ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: Το Μετρό

Για τη μοναξιά μας μιλά στη νέα της, πέμπτη, ποιητική συλλογή η Τασούλα Καραγεωργίου. Για τη μοναξιά της σύγχρονης κι απρόσωπης πόλης, για τη μοναξιά του Μετρό.
Το μέσο αυτό μεταφοράς μπήκε για τα καλά στη ζωή των κατοίκων της Αθήνας. Έγινε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. Μείωσε τις αποστάσεις ανάμεσα σε διάφορους προορισμούς, αλλά όπως φαίνεται τη μεγάλωσε ανάμεσα στους ανθρώπους. Έκανε τα πρόσωπα απρόσωπα.

Αντιγράφω το ποίημα «Τα καπέλα»:

Το τζαμένιο μου πρόσωπο
μου γνέφει απ’ τον απέναντι συρμό.
- Ε! ψιτ! Φωνάζει, τα βαρέθηκα τα σκονισμένα σας ψέματα.

Και, πριν προλάβω ν’ αντιδράσω, εξαφανίζεται
προς την αντίθετη κατεύθυνση του τούνελ.
καταλαβαίνετε τη θέση μου μετά απ’ αυτό.
τρέμω μη μάθει ο ελεγκτής
ότι κυκλοφορώ μες στο μετρό χωρίς το πρόσωπό μου.
- Καθόλου, μην ανησυχείτε, μου ψιθυρίζει ο διπλανός,,
από τη στιγμή που έγινε η νόμιμη ακύρωση
στη σκάλα της εισόδου,
είμαστε όλοι χωρίς πρόσωπο εδώ,
μόνο με κάτι υποκατάστατα καπέλα.

Είκοσι τρία ποιήματα περιλαμβάνει αυτή η συλλογή. Ποιήματα για τον άνθρωπο και την αποξένωσή του. Για τη χαμένη επαφή με το συνάνθρωπο.

Η Τασούλα Καραγεωργίου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1954. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1981 εργάζεται ως καθηγήτρια στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση.
Είναι διδάκτωρ του τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ: Ημερολόγιον Γραφέως Υπηρεσίας

Κάτι καλό μπορεί να προκύψει από το καθετί, φαίνεται να θέλει να μας πει μ’ αυτή, την πρώτη του ποιητική συλλογή, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Όπως διαβάζουμε: «Το Ημερολόγιον Γραφέως Υπηρεσίας γράφτηκε σε περίοδο στρατιωτικής θητείας, ως αντίβαρο αντίξοων συνθηκών. Και, αποπειράται μια ημερολογιακή καταγραφή/ σπουδή του ερωτικού βιώματος, που αναπαράγει η συνείδηση σ’ έναν αφιλόξενο χώρο. Επικαλείται τη Γυναίκα ως παρουσία, ως απουσία, ως αίνιγμα...».
Μπορούμε να πούμε, χωρίς την παραμικρή υπερβολή ότι η στρατιωτική θητεία υπήρξε πολύ δημιουργική για τον ποιητή. Τριάντα ποιήματα μας δίνει εδώ, το ένα απ’ αυτά γραμμένο με τα λόγια της σιωπής. Ποιο ξεχωρίσαμε; δύσκολο να πει κανείς. Πως να ξεχωρίσεις άλλωστε, ποια καταγραφή είναι καλή ή όχι σ’ ένα ημερολόγιο;

Σας δίνουμε στη συνέχεια την ημερολογιακή καταχώρηση της Παρασκευής, 28 Νοεμβρίου:

Δώσε μου λίγο απ’ τη φωνή σου,
που δραπετεύει κάθε μέρα απ’ το τηλεφωνικό σύρμα
κι έρχεται να χαϊδέψει παρακλητικά τα τεντωμένα νεύρα μου.
Εσύ θα κάθεσαι ανάμεσα στις γλάστρες του θερμοκηπίου
δίπλα στο μεγάλο κρεβάτι του μικρού δωματίου,
θα διπλώνεις τα πόδια πάνω στα μεταξωτά φτερά
ενός θλιμμένου παγονιού και θα μου λες ιστορίες
αναγεννησιακές για τις χαμένες σταυροφορίες,
για τις χαμένες γυναίκες που περιμένουν,
χωρίς να ξέρουν γιατί, τους ηττημένους πρίγκιπες.
Ανάμεσα στα γυμνά σου πόδια
θα κλαίει ο κύκνος της μελαγχολίας σου
και το παγόνι που σας σκεπάζει
θα τα βλέπει όλα ανεξήγητα.

Στη μεγαλοπρέπεια δεν ταιριάζει η θλίψη.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ασχολείται ιδιαίτερα με θέματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων. Στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών για μακρά περίοδο, συμμετέχει σήμερα στη διεύθυνση του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών.