Stephen King, Joe Hill, Chris Ryall and Nelson Daniel – Road Rage

Για να πω το κρίμα μου δεν διάβασα ολόκληρο αυτό το κόμικς, που κυκλοφορεί σήμερα στο εξωτερικό, μια και το ebook που μου έστειλαν για παρουσίαση περιελάμβανε το πρώτο μόνο μέρος του Road Rage. Εκείνο που μπορώ να σας πω με σιγουριά όμως είναι ότι αυτά που διάβασα και είδα μού άρεσαν.

Σ’ αυτό τον τόμο, που είναι βασισμένος στο μυθιστόρημα του Richard Matheson Duel, που έχει γίνει και ταινία, συνεργάστηκαν κάποιοι πρωτομάστορες τόσο του συγκεκριμένου είδους, όσο και των ιστοριών τρόμου και φαντασίας.

Ο πατέρας Στίβεν Κινγκ και ο γιος Τζόε Χιλ έγραψαν την ιστορία, ο Κρις Ράιαλ έκανε τη διασκευή και ο Νέλσον Ντάνιελ της έδωσε ζωή με τις ζωγραφιές του.

Όλα αρχίζουν με μια περιγραφή και κάποιες εικόνες που τα λένε όλα: «Η Φυλή κατευθυνόταν δυτικά από το σημείο του μακελειού, διασχίζοντας τη ζωγραφιά της ερήμου».

Η Φυλή είναι μια συμμορία με μοτοσικλετιστές, που με επικεφαλής τον Ρέις Άνταμσον και με την υποστήριξη του υπαρχηγού του, Βινς, είχε κλείσει συμφωνία μ’ ένα απατεωνίσκο ονόματι Ντιν Κλαρκ, για την δημιουργία ενός εργαστηρίου που θα κατασκεύαζε ναρκωτικά στην περιοχή της λίμνης Σμιθ. Τα πράγματα όμως δεν πήγαν σύμφωνα με τα σχέδια, αφού το εν λόγω εργαστήριο τινάχθηκε στον αέρα, και οι δύο φίλοι, παρέα με τη συμμορία τους, αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Κλαρκ και να απαιτήσουν τα λεφτά που επένδυσαν. Εκείνος φυσικά δεν τα έχει και τα αίματα ανάβουν. Όταν κάνει την εμφάνισή της και μια νεαρή που προσπαθεί να σκοτώσει κάποιον απ’ αυτούς, τότε το μακελειό είναι αναπόφευκτο. Τους σκοτώνουν λοιπόν και τους δύο και στη συνέχεια καβαλούν τις μοτοσικλέτες τους και βάζουν πλώρη για το Σόου Λόου, εκεί που βρίσκεται η αδελφή του Κλαρκ, από την οποία σκοπεύουν να αποσπάσουν τα λεφτά.

Στη διάρκεια της διαδρομής οι σχέσεις των μελών της Φυλής μοιάζουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Κάποιοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τον Ρέις και κάποιοι άλλοι κατηγορούν τον Βινς, επειδή δεν μπορεί να του πει όχι: «Ο Βινς ποτέ δεν ήξερε πώς να μιλήσει στον Ρέις», διαβάζουμε.

Ωστόσο αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά τους καθώς σε κάποια στροφή του δρόμου θα συναντήσουν ένα οδηγό φορτηγού, που μάλλον έχει πολλά απωθημένα: Έτσι θ’ αρχίσει να σκοτώνει τον ένα μετά τον άλλο τους μοτοσικλετιστές. Το αίμα λοιπόν θα αρχίσει να ρέει άφθονο, κι εδώ ακριβώς είναι που ο Ντάνιελ θα κάνει και την καλύτερη δουλειά του: με ψιλοδουλεμένες ζωγραφιές θα μας δείξει όλη την αγωνία και τον τρόμο των μελών της συμμορίας καθώς το ένα μετά το άλλο θα συναντούν το φοβερό τους πεπρωμένο.

Η συνέχεια επί της (ηλεκτρονικής ή μη) σελίδας.

Stephen King – The Colorado Kid

Αγορά από το Book Depository

Τούτο το βιβλίο το διάβασα βασικά από περιέργεια, αφού σ’ αυτό βασίζεται η επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Haven. Το μόνο που η σχέση της με το βιβλίο είναι τόσο… χαλαρή, που αν δεν γνώριζα γι’ αυτήν ίσως και να μην το καταλάβαινα ποτέ. Αυτό που έκαναν η παραγωγοί ήταν να πάρουν μία από τις πολλές μυστηριώδεις υποθέσεις που απασχολούν το βιβλίο και να κτίσουν πάνω σ’ αυτή, ρίχνοντας το βάρος της αφήγησης σε μάλλον δευτερεύοντες χαρακτήρες.
     Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1980 ένα ζευγάρι νεαρών ανακαλύπτει στις όχθες ενός νησιού στο Μέιν, το πτώμα ενός άντρα, το οποίο οι αρχές βαφτίζουν The Colorado Kid. Κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι, ούτε και πώς βρέθηκε εκεί, ενώ αρχικά και ο θάνατός του ο ίδιος αποτελεί μυστήριο.
     Την ιστορία του Κιντ, αλλά και κάποιες άλλες εξίσου παράξενες ή τρομακτικές ιστορίες αφηγούνται στη μαθητευόμενη δημοσιογράφο Στέφανι ΜακΚαν, οι παλαίμαχοι δημοσιογράφοι της ντόπιας εφημερίδας, Βινς Τιγκ και Ντέιβ Μπόουι, ενενήντα και εξηνταπέντε χρόνων αντίστοιχα. Σύμφωνα λοιπόν με τους δυο τους στην περιοχή συνέβαιναν σχεδόν από πάντα παράξενα περιστατικά, τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν πια αποκτήσει μυθικές διαστάσεις: Κάποτε μια ομάδα ανθρώπων έπεσε θύμα μαζικής δηλητηρίασης από κατάποση τσαγιού, περιπέτεια από την οποία δύο μόνο άτομα βγήκαν ζωντανοί, ο ένας χωρίς κανένα απολύτως σύμπτωμα, ύστερα ένα παρατημένο καράβι προσάραξε στις ακτές, στις οποίες σύμφωνα με το θρύλο το οδήγησαν κάποια φαντάσματα, και μετά έγινε το ανήκουστο, ένα Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενο Αντικείμενο (βλέπε Ούφο), εμφανίστηκε κάποια βραδιά στον ουρανό της πόλης.
     Η Στέφανι ακούει με περισσή προσοχή της αφηγήσεις των δύο ηλικιωμένων συναδέλφων και μεντόρων της και προσπαθεί να βρει μέσα της τις απαντήσεις στα μυστήρια που της προσφέρουν απλόχερα στο πιάτο. Οι δυο τους μοιάζουν να θέλουν να δοκιμάσουν τις αναλυτικές της ικανότητες αλλά και να προκαλέσουν τη λογική της, να της ανοίξουν τα μάτια σε πιθανότητες που ποτέ πριν δεν γνώριζε ότι υπήρχαν.
     Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο κάποιος νιώθει ότι, δεν μπορεί, κάποια εξήγηση θα υπάρχει γύρω από όλα αυτά που συμβαίνουν, ωστόσο ο μύθος εξακολουθεί να τον προκαλεί, το μυστήριο να τον προσελκύει. Κάποιες απαντήσεις ή λύσεις στο τέλος θα δοθούν, κάποια ερωτήματα ή γρίφοι όμως θα παραμείνουν ως έχουν. Στο τέλος της ημέρας όμως εκείνο που μετρά είναι η ιστορία. Κι αυτή είναι μια ιστορία καλογραμμένη, όπου ο συγγραφέας δεν θέλει να παίξει το χαρτί του τρόμου, αλλά απλά να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη. Εξάλλου, όπως διαβάζουμε κάπου: «Βασικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι άνθρωποι πλάθουν μια ιστορία και επιμένουν σ’ αυτή».
     Αν κάποιοι από εσάς έχουν δει τη σειρά θ’ αναγνωρίσουν λίγα μονάχα σημεία αναφοράς: τους Ντέιβ και Βινς, το τοπίο, το Κολοράντο Κιντ -στη θηλυκή του μορφή- και κάποια από τις ιστορίες. Ωστόσο θα θέλαμε να δώσουμε τα εύσημα στους δημιουργούς, αφού παίρνοντας μοναχά κάποιες ιδέες από ένα μικρό σε έκταση βιβλίο κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο κόσμο, μ’ ένα πάνθεον χαρακτήρων και περισσό μυστήριο.

Παρουσιάσεις βιβλίων του ίδιου συγγραφέα

Mile 81
The Dark Tower: The Gunslinger

Stephen King – Mile 81

Αγορά από το Άμαζον

Πάντα λέω ότι τα μικρά σε μέγεθος κείμενα του Στίβεν Κινγκ είναι καλύτερα από τα μεγαλύτερα. Όσο κι αν απολαμβάνω τη γραφή του μερικά από τα μεγάλα μυθιστορήματά του τα βρίσκω κάπως κουραστικά. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει εδώ μια και το Μίλι 81 είναι ένα διήγημα, το οποίο κυκλοφορεί μοναχά σε ηλεκτρονική μορφή.
     Όλα αρχίζουν όταν μια καλή μέρα ο πιτσιρικάς Πιτ Σίμμονς το σκάει απ’ το σπίτι με προορισμό τον εγκαταλειμμένο σταθμό ξεκούρασης των οδηγών, που βρίσκεται στο 81ο μίλι του αυτοκινητόδρομου Τέρνπαϊκ του Μέιν. Ο Πιτ θέλει να ζήσει μια μεγάλη περιπέτεια, κι έτσι με μοναδικό του όπλο ένα μεγεθυντικό φακό, καταφθάνει στο ερειπωμένο εστιατόριο μπροστά από το σταθμό και αρχίζει να τον εξερευνά. Το μόνο που δεν υπάρχει και τίποτα εκεί για να ανακαλύψει κανείς. Άδειοι χώροι, σκιές, ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα που διασχίζουν με μεγάλη ταχύτητα τον αυτοκινητόδρομο: αυτός είναι ο κόσμος όλος. Μέχρι που ανακαλύπτει ένα μισοάδειο μπουκάλι βότκα και θέλοντας να νιώσει μεγάλος λέει να δοκιμάσει να πιει. Η πρώτη γουλιά δεν του κάθεται, αλλά η δεύτερη τον κάνει ν’ αλλάξει γνώμη, ενώ η τρίτη πια τον οδηγεί ν’ ανακαλύψει όλες τις χαρές και τις χάρες του ποτού. Σύντομα όμως θ’ ανακαλύψει και τις παρενέργειές του, θα μεθύσει. Μη θέλοντας να επιστρέψει έτσι στο σπίτι λέει να ρίξει ένα υπνάκο – ή μάλλον δεν λέει, το ζαλισμένο του κεφάλι του το επιβάλλει. Κι έτσι δεν αντιλαμβάνεται ότι έξω ακριβώς από την πόρτα του εστιατορίου συμβαίνουν πράγματα και θαύματα. Καταρχήν φτάνει ένα καταλασπωμένο βανάκι, κι ας έχει χρόνια και ζαμάνια να βρέξει στην περιοχή. Ακριβώς πίσω του παρκάρει ένας ασφαλιστής και πάστορας, που πρόσφατα έχει ξεφύγει από το δαίμονα του αλκοόλ, θέλοντας να παίξει τον καλό Σαμαρείτη. Και λίγο πιο κάτω σταματά, θέλοντας να προσφέρει τη βοήθειά της αν τη χρειάζεται κανείς, μια καουμπόισσα, που κουβαλά στην καρότσα το άλογό της. Για τον ίδιο λόγο σταθμεύει και μια οικογένεια. Κι όλη αυτή την ώρα ο Πιτ κοιμάται του καλού καιρού, χωρίς να αντιλαμβάνεται το κακό που παραμονεύει. Λέτε να ζήσει την περιπέτεια που επιθυμεί ή μήπως θα ξοδέψει όλο το χρόνο του στον ύπνο, κι έτσι όταν επιστρέψει στο σπίτι δεν θα έχει κάτι για το οποίο να κοκορευτεί στον αδελφό του;
     Το Μίλι 81 είναι μια καλογραμμένη ιστορία που σίγουρα θα ικανοποιήσει τους φίλους του καλού συγγραφέα. Μετά το τέλος της περιλαμβάνεται και ένα απόσπασμα από το επόμενο μεγάλο βιβλίο του Κινγκ, ένα μεγαθήριο 960 σελίδων με τίτλο 11.22.63. Σ’ αυτό ένας άντρας επιστρέφει στο παρελθόν προσπαθώντας να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι.

Stephen King – The Dark Tower: The Gunslinger

Αγορά από το  Book Depository

Πάντα ήμουν της άποψης ότι ο Στίβεν Κινγκ είναι καλύτερος στα μικρότερα παρά στα μεγαλύτερά του κείμενα. Όχι πώς τα έχω διαβάσει όλα, αλλά λέμε τώρα.
     Όπως και να έχει, το ανά χείρας βιβλίο, που είναι ο πρώτος τόμος της σειράς του Σκοτεινού Πύργου, είναι πραγματικά πολύ καλό. Βασικός του πρωταγωνιστής είναι ο Ρόλαντ, ένας πιστολέρο, ο τελευταίος της γενιάς του, που ακολουθεί μέσα από μια ατελείωτη έρημο και παγωμένα βουνά τον θανάσιμο εχθρό του – τον άντρα με τα μαύρα. Τον τελευταίο τυλίγει ένας μύθος: κάποιοι τον θεωρούν μάγο, όλοι τον φοβούνται, κανείς δεν αμφισβητεί τη δύναμή του.
     Στη διάρκεια της περιπλάνησής του ο Ρόλαντ θα γνωρίσει κάποιους ανθρώπους που παραδέρνουν στα όρια της απελπισίας, που προσπαθούν απεγνωσμένα να πιαστούν από κάτι: είτε θρησκεία λέγεται αυτό, είτε μαγεία. Η συνάντησή του ωστόσο μαζί τους δε θα του βγει στ’ αλήθεια σε καλό, αφού δε θα λάβει υπόψη του τη δύναμη του φανατισμού που μπορεί να οδηγήσει τις ψυχές στην τύφλωση. Θα του επιτεθούν λοιπόν κι έτσι θ’ αναγκαστεί κι αυτός όχι μόνο ν’ αμυνθεί, αλλά και να αντεπιτεθεί, με τραγικά αποτελέσματα. Αυτό ακριβώς το κομμάτι από την ιστορία του αφηγείται στον Μπράουν, έναν παράξενο άντρα που συναντά στην έρημο, παρέα με ένα κοράκι που ακούει στο όνομα Ζόλταν. Θα του πει όλα όσα έζησε στην πόλη Ταλ, όλα όσα έκανε, και θα του μιλήσει για τα σχέδιά του, αφού τον συμπαθά και τον εμπιστεύεται, για κάποιο λόγο που δεν μπορεί ακόμη ούτε κι εκείνος ο ίδιος να καταλάβει.
     Αφήνοντας πίσω του τον άντρα και το πιστό του μουλάρι, που πέθανε στη διάρκεια της νύχτας, θα συνεχίσει την αναζήτησή του. Δεκαέξι μέρες μετά θα φτάσει σ’ ένα ερημικό χωριό όπου θα συναντήσει ένα παράξενο αγόρι που ακούει στο όνομα Τζέικ. Παράξενο, επειδή οι του αναμνήσεις από τον κόσμο, δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές του. Εκεί όμως θα συναντήσει και ένα φάντασμα, προπομπό αυτών που θα ακολουθήσουν.
     Ο Ρόλαντ θα πάρει το αγόρι μαζί του και σιγά σιγά θ’ αρχίσει να το συμπαθά και να του ανοίγεται. Θα του μιλήσει για τη χαμένη του πατρίδα και για την ιστορία του. Για την αποστολή του. Κι ας μην ξέρει στ’ αλήθεια να του πει ποιος είναι ο άντρας με τα μαύρα. Κι ας μην έχει ιδέα ποιος είναι ο πραγματικός προορισμός του.
     «Αγάπη και θάνατος ήταν η ζωή μου όλη», σκέφτεται, μετά τη συνάντησή του με μια μάντισσα, μια παραισθησιογόνα νύχτα, και το παίρνει απόφαση ότι έτσι του είναι γραφτό να συνεχίσει να πορεύεται: με την αγάπη και την απώλεια. Ο αγώνας του απαιτεί θυσίες και δεν μπορεί παρά να τις κάνει.
     Αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να διαβαστεί σαν μια ιστορία δρόμου, με μεγάλες δόσεις μαγείας και μουσική υπόκρουση το τραγούδι των Μπιτλς Hey Jude. Αλλά θα μπορούσε να διαβαστεί και σαν μια παραβολή: για τον κόσμο που καταστρέφουμε μέρα με τη μέρα, μέσω της απληστίας μας. Σε μερικά σημεία το κείμενο γίνεται πολύ σκληρό, αλλά δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό κιόλας, αφού αυτά ακριβώς είναι που διαμορφώνουν το χαρακτήρα του ήρωα και καθορίζουν την πορεία του. Μέχρι το επόμενο σταυροδρόμι. Έως την επόμενη μεγάλη απόφαση. Θα διαβάσω με ενδιαφέρον τη συνέχεια…