George R.R. Martin – A Clash of Kings

Αγορά από το Book Depository

Η περιπέτεια συνεχίζεται, όπως θα έλεγε και κάποιο τρέιλερ γι’ αυτό το βιβλίο – όπως λέει το τρέιλερ για την τηλεοπτική σειρά.
     Η περιπέτεια λοιπόν συνεχίζεται και πρόκειται για μια περιπέτεια μεγάλη και μεγαλειώδη: με δράση και ανατροπές, λυρικές εξάρσεις, πλούσια φαντασία και πολλές πολλές λέξεις. Όπως επισημάναμε και στο Χορό των Δράκων, ο συγγραφέας αρέσκεται στο να γράφει πολύ. Το μόνο που αν συγκρίναμε τον παρόν τόμο με αυτό του Χορού, θα τον βρίσκαμε σχετικά μικρό, κι ανάλαφρο.
     Όπως και νάχει, σ’ αυτό, το δεύτερο βιβλίο της σειράς, ακολουθούμε κάποιους από τους πολλούς πρωταγωνιστές στις περιπέτειές τους: την μοναδική Αρία, που με ταχύτητα χαμαιλέοντα μεταμορφώνεται και που χρησιμοποιεί την πονηριά της για να κάνει αυτό που η ίδια θέλει. Την Σάνσα, που υποφέρει όλο και πιο πολύ καθώς αντιλαμβάνεται πια για τα καλά ότι ο μεγαλύτερός της εχθρός αποδείχτηκε η μεγαλομανία της, αλλά και η αδυναμία της να δει τον βασιλιά πια Τζόφρι, γι’ αυτόν που πραγματικά ήταν. Τον ανεκδιήγητο Τύριον, που είναι ο μοναδικός που μας κάνει να γελάμε ξανά και ξανά, το τέρας της φύσης όπως το αποκαλούν, το οποίο όμως τέρας αποδεικνύει ξανά και ξανά ότι αυτό μπορεί, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, να σκέφτεται και να λειτουργεί πού και πού ανθρώπινα. Τον Μπραν, που με τη βοήθεια κάποιων φίλων, των μοναδικών στ’ αλήθεια που του απομένουν, θ’ αρχίσει ν’ ανακαλύπτει σιγά σιγά ένα θαυμαστό και γεμάτο μυστήρια κόσμο. Τον Τζον, τον μπάσταρδο γιο του Νεντ Σταρκ, που βγαίνει σε μια περιπολία στα απέραντα τοπία του χειμώνα αναζητώντας τον χαμένο του θείο και ο οποίος αποκτά όλο και μεγαλύτερη αξία στα μάτια των συντρόφων του. Τον Στάννις, που στην προσπάθειά του να κατακτήσει την εξουσία θα ενώσει τις δυνάμεις του με την αδίστακτη Μελισσάντρι, την Κόκκινη Ιέρεια όπως την αποκαλούν. Την Κέιτλιν, που προσπαθεί να προσφέρει κάποιες ανάσες λογικής σκέψης σ’ ένα παράλογο κόσμο. Τον Θίον Γκρεϊτζόι και τα μεγαλειώδη του όνειρα. Και την κυνηγημένη Ντανέρις.
     Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει με μαστοριά από τον ένα τόπο στον άλλο, πλέκοντας με δεξιοτεχνία περισσή τα πολλαπλά νήματα της ιστορίας. Πού και πού ρίχνει στο διάβα των ηρώων του κάποιους δευτερεύοντες χαρακτήρες, μόνο και μόνο για να τους ξεπαστρέψει στη συνέχεια, κάθε τόσο επιβάλλει στο αναγνωστικό μας πεδίο κάποιους άλλους, ξεχωριστούς με το δικό τους τρόπο ήρωες, όπως η δυναμική Μπριέν και ο βρωμύλος Ρικ, ενώ κάπου σπάει κιόλας πλάκα με κάποιους από τους βασικούς του πρωταγωνιστές: «Για τι είδους άντρα με πέρασες;» ρωτά ο Τύριον την αδελφή του Σερσέι. «Για ένα μικρό και διεστραμμένο», του απαντά εκείνη.
     Φυσικά από το κείμενο δεν λείπουν οι ατάκες: «Το παρελθόν είναι σκόνη», «Υπήρξε ποτέ ένας πόλεμος στη διάρκεια του οποίου μοναχά η μια πλευρά μάτωσε;», «Ένας άνθρωπος συμφωνεί με το θεό ακριβώς όπως η σταγόνα της βροχής με την καταιγίδα», «Ο φόβος κόβει πιο βαθιά απ’ τα σπαθιά», «(την Κέιτλιν) Οι δοκιμασίες του αύριο την απασχολούσαν περισσότερο από τους θριάμβους του χθες».
     Οι συνομωσίες σ’ αυτόν τον τόμο δίνουν και παίρνουν, εδώ δίνεται η μητέρα όλων των μαχών, καλοί και κακοί πεθαίνουν, η μαγεία παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο και ο καμβάς που έπλασε στο πρώτο βιβλίο ο συγγραφέας γίνεται όλο και πιο πλατύς, όλο και πιο μεγάλος. Και όλα δείχνουν -κι ας το γνωρίζουμε τώρα πια- ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή. Πολλές μάχες απομένουν να δοθούν, ιστορίες να ειπωθούν, γρίφοι να βρουν τις λύσεις τους. Αν είναι κάτι που κάνει ξεκάθαρο σ’ αυτό τον τόμο ο δημιουργός, όχι πώς είχαμε δηλαδή ποτέ καμιά αμφιβολία, είναι το ποιοι είναι οι αγαπημένοι του χαρακτήρες, αυτοί με τους οποίους θα πορευτεί δηλαδή μέχρι το τέλος: Η Αρία, η Ντανέρις, ο Τύριον και ο Τζον. Έχοντας ήδη διαβάσει τρεις από τους πέντε τόμους θα διακινδυνέψω μια πρόβλεψη: η Ντανέρις και ο Τζον παντρεύονται, παρά τους γραπτούς και άγραφους νόμους, και διοικούν το νέο ενωμένο πια βασίλειο, η Αρία γίνεται πολέμαρχος και ο Τύριον πέφτει νεκρός στο πεδίο της μάχης ή της καλοπέρασης (φαγητό-ποτό). Ναι, ξέρω, το παράκανα τούτη τη φορά.
     Όπως και νάχει, η Σύγκρουση Βασιλέων είναι ένα ακόμη καλογραμμένο βιβλίο, που σίγουρα θα ικανοποιήσει τόσο τους οπαδούς της σειράς όσο και όλους τους φίλους της επικής φαντασίας. Όσοι πιστοί λοιπόν προσέλθετε.

Διαβάστε επίσης:

A Game of Thrones

George R.R. Martin – A Dance with Dragons

Αγορά από το Book Depository

Θα ομολογήσω το κρίμα μου από την αρχή: Σ’ αυτό τον τόμο απόλαυσα περισσότερο τη γραφή παρά τη δράση, αφού ο συγγραφέας κάπου το παράκανε με το μέγεθος του βιβλίου. Έγραφε και έγραφε και έγραφε, μέχρι που ξεπέρασε τις χίλιες σελίδες (δεν περιμένω να είναι λιγότερο από 1800 σελίδες στην ελληνική έκδοση). Έγραφε ομολογουμένως πολύ καλά, σε πολλά σημεία το κείμενο έμοιαζε με ποίημα, αλλά αυτό στοίχισε στη δράση, αφού τα γεγονότα κινούνται σε απίστευτα νωχελικούς ρυθμούς, σχεδόν σέρνονται. Εκεί που στο πρώτο βιβλίο της επταλογίας “A Song of Ice and Fire” (τα τρία ενδιάμεσα δεν τα διάβασα ακόμη), το γνωστό “A Game of Thrones” (παρουσίαση εδώ), η δράση σε έπιανε σχεδόν από το λαιμό και δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα, σ’ αυτό έρχεται σε τόσο αραιά διαστήματα που αν δεν ήταν η εξαιρετική γραφή αλλά και τα κομμάτια με τον απίθανο νάνο Τίριον, που εξακολουθεί να βγάζει γέλιο, δεν θα απέφευγε εύκολα κανείς τα βαθιά χασμουρητά.
     Όπως και να έχει, εδώ παρακολουθούμε τη συνέχεια των περιπετειών του τελευταίου, που μετά από τη δολοφονία του πατέρα του και του βασιλιά Τζόφρι, φτάνει κυνηγημένος στην πόλη Πέντος, απ’ όπου σχεδιάζει να συνεχίσει για τη Μιρίν, όπου τώρα κατοικοεδρεύει ή μάλλον κυβερνά η βασίλισσα των δράκων Ντανέρις, μια εχθρός η οποία ίσως του προσφέρει καταφύγιο για τις υπηρεσίες του. Η Ντανέρις από τη δική της πλευρά, παρά το ότι είναι ακόμη πολύ νέα, είναι τώρα μια γυναίκα γεμάτη αποφασιστικότητα και πείσμα, που κάνει ό,τι μπορεί για να καθιερώσει στην περιοχή τα δικά της πιστεύω, που σημαίνουν: κατάργηση των αιματοβαμμένων αγώνων στην αρένα, δικαιοσύνη, απόλυτη κατάργηση της δουλείας. Η δουλειά της ωστόσο δεν θα αποδειχτεί και τόσο εύκολη αφού δεν μπορεί να αλλάξει κανείς συνήθειες αιώνων από τη μια μέρα στην άλλη, ειδικά όταν είναι περιτριγυρισμένος από εχθρούς.
     Ένας απ’ αυτούς τους εχθρούς δεν είναι σίγουρα ο Τζον Σνόου, ο μπάσταρδος γιος του άρχοντα Σταρκ, που τώρα διοικεί το Τοίχος, όπου έχει καταφύγει ο Στάννις Μπαράθιον, νόμιμος κληρονόμος του Σιδερένιου Θρόνου και φανατικός εχθρός των Λάνιστερ. Ο Σνόου, έχει κληρονομήσει ή μάλλον έχει επιλεγεί να διοικήσει το ολόδικό του παγωμένο βασίλειο, αλλά για να το κάνει αυτό είναι αναγκασμένος να συνάψει συμφωνίες με κάποιους προαιώνιους εχθρούς. Οι προθέσεις του είναι αγνές, αλλά οι πιθανότητες να επιτύχει δεν είναι και τόσο πολλές, αφού είναι περισσότεροι αυτοί που διαφωνούν παρά που συμφωνούν μαζί του, οι προδότες παραμονεύουν και ο κίνδυνος τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα.
     Περαστικές ματιές ρίχνουμε και στις ζωές κάποιων άλλων ηρώων που γνωρίσαμε στον πρώτο τόμο: της φυλακισμένης τώρα βασίλισσας Σερσέι που κατηγορείται για προδοσία, του αδελφού της Τζέιμι που συνεχίζει να πολεμά, του ιππότη Τζον Μόρμοντ και δύο άλλων ψυχών που καλύτερα να μην αναφέρουμε για να μη χαλάσουμε την έκπληξη στους αναγνώστες.
     Παρακολουθούμε επίσης τα διάφορα πάρε-δώσε στα ψηλά σαλόνια της κοινωνίας, τις ανίερες συμμαχίες, αλλά από το κείμενο δεν λείπουν και οι ατάκες: «Τα όνειρα είναι το μόνο πράγμα που έχουμε», «Οι θεοί είναι τυφλοί και οι άνθρωποι βλέπουν μοναχά αυτά που θέλουν», «Όταν έχεις να διαλέξεις μεταξύ της οφειλής και του θανάτου, καλύτερα να δανειστείς».
     Είμαι σίγουρος ότι οι φαν του συγγραφέα θα αγαπήσουν και αυτό τον τόμο, αλλά όπως είπα και πιο πάνω η πολυλογία του καταντά κουραστική. Ωστόσο, όσες αντιρρήσεις και να έχει κανείς για τις επιλογές του συγγραφέα δεν θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για τεμπελιά, αλλά ούτε και για απροσεξία: το πανόραμα και μόνο της γης και των ηρώων που φτιάχνει είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτα και η αφηγηματική του μαστοριά αναμφισβήτητη, ενώ όσο και να το ψάχνει κανείς δεν θα βρει λάθη. Και είμαι σίγουρος ότι ο επόμενος τόμος, αν δεν φτάσει φυσικά τις δύο χιλιάδες σελίδες κείμενο, θα είναι καλύτερος.