθέσεις που δεν την αφορούν και που προσπαθεί πάντα να περνάει το δικό της.

Ποιο είναι το δικό της αυτή τη φορά; Μα ο γάμος του Κικουτζί με την κόρη των Ιναμούρα, τη Γιουκικό. Ο πρώτος, φυσικά, όταν κινούσε για εκείνο το μέρος δεν είχε ιδέα ότι τον προσκάλεσε για να του κάνει προξενιό. Ωστόσο το κορίτσι του αρέσει. Είναι όμορφο πολύ και έχει κι εκείνο το μαντήλι με τους χίλιους πελαργούς, το οποίο τον έχει μαγέψει.

Αν η μοίρα δεν είχε τα δικά της σχέδια για πάρτη του ίσως και να γνώριζε καλύτερα και να ερωτευόταν αυτό το κορίτσι. Τα πράγματα όμως παίρνουν μια διαφορετική τροπή όταν ανακαλύπτει ότι στην τελετή παρίστανται και η κυρία Οτά, επίσης πρώην ερωμένη του μακαρίτη του πατέρα του, καθώς και η κόρη της, η Φουμικό.

Ο Κικουτζί, για κάποιον λόγο θα νιώσει αμέσως μια έλξη και ίσως κάποιου είδους ψυχική συγγένεια με την κυρία Οτά. Έτσι, αντί να επιδιώξει τη συντροφιά των δύο κοριτσιών, θα πάρει εκείνη στο κατόπι, και σύντομα θα καταλήξουν στο κρεβάτι. Του ενέπνευσε κάποιου είδους μητρική αγάπη η μορφή της, ή ίσως η εικόνα της και μόνο να ήταν αρκετή για να τον κάνει να νιώσει και πάλι κοντά στον πατέρα του.

Η Φουμικό, από τη δική της πλευρά, όταν μάθει τα καθέκαστα, θα τον επισκεφθεί και θα τον παρακαλέσει να συγχωρέσει τη μητέρα της. «Η μητέρα θα έπρεπε να πεθάνει πρώτη», του λέει, και όχι ο πατέρας του. Αλλά κι η ίδια η κυρία Οτά, θέλει να πεθάνει, ειδικά μετά την ερωτική τους συνεύρεση: «Θέλω να πεθάνω. Θα ήμουν ευτυχισμένη αν πέθαινα τώρα».

Η επιθυμία της σύντομα θα γίνει πραγματικότητα, ή μάλλον η ίδια θα την κάνει τέτοια. Το γεγονός αυτό θα φέρει τους δυο νέους πιο κοντά, αλλά, για κάποιο λόγο, εκείνο που μοιάζει να τους ενώνει πιο πολύ είναι η ιδέα του θανάτου και όχι η ζωή: «Ο θάνατος παρεμποδίζει μοναχά την κατανόηση», διαβάζουμε κάπου, ενώ λίγο πιο κάτω η Φουμικό λέει: «Ίσως η μητέρα να πέθανε επειδή δεν μπορούσε να αντέξει την ίδια την ασκήμια της».

Το τσάι και το τελετουργικό του παίζουν σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την ιστορία. Διαβάζοντάς την μαθαίνουμε κάποια πράγματα γι’ αυτή την παράδοση, για τα κύπελλα του τσαγιού που περνούν από γενιά σε γενιά και για τη σημασία που έχουν γι’ αυτούς που τα κατέχουν, για την ακριβή κληρονομιά τους. Κάποια στιγμή, λίγο πριν το τέλος, βλέπουμε τους δυο τους να κάθονται συντροφιά και να μοιράζονται ένα τσάι όταν αντιλαμβάνονται ότι: «Τα δύο κύπελλα που βρίσκονταν μπροστά τους θύμιζαν τις ψυχές του πατέρα του και της μητέρας της».

Η Γιουκικό καθόλη τη διάρκεια της αφήγησης παραμένει στις σκιές, κάτι σαν ένα άπιαστο όνειρο, παρόλες τις προσπάθειες τις Σικακό για να την ντύσει νύφη. Κι η τελευταία είναι αυτή που τελικά κλέβει την παράσταση, καθώς πρόκειται μια γυναίκα πικρόχολη, εκκεντρική, της οποίας οι λέξεις στάζουν δηλητήριο.

Όσο για το τέλος, αυτό παραμένει ανοικτό, όπως σε τόσες άλλες γιαπωνέζικες ιστορίες. Ο συγγραφέας μοιάζει να μας λέει ότι την ανάγνωση ακολουθεί η πραγματική ζωή. Κι όμως και το βιβλίο για την πραγματική ζωή μας μιλά, αφού τα ευτυχισμένα τέλη δεν είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση.