ΙΖΑΜΠΕΛ ΑΛΙΕΝΤΕ: Φωτογραφία σε σέπια

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε κάνει και σ’ αυτό το μυθιστόρημα εκείνο που ξέρει καλύτερα: φτιάχνει μια ιστορία εποχής με έρωτες και προδοσίες, με πικρές αλήθειες και καλά κρυμμένα μυστικά, αλλά και με βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες.
Σύμφωνα με τη συγγραφέα μ’ αυτό το βιβλίο κλείνει μια τριλογία που άνοιξε με το “Σπίτι των πνευμάτων” και συνεχίστηκε με την “Κόρη της μοίρας”. Το μόνο που η συγγραφέας μάς διηγήθηκε πρώτα το τρίτο μέρος της ιστορίας και μετά το πρώτο και το δεύτερο. Όπως και νάχει ο αναγνώστης θα βρει στη “Φωτογραφία σε σέπια” όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τα μυθιστορήματα της Αλιέντε μπεστ σέλερ.
Κυρίαρχο πρόσωπο εδώ είναι η Αουρόρα ντελ Βάλιε, τα βήματα της ζωής της οποίας παρακολουθούμε συνεχώς. Νόθο παιδί ενός ντελ Βάλιε, του γιου της Παουλίνα, Ματίας, η Αουρόρα μεγαλώνει αρχικά υπό την προστασία του παππού της Τάο Τσι’έν και της γιαγιάς της Ελίζα Σόμερς, με την κρυφή συμπαράσταση του θείου της Σεβέρο ντε Βάλιε που δε διστάζει να την αναγνωρίσει σαν παιδί του. Ένα γύρισμα της τύχης, όμως, ανατρέπει τα πάντα, με αποτέλεσμα απ’ τη μια στιγμή στην άλλη η Αουρόρα να βρεθεί υπό την κηδεμονία της τρομερής γιαγιάς της Παουλίνα ντε Βάλιε, μιας πανίσχυρης πεισματάρας γυναίκας, που θα δει στο πρόσωπό της την κόρη που ποτέ δεν απόκτησε. Η Παουλίνα, μια αντισυμβατική γυναίκα θα μεγαλώσει τη μικρή με το δικό της ασυνήθιστο τρόπο: με αυστηρότητα και χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς, αλλά το κορίτσι δε θα αργήσει με τον τρόπο του να την κατακτήσει.
Η πορεία της ζωής της Αουρόρα μοιάζει με άσχημο παραμύθι: ορφανή από μητέρα, παρατημένη από ένα άγνωστο πατέρα, ένα τρομαγμένο κοριτσάκι μέσα σ’ ένα κοσμό που δε φαίνεται να καταλαβαίνει, δεν μπορεί παρά να είναι δυστυχισμένη. Αλλά, όσο περνά ο καιρός οι πληγές κλείνουν. Η μόνη που θα παραμείνει ανοικτή είναι ένας εφιάλτης που επιστρέφει στον ύπνο της ξανά και ξανά, που την κάνει να αναπηδά τρομαγμένη απ’ το κρεβατάκι της και να τρέχει στην κάμαρα της Παουλίνα, και να πηδά τρέμοντας μες στο αυτοκρατορικό κρεβάτι της φοβερής γιαγιάς. Αυτή η πληγή τη ματώνει, και δε θα βρει σωτηρία μέχρι να μάθει τι ήταν εκείνο που την προκάλεσε.
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει: Η Χιλή είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τους γείτονές της, οι ιθαγενείς κάτοικοι της χώρας βρίσκονται υπό διωγμό και η δημοκρατία δεν αποτελεί παρά σχήμα λόγου. Μέσα σ’ αυτό το χάος, η Αουρόρα έχει την ευκαιρία να ζήσει μερικές μοναδικές εμπειρίες, να γνωρίσει μερικές εκπληκτικές γυναίκες, και στο τέλος τέλος να γίνει και η ίδια πρωτοπόρα καθώς χρόνο με το χρόνο εξελίσσεται σε μια εξαιρετική φωτογράφο. Μέσα από τις φωτογραφίες σιγά σιγά συναρμολογεί και το παζλ της εφηβικής και ενήλικης ζωής της. Μιας ζωής με πολύ πόνο, αλλά και με έντονες συγκινήσεις. Όπως της είπε εξάλλου ο άνθρωπος που τη δίδαξε τη φωτογραφική τέχνη: “Το φως είναι η γλώσσα της φωτογραφίας, η ψυχή του κόσμου. Δεν υπάρχει φως χωρίς σκιά, δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς πόνο”. Της άνοιξε επίσης τα μάτια στο γεγονός ότι “βλέπουμε μόνο ό,τι θέλουμε να δούμε”.
Ένα επικό βιβλίο στο γνωστό ύφος της Αλιέντε που σίγουρα θα αφήσει ευχαριστημένους τους πολυάριθμους φίλους της.
Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

ΚΑΘΡΙΝ ΓΟΥΕΜΠΕΡ: Το μάθημα μουσικής

Όταν η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη. Η συγγραφέας με αφορμή έναν ανύπαρκτο πίνακα του Βερμέερ φτιάχνει ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα όπου συνυπάρχουν και συγκρούονται τα στοιχεία του έρωτα και της απάτης, του χθες και του σήμερα, του μύθου και της ιστορίας.
Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά, είναι και κάτι άλλο. θα μπορούσε να είναι μια απλή ερωτική ιστορία, αλλά, είναι κάτι περισσότερο.
Η συγγραφέας φαίνεται να θέλει να μας πει ότι ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να χάνει τη λογική του, και τον οδηγεί σε πράξεις που πριν θεωρούσε αποτρόπαιες, εγκληματικές. Μας μιλά για το μη αλτρουϊστικό έρωτα, για τα μικρά μυστικά που κρύβουν μέσα τους οι ανθρώποι, για το σκοτάδι που αναδύεται κάθε τόσο και καλύπτει το φως της ζωής.
“Το παρελθόν είναι πάντα παρόν” διαβάζουμε κάπου. Το παρελθόν και το παρόν πάντοτε αδιαίρετα, δεμένα με το σχοινί του μίσους.
Χθες και σήμερα, αλήθεια και ψέμα, ζωή και θάνατος συναντιόνται σε μια μικρή πόλη της Ιρλανδίας, και το αποτέλεσμα, αν και απρόβλεπτο, θα αφήσει απρόσμενα ικανοποιημένο τον αναγνώστη.
Από τις εκδόσεις Κέδρος.

ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: Η Ενεργός Πλευρά του Απείρου

Θα λέγαμε ότι εδώ έχουμε την αυτοβιογραφία του Καστανέντα. Ο διάσημος σαμάνος - που έγραψε αυτό το κείμενο λίγο πριν το θάνατό του - μας μιλά για τα γεγονότα που τον οδήγησαν στη γνωριμία του με τον δον Χουάν, για τις λίγο ή πολύ τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος που διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του, για τα μεγάλα του λάθη, αλλά και για τη δίψα του για μάθηση.
Το βιβλίο αυτό διαβάζεται σαν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που σε ορισμένα σημεία του προκαλεί μεγάλες ανατριχίλες. Ο δον Χουάν μιλάει νοητικά και κατά πρόσωπον στον Καστανέντα για τα μεγάλα ταξίδια του μυαλού, για τα πράγματα που ηλιθιωδώς πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν επειδή δεν τα βλέπουμε, για όλα εκείνα που μας κρατούν σκλαβωμένους μέσα στον φαύλο κύκλο που αποκαλούμε ζωή. Μερικές φορές η αφήγηση γίνεται συγκλονιστική καθώς ο συγγραφέας μας προσκαλεί σε άγνωστους κόσμους, μας μιλά για πράγματα που είναι αδύνατον να κατανοήσουμε.
“Ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Ακούνε μονάχα ό,τι θέλουν ν’ ακούσουν”. “Σκέψου κάθε ανθρώπινο πλάσμα σε τούτη τη γη, και θα καταλάβεις, χωρίς αμφιβολία, πως όποιοι κι αν είναι αυτοί οι άνθρωποι ή ό,τι κι αν πιστεύουν για τον εαυτό τους, ό,τι κι αν κάνουν, το αποτέλεσμα των πράξεων τους είναι πάντα το ίδιο: παράλογες φιγούρες μπροστά σ’ έναν καθρέφτη”. “Καθένας μας, κάθε ανθρώπινο ον έχει δύο μυαλά. Το ένα είναι αποκλειστικά δικό μας και είναι σαν μια σιγανή, ξέθωρη φωνή που μας προτρέπει να επιδιώξουμε την τάξη, την αμεσότητα, το στόχο μας. Το άλλο είναι ένας ξένος καταπατητής. Μας γεννά συγκρούσεις, αυταρχικότητα, αμφιβολίες, απελπισία”.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με παραπομπές για πολύ, αλλά δε μας παίρνει ο χώρος. Έτσι, θα πούμε απλά ότι αυτό είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που σίγουρα θα ικανοποιήσει τόσο τους γνώριμους με το έργο του Καστανέντα, όσο και όλους όσοι ασχολούνται με την εσωτερική αναζήτηση, αλλά, ακόμη και τους φίλους της λογοτεχνίας.
Από τα Νέα Σύνορα-Λιβάνη.