Δημήτρης Μαμαλούκας – κοπέλα που σε λένε Φίνι

Νιώθει ωραία κανείς όταν παίρνει κάθε τόσο στα χέρια του ένα βιβλίο έλληνα συγγραφέα που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, και το «κοπέλα που σε λένε Φίνι» είναι ένα από αυτά.
     Αν σας αρέσουν οι γλυκερές ερωτικές ιστορίες και τα δράματα των μεγαλοαστικών σαλονιών αυτό το μυθιστόρημα δεν κάνει για σας, αφού μιλά για τον ατελείωτο πόνο, την απανθρωπιά, την απελπισία, το εντός και το εκτός σκοτάδι. Κάπου θυμίζει Ντοστογιέφσκι και όχι δίχως λόγο, αφού ο μη τόπος ή η μη χώρα όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα παραπέμπουν στη Σιβηρία της εξορίας του καλού ρώσου συγγραφέα, ενώ κάποιες κλειστοφοβικές σκηνές μας φέρνουν στο μυαλό το «Υπόγειό» του.
     Όπως και νάχει, όπως υποδηλώνει ο τίτλος, αυτή είναι η ιστορία της Φίνι, μιας κοπέλας που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει σ’ ένα απέραντο κι ανώνυμο εργοστάσιο-κάτεργο. Η καθημερινή ζωή εκεί αποτελεί μια συνεχή δοκιμασία, ένα ατελεύτητο αγώνα για επιβίωση. Όλοι δουλεύουν σκληρά, όλοι υποφέρουν, όλοι φοβούνται ακόμη και τη σκιά τους και όλοι ονειρεύονται: την ελευθερία. Μια ελευθερία όμως που μοιάζει αδύνατον να κατακτηθεί αφού σύμφωνα με τις φήμες ένας και μόνο άνθρωπος κατόρθωσε ποτέ να δραπετεύσει στα τόσα χρόνια λειτουργίας της ιδιόρρυθμής αυτής φυλακής, ο οποίος ωστόσο δεν πρόλαβε καν να χαρεί την ελευθερία του, καθώς συνελήφθηκε λίγο προτού περάσει τα σύνορα και φτάσει στην «εκεί χώρα».
     Η Φίνι ελπίζει κάποια μέρα να τον μιμηθεί, κι ας μην ξέρει ακόμη τον τρόπο για να το κάνει αυτό. Η τύχη, που συνηθίζει να παίζει παράξενα παιχνίδια στους ανθρώπους, κάποια στιγμή θα την ρίξει στον πάτο αυτού του πηγαδιού που αποκαλούμε ανθρωπότητα, και καθώς αυτή θα φτάνει στα όρια της απελπισίας, θα την ανασύρει ξανά σε μια άλλη, λίγο πιο φωτεινή επιφάνεια. Για να παραμείνει όμως εκεί, στη λίγο πιο ανθρώπινη φυλακή, είναι αναγκασμένη να πληρώνει ξανά και ξανά ένα αποτρόπαιο τίμημα, το οποίο ωστόσο της δίνει μια νέα ευκαιρία στη ζωή. Αλλά όχι μόνο αυτό: γεννά επίσης μέσα της την ελπίδα ότι το όνειρο της απόδρασης μπορεί να γίνει κάποια μέρα πραγματικότητα. Αλλά για να το επιτύχει αυτό χρειάζεται βοήθεια, συμπαράσταση, κι αυτή θα την πάρει από τον Γκον, ένα φαινομενικά λειψό στα μυαλά -πλην γοητευτικό- νεαρό, που μοιάζει να είναι το μοναδικό πλάσμα εκεί μέσα που διατηρεί ακόμη ένα ίχνος ανθρωπιάς. Μ’ αυτόν λοιπόν, και ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες και τις συμβουλές ενός ηλικιωμένου κρατούμενου, θα οργανώσει το σχέδιο της μεγάλης φυγής. Μαζί θα διασχίσουν τη γκρίζα γη, θα κοιμηθούν μέσα στις σχισμές των βράχων, θα φτάσουν σ’ ένα πυκνό δάσος και θα ανέβουν στων βουνών τις παγωμένες κορυφές, και θα γνωρίσουν τον έρωτα.
     Τι θα γίνει στο τέλος; Αυτό δε θα σας το πούμε γιατί να μη σας χαλάσουμε την έκπληξη. Θα πούμε ωστόσο ότι αυτό είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, γραμμένο με κινηματογραφικό-εικονοποιητικό τρόπο, που σίγουρα θα αρέσει τόσο στους φίλους της λογοτεχνίας του φανταστικού, όσο και σ’ αυτούς που αρέσκονται στην ανάγνωση θρίλερ.

Δημήτρης Μαμαλούκας – Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημήτριου Μόστρα

«Η βροχή έξω πέφτει αμείωτη. Ρώμη, αιώνια πόλη. Όπως το κακό».
Με την πιο πάνω φράση θα μπορούσε ν’ αρχίζει το υπέροχο ετούτο βιβλιοφιλικό θρίλερ του Δημήτρη Μαμαλούκα, που διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στη Ρώμη, κάνοντας ωστόσο κι ένα καθοριστικό πέρασμα από τη Βενετία.
Ο Δημήτριος Μόστρας του τίτλου ήταν ένας παθιασμένος βιβλιόφιλος των αρχών του 19ου αιώνα, που με πείσμα και θυσίες κατάφερε να δημιουργήσει μια αξιόλογη συλλογή από κώδικες, χειρόγραφα και σπάνια βιβλία – μια συλλογή που μοιάζει να χάθηκε στ’ αχνάρια του χρόνου. Ή τουλάχιστον έτσι όλοι πιστεύουν. Μέχρι που ο γιος και εγγονός δύο επίσης μανιωδών συλλεκτών αρχίζει να βγάζει στο σφυρί την κληρονομιά του, για να συνεχίσει να ζει μια άνετη και δίχως σκοτούρες ζωή. Ανάμεσα στους τόμους που διαθέτει προς πώληση είναι και ένας από ανήκε στη βιβλιοθήκη του Μόστρα και που ίσως αποτελεί το κλειδί για την εκ νέου ανακάλυψή της. Ένα κλειδί που θα βάλει τον ιδιοκτήτη της συλλογής σε μεγάλους μπελάδες. Κι αυτό αφού κάποιοι άνθρωποι αδίστακτοι είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να του το αποσπάσουν.
Την ίδια ώρα που διαδραματίζεται αυτή η πρώτη κύρια ιστορία λαμβάνει χώρα και μια δεύτερη παράλληλη, που δένεται όμως με κάποια υπόγεια νήματα με την προηγούμενη: σ’ αυτήν παρακολουθούμε τη δράση μιας μικρής ομάδας εκδικητών που δολοφονεί απαγωγείς και βιαστές μετά την αποφυλάκισή τους. Αργά ή γρήγορα τα μονοπάτια των πρωταγωνιστών των δύο αυτών ιστοριών θα συναντηθούν και οι αποκαλύψεις που θα προκύψουν θα είναι συνταρακτικές.
Ο, και συλλέκτης, Μαμαλούκας χρησιμοποιώντας τις καθιερωμένες συνταγές του αστυνομικού μυθιστορήματος φτιάχνει ένα εκρηκτικό μίγμα που μιλά για τις μανίες των ανθρώπων και για τα σκοτεινά τους μυστικά, για την ανάγκη της συνύπαρξης με τους άλλους, για τη φιλία που πολλές φορές κλυδωνίζεται, αλλά και για τις νεκρές ψυχές. Με τον τρόπο που πλάθει την ιστορία και δημιουργεί κι αναδημιουργεί τους χαρακτήρες του μοιάζει να θέλει να μας πει ότι κανείς δεν είναι αθώος: όλοι φταίμε για κάτι, και όλοι θα πληρώσουμε για κείνο το κάτι.
Ωστόσο το βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο θρίλερ, αλλά και μια ιστορία για τον έρωτα. Τον τυφλό έρωτα που κάποτε μετατρέπεται σε μια δίχως όρια αγάπη, αλλά κι εκείνον τον άλλο, τον ύπουλο, τον καταλυτικό, που ανάβει σα λαμπάδες τα κορμιά και δεν τ’ αφήνει να ξαποστάσουν μέχρι να συναντήσουν το ένα το άλλο. Τον πρώτο ο βασικός πρωταγωνιστής Νικόλα Μιλάνο, τον γνώρισε στο πρόσωπο της Ντανιέλα, το δεύτερο σ’ εκείνο της Μονίκ. Και οι δύο κατά κάποιο τρόπο μοιραίες γυναίκες. Και οι δύο, το ίδιο αλλά και διαφορετικά, βασανισμένες ψυχές.
Η «Χαμένη βιβλιοθήκη του Δημήτριου Μόστρα» αν κυκλοφορούσε πρώτα στην αγγλική γλώσσα θα πουλούσε εκατομμύρια αντίτυπα, αφού διαθέτει όλα τα στοιχεία ενός μπεστ σέλερ: καλή ιστορία, εξαιρετική πλοκή, πειστικούς ήρωες, πολλές ανατροπές και ένα εξαιρετικό (κάποιες φορές κλειστοφοβικό) σκηνικό. Ατύχησε. Αλλά ευτυχήσαμε εμείς να το διαβάσουμε στη γλώσσα του πρωτοτύπου. Από τις καλύτερες στιγμές της, αστυνομικής και μη, ελληνικής λογοτεχνίας.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.