Riikka Pulkkinen – True

Κάποιος φίλος στο Goodreads με ρώτησε αν το True ανήκει κατά τη γνώμη μου στην κατηγορία της λεγόμενης γυναικείας λογοτεχνίας (chic-lit). Του απάντησα με σιγουριά: όχι! Αλλά και αν ανήκε στη συγκεκριμένη κατηγορία τι μ’ αυτό; Οι ταμπέλες είναι που μας κατατρέχουν όλους μια ζωή. Αν σταματούσαμε για μια στιγμή, αν κάναμε ένα διάλειμμα για να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία, ίσως τότε ν’ ανοίγονταν μπροστά στα μάτια μας νέοι ορίζοντες.
     Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σ’ αυτό το καλογραμμένο και βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα, τους κρατούν γυναίκες. Αλλά το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στα έργα κάποιων αναγνωρισμένων ανδρών συγγραφέων: Του Σεμπάστιαν Μπάρι, του Ριού Μουρακάμι, του Κολμ Τοΐμπιν, αλλά κανείς δεν τους κατηγορεί ότι γράφουν γυναικεία λογοτεχνία. Όπως και νάχει, λέγαμε ότι εδώ οι γυναίκες έχουν τον πρώτο λόγο. Και δικαίως. Αφού η ιστορία που αναλαμβάνει να μας πει η συγγραφέας είναι μια ιστορία που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή μιας γυναίκας που αργοπεθαίνει σ’ ένα νοσοκομείο στο Ελσίνκι. Η Έλσα είναι εβδομήντα χρονών και από αυτά τα πενήντα τα ξόδεψε παντρεμένη με τον Μάρτι, που βρίσκεται δίπλα της στο κρεβάτι του πόνου. Οι δυο τους πέρασαν πολλές περιπέτειες μαζί και χώρια. Έχουν μια κόρη, την Ελεονόρα, που είναι γιατρός και δύο εγγονές, τις Μαρία και Άννα. Η Έλσα υπήρξε, στην εποχή της, μια πρωτοπόρος στην επιστήμη της ψυχολογίας, ενώ ο Μάρτι από πάντα ήταν ζωγράφος. Καθώς η ζωή της πρώτης φτάνει στο τέλος της αρχίζουν να βγαίνουν σιγά σιγά στην επιφάνεια κάποια γεγονότα από το παρελθόν – γεγονότα που ίσως να ήταν καλύτερα αν έμεναν καταχωνιασμένα στα σκοτεινά σεντούκια της ιστορίας. Τα γεγονότα αυτά όμως ήταν ακριβώς εκείνα που καθόρισαν τις ζωές κάποιων από τους ήρωές μας.
     «Οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μοιάζουν με πυκνά δάση», διαβάζουμε κάπου. Λοιπόν, όσο κι αν προσπαθούσε κανείς, δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο τρόπο για να περιγράψει τη σχέση ανάμεσα στην Έλσα και τον Μάρτι. Οι δυο τους κρύβουν ένα και μόνο, αλλά πολύ σημαντικό μυστικό, καταχωνιασμένο θα έλεγε κανείς σε μια κρύπτη, σ’ ένα δάσος. Ένα μυστικό που χάρη στην επιμονή της Άννας θα βγει στο φως. Της Άννας που αρέσκεται να χώνει τη μύτη της παντού, που ενδιαφέρεται για όλους και για όλα, και στην οποία αρέσει να πηγαίνει βόλτες με τον παππού της με το τραμ, και να φτιάχνει μαζί του τις ιστορίες των άλλων ανθρώπων. «Οφείλεις να λαμβάνεις υπόψη σου όλα τα στρώματα της πραγματικότητας. Τις σκιές, τη θλίψη, τη σοβαρότητα, και την ευτυχία μαζί. Και μην ξεχνάς τη σκληρότητα, την κωμωδία και τις κοινοτοπίες», της λέει αυτός.
     Εδώ έχουμε μια ιστορία αγάπης, που φλερτάρει ξανά και ξανά με της ζωής τις μεγάλες αλήθειες: «Η αγάπη είναι ο μοναδικός τρόπος για να φτιάξει κανείς ένα κόσμο αληθινό», αλλά «Η πραγματικότητα μπορεί να περιμένει καθώς θα υφαίνουμε όνειρα φτιαγμένα απ’ του καθενός από εμάς τα υλικά», ακόμη και αν «Η αγάπη αρχίζει κατά τύχη».
     Η συγγραφέας φτιάχνει ένα ασυνήθιστο μύθο με πρωταγωνιστές κάποιους ασυνήθιστους, αλλά και συνηθισμένους ανθρώπους: ανθρώπους σκληρούς, αλλά και γενναιόδωρους, δυνατούς αλλά και νικημένους, ανθρώπους που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια διέξοδο απ’ τα οδυνηρά αδιέξοδα που έριξε στο δρόμο τους η ζωή. Ποιος είναι ο δυνατός και ποιος ο αδύνατος κρίκος δεν έχει σημασία. Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, ούτε κι αυτό μετρά. Αυτό που μετρά είναι το να αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό που οφείλει να κάνει είναι να χαράζει τη δικιά του πορεία στη ζωή, ή όπως λέει, και η αφανής μα κυρίαρχη ηρωίδα, «να δημιουργεί τον εαυτό του ο ίδιος».
     Ένα βιβλίο που έχει πολλά να πει για την ανθρώπινη κατάσταση, κάτι το οποίο κάνει με άμεσο και καθόλου βαρετό τρόπο. Συστήνεται σε όλους τους φίλους της καλής, γυναικείας και μη, λογοτεχνίας.

Sara Blaedel – Call Me Princess

Αγορά από το Book Depository

Με δύο πολύ σημαντικά θέματα της σύγχρονης εποχής καταπιάνεται αυτό το βιβλίο της επιτυχημένης δανής συγγραφέως: τις γνωριμίες μέσω ιστοσελίδων και τους βιασμούς γυναικών.
     Τα γεγονότα της υπόθεσης διαδραματίζονται στην Κοπεγχάγη του σήμερα. Η ντετέκτιβ Λουίζ Ρικ, καθώς ετοιμάζεται να σχολάσει δέχεται μια κλήση που ανατρέπει τα σχέδιά της. Στις πρώτες βοήθειες του νοσοκομείου βρίσκεται μία γυναίκα, που έχει πέσει θύμα βιασμού και πού είναι διατεθειμένη να καταγγείλει την υπόθεση και να υποδείξει τον άνθρωπο που την κακοποίησε. Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι και τόσο απλά. Κι αυτό γιατί η γυναίκα, που έχει άγρια ξυλοκοπηθεί, δεν θυμάται ακριβώς το πρόσωπο του άντρα που της επιτέθηκε, ενώ το όνομα που της είπε δεν ήταν πραγματικά το δικό του. Η Σουζάν, που ζει στο ισόγειο ενός διώροφου κτηρίου, στο οποίο κατοικεί και η μητέρα της, μοιάζει να τα έχει χαμένα. Το σοκ που υπέστη είναι ισχυρό, και όσο κι αν θέλει να ξεχάσει αυτό που συνέβηκε και να προχωρήσει με τη ζωή της, ξέρει ότι αν δεν δει εκείνο τον άντρα στη φυλακή δεν θα ησυχάσει. Όπως και δεν θα ησυχάσει αν δεν μπορέσει επιτέλους να ξεφύγει απ’ τη βαριά σκιά της μάνας της. Η Ρικ, που την παρακολουθεί από κοντά, σύντομα αντιλαμβάνεται ότι η μητέρα είναι που προκαλεί τα μεγαλύτερα τραύματα στον ήδη εύθραυστο ψυχισμό της Σουζάν, και είναι αποφασισμένη να κάνει ό,τι μπορεί για να τη βοηθήσει.
     Ενώ όμως συμβαίνουν τα πιο πάνω, ο βιαστής χτυπά ξανά, κι αυτή τη φορά τα πράγματα ξεφεύγουν εντελώς από τον έλεγχό του καθώς το νέο του θύμα, μια γυναίκα που ακούει στο όνομα Κριστίνα, πεθαίνει. Όπως θα αποδειχτεί στη διάρκεια της έρευνας οι δύο γυναίκες είχαν κάτι κοινό: γνώρισαν τον θύτη τους μέσω κάποιων ιστοσελίδων για γνωριμίες. Μέσα σ’ ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι μοιάζουν όλο και πιο απομονωμένοι, ιστοσελίδες σαν κι αυτές προσφέρουν ένα διέξοδο σε κάποιους που αναζητούν ακόμη τον ή τη σύντροφο της ζωής τους, αλλά την ίδια ώρα δίνουν την ευκαιρία σε κάποιους άλλους να πραγματοποιήσουν τις όποιες φαντασιώσεις τους – φαντασιώσεις πολλές φορές εγκληματικές.
     Η συγγραφέας όμως δεν καταπιάνεται μόνο με το έγκλημα, αλλά και με την προσωπική ζωή της ηρωίδας της. Η Ρικ είναι μια δυναμική γυναίκα, με πολλές ωστόσο αδυναμίες και ανασφάλειες. Εδώ και μερικούς μήνες συζεί με το φίλο της, κάτι που της αρέσει και δεν της αρέσει την ίδια ώρα, σκέφτεται πού και πού ότι ίσως θα ήταν καλό ν’ αποκτήσει κι αυτή ένα παιδί, ειδικά όταν βρίσκεται με το γιο της καλής της φίλης Καμίλλα, αλλά την τρομοκρατεί κιόλας η ιδέα, και προσπαθεί να αποκτήσει κάποιες σταθερές στην καθημερινότητά της, κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο να συμβεί από τη στιγμή που είναι παντρεμένη με τη δουλειά της.
     Ο κόσμος που αντικρίζουμε εδώ είναι λίγο πολύ ένας κόσμος ζοφερός, αλλά πέρα για πέρα αληθινός. Συναντάμε ανθρώπους κλεισμένους στα κουτάκια τους, αρρωστημένες ψυχές, γυναίκες στα όρια της απελπισίας. Όλοι φαίνονται να προσπαθούν απεγνωσμένα να πιαστούν από κάτι: είτε αυτό είναι ένας εφήμερος έρωτας, είτε μια τυπική οικογένεια, είτε μια απλή σχέση. Το ίντερνετ για πολλούς αποτελεί τη λύση, για άλλους τόσους το πρόβλημα. Αλλά η μοναξιά παραμένει.
     Αυτό το βιβλίο είναι ένα αστυνομικό-κοινωνικό μυθιστόρημα που δεν απευθύνεται μόνο στους φίλους της καλής αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά στον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Πού πάμε; μοιάζει να μας ρωτά η συγγραφέας. Κι αυτό το ερώτημα παραμένει αναπάντητο μετά και το τέλος του βιβλίου, καθώς ο καθένας οφείλει να ψάξει και να βρει τη λύση μέσα του. Εξαιρετικό.