Tuesday, February 28, 2012
Michèle Halberstadt – The Pianist in the Dark
«Η μουσική είναι η γλώσσα της ψυχής», διαβάζουμε κάπου και στο The Pianist in the Dark αυτό ισχύει απόλυτα. Η μουσική είναι όντως η γλώσσα της ψυχής της Μαρίας Θηρεσίας, που ζει στη Βιέννη του 18ου αιώνα. Η κοπέλα είναι από τα τρία της χρόνια τυφλή – απλά ξύπνησε ένα πρωί και δεν μπορούσε πια να δει, κι αυτή ήταν η πρώτη της ανάμνηση: «Μια ανάμνηση απώλειας και φόβου». Στερημένη από τόσο νωρίς από μια από τις πλέον σημαντικές αισθήσεις η Μαρία Θηρεσία παραδόθηκε με όλο της το είναι στο μεγάλο της πάθος, το μοναδικό, το πιάνο, που «είναι ένα ημερολόγιο γεμάτο με συναισθήματα τα οποία αρνείται να μοιραστεί με οποιοδήποτε».
Όσο μεγαλώνει η κοπέλα, τόσο μεγαλώνει και το ταλέντο της, και τόσο και πληθαίνουν τα προβλήματα στο σπίτι, καθώς οι γονείς της τσακώνονται όλη την ώρα, λες και δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός από κείνην – εκείνην που ζει μια λίγο πολύ άνετη ζωή και που έχει αποκτήσει φήμη, αλλά κι η οποία πολύ υποφέρει. Από τη μια είναι οι οδυνηρές θεραπείες στις οποίες υπόκειται, με την οικονομική στήριξη της αυτοκράτειρας, που υπηρετεί σαν γραμματέας ο πατέρας της, και οι οποίες δεν φέρνουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα, κι από την άλλη είναι η μοναξιά και η μελαγχολία της. Όλα δείχνουν ότι θα ζήσει και θα πεθάνει μόνη, γι’ αυτό και έχει πείσει τον εαυτό της ότι: «Η όραση δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση η οποία αναγκάζει τις υπόλοιπες αισθήσεις να παραστρατούν».
Τα πράγματα ωστόσο θα αλλάξουν όταν θα την προσέξει και θα εκδηλώσει το ενδιαφέρον του γι’ αυτήν ο Φραντζ Αντόν Μεσμέρ, μουσικός, επιστήμονας, διανοούμενος, θεραπευτής και, κατά πολλούς, τσαρλατάνος. Ο Μεσμέρ, θα πείσει την κοπέλα ότι μπορεί να τη γιατρέψει, χρησιμοποιώντας κάποιες από τις καθόλα ανορθόδοξες και μη αποδεκτές από το ιατρικό κατεστημένο, μεθόδους του. Θα μετακομίσει λοιπόν, παρά τις επιφυλάξεις των γονιών της, στην έπαυλη όπου διατηρεί την κλινική του ο πρώτος, κι εκεί θα αρχίσει να υποβάλλεται σε μερικές όχι και τόσο οδυνηρές θεραπείες. Και σιγά σιγά η όρασή της θ’ αρχίσει όντως να επανέρχεται. Στην αρχή θα βλέπει σκιές, μετά σχήματα, μετά πρόσωπα και πράγματα, τα οποία θα μαθαίνει για πρώτη φορά λες στη ζωή της να αναγνωρίζει από την όψη τους. Προτού καλά καλά το καταλάβει ένας καινούριος θαυμαστός κόσμος θα ξεδιπλωθεί μπροστά της, αυτός της όρασης, κι ένας ακόμη, αυτός των ερωτικών συναισθημάτων. Θα ερωτευτεί τον άντρα που τη γιάτρεψε. Αυτοί οι δύο κόσμοι ωστόσο θα της στερήσουν αυτό που πιότερο αγαπά, αυτό που την κράτησε ζωντανή για τόσα χρόνια, το ταλέντο της. «Δεν είμαι τυφλή, αλλά δεν μπορώ να δω», λέει όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί πια να παίξει μουσική. Όσο όμως περνάει ο καιρός τόσο θα ανοίγουν τα μάτια της και σε κάποιες άλλες πικρές αλήθειες: «Σε τι ωφελεί το να βλέπει κανείς, αν το μόνο που κάνει αυτό είναι το να σου ανοίγει τα μάτια στην αλήθεια της ανθρώπινης φύσης;» Τελικά κανείς δεν την αγαπά αρκετά, όχι όσο της αξίζει. Οι γονείς της ενδιαφέρονται περισσότερο για τα λεφτά κι εκείνος, ο σωτήρας και δήμιός της, για τη φήμη του. Θα συγκρουστεί και με τους μεν και με τον δε. Δεν θα γίνει για χατίρι τους ένα τέρας της φύσης. Όλα αυτά που έχει ζήσει της έχουν ανοίξει πια για τα καλά τα μέσα της μάτια και μ’ αυτά πλέον θα πορευτεί, χαράζοντας τη δική της πορεία στο χάρτη. Μια πορεία από την οποία δεν θα λείψει ο πόνος, αλλά που θα δικαιώσει τελικά τις επιλογές της – όσο ακραίες κι αν είναι αυτές.
Μια καλογραμμένη νουβέλα που διαβάζεται σε μια καθισιά και έχει πολλά να πει στον αναγνώστη, κυρίως σε ό,τι αφορά την περιπέτεια του ανθρώπου.
Monday, December 29, 2008
ΖΑΝ-ΚΡΙΣΤΟΦ ΡΟΥΦΕΝ: Οι κατακτητές της Βραζιλίας
Είναι η ιστορία της κατάκτησης της Βραζιλίας από γάλλους ιππότες, ευγενείς και αποβράσματα, αλλά και η ιστορία του Ζιστ και της Κολόμπ. Δύο παιδιών που φτάνουν στη μακρινή γη ψάχνοντας για το χαμένο τους πατέρα.
Το μυθιστόρημα αντλεί πολύ από τη δύναμή του μέσα από τους διαφορετικούς ήρωες που το κατοικούν. Ιππότες που διαπρέπουν στα βασανιστήρια, κλεφτρόνια που γίνονται βασιλιές της ζούγκλας, παπάδες με πολλά πάθη και αμαρτίες, ιθαγενείς που πιστεύουν σ’ ένα ξένο θεό, και κάποιοι φανατικοί που στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους, καταστρέφουν τα πάντα.
Ο συγγραφέας υφαίνει με μαεστρία το μύθο του, ρίχνοντας στο δρόμο του αναγνώστη πολλές εκπλήξεις, και των ηρώων του μεγάλα εμπόδια. Ίσως να θέλει μ’ αυτό τον τρόπο να δείξει ότι σε μια μακρινή γη, σε μέρη άγρια και εξωτικά, τίποτα δεν είναι στ’ αλήθεια αυτό που φαίνεται, κι ότι ο κίνδυνος πάντα παραμονεύει.
Η γη της Βραζιλίας είναι εκεί όπου ο Ζιστ και η Κολόμπ μαθαίνουν πολλές αλήθειες για τη ζωή. Και παίρνουν ο καθείς τις δικές του αποφάσεις. Ο πρώτος μένει στο πλευρό του σκληρού ιππότη Νικολά ντε Βιλγκανιόν, ενώ η δεύτερη ακολουθεί τον ένστικτό της που την οδηγεί στην αγκαλιά της ζούγκλας, όπου θα ζήσει παρέα με τους ιθαγενείς, υπό την προστασία ενός σοφού ανθρώπου.
Ο συγγραφέας με αφορμή το ιστορικό φόντο και τα γεγονότα που ακολούθησαν την εγκατάσταση των ευρωπαίων στη Νέα Γη, καταπιάνεται με κάποια καυτά θέματα όπως η δίψα των «πολιτισμένων» κατακτητών για καταστροφή: «Όταν γνώρισα τους ιθαγενείς», λέει ο σοφός Πάι-Λο, «μου φάνηκε ότι συνάντησα επιτέλους… έναν κόσμο σεβαστό. Γι’ αυτούς όλα είναι ιερά: τα λουλούδια, οι βράχοι, τα νερά που τρέχουν στα βουνά, τα τοπία και τα ζωντανά πλάσματα… Αλλά οι άλλοι (οι λευκοί), απογυμνώνοντας τη φύση από καθετί ιερό, την άφησαν απροστάτευτη, υποταγμένη στη φονική βούληση των ανθρώπων. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τι έκαναν στο νησί τους. Τίποτα δε φυτρώνει πια εκεί. Αν γίνουν κάποτε κύριοι τούτης της γης, θα τη μετατρέψουν σε πεδίο θανάτου… Αυτός που διώχτηκε από τον γήινο παράδεισο δεν ήταν ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός. Κι ο άνθρωπος κατέλαβε τη δημιουργία για να την καταστρέψει».
Οι «Κατακτητές της Βραζιλίας» είναι ένα χορταστικό μυθιστόρημα, που πέρα από ψυχαγωγία προσφέρει και πολύ «φαγητό για τη σκέψη». Διαβάστε το.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός
Sunday, December 28, 2008
ΖΙΛΜΠΕΡ ΣΙΝΟΥΕ: Μέρες και νύχτες της ζωής μου

Μαγεία, ρεαλισμός, μύθος και ιστορία δένουν αρμονικά στο νέο μυθιστόρημα του διάσημου Ζιλμπέρ Σινουέ.
Το “Μέρες και νύχτες της ζωής μου” είναι η ιστορία ενός διαχρονικού έρωτα, ενός απ’ αυτούς τους έρωτες που είναι -όπως λένε- γραμμένοι στ’ άστρα. Ένας άντρας, μια γυναίκα. Εκείνος στην Αργεντινή, εκείνη στην Ελλάδα. Κι όμως, τους δένει ένα υπόγειο νήμα αγάπης, και τους στέλνει ένα μήνυμα μέσα από τους αιώνες για να συναντηθούν, για να ενώσουν τις ζωές τους, τις ματαιωμένες τους ζωές!
Μέσα απ’ αυτό το σαγηνευτικό βιβλίο θα δείτε να παρελαύνουν: σαμάνοι, ψυχολόγοι, αρχαιολόγοι, ζωγράφοι και το μεγαλείο της Θήρας και της Κρήτης. Ο συγγραφέας μέσα από το μύθο του προσπαθεί να μας μεταβιβάσει και κάποιες γνώσεις, κάτι που δε φαίνεται να του είναι δύσκολο. Μας ταξιδεύει και μας μορφώνει, μας συναρπάζει και μας απογοητεύει, μας δίνει χαμόγελα κι ανατριχίλες.
Εδώ έχουμε ένα πραγματικά όμορφο ανάγνωσμα που κινείται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, χωρίς να μπορείς πολλές φορές να ξεχωρίσεις το ένα από το άλλο. Εξάλλου: “…Το όνειρο είναι η λογική του ενός. Η πραγματικότητα είναι η τρέλα των πολλών!”
Το όνειρο παίζει το πιο σημαντικό σ’ αυτή την ιστορία. Γιατί, ξέρετε: “Αυτός που δεν ακούει τα όνειρά του δεν ακούει την ψυχή του. Και είναι φοβερό. Γιατί η ψυχή θλίβεται τόσο πολύ από μας, που μια μέρα αποφασίζει να μας εγκαταλείψει”.
Ο Ρικάρντο είναι αυτός που βλέπει όνειρα, και η Δώρα είναι αυτή που ζει την πραγματικότητα. Τα όνειρα του πρώτου τον οδηγούν βήμα-βήμα σε μια γυναίκα που δε θυμάται να γνώρισε ποτέ, μια γυναίκα που τον στοιχειώνει. Και την ερωτεύεται. Κι ας μην ξέρει ποια είναι, κι ας μην ξέρει που είναι, κι ας μην ξέρει καν αν είν’ αληθινή. Όλ’ αυτά ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί μια κοπέλα που τον αγαπά τρελά.
Η τύχη και τ’ όνειρο θα τον βγάλουν απ’ το χαραγμένο δρόμο της ζωής του, κάνοντάς τον να εγκαταλείψει τα πάντα και να φύγει για ένα μακρινό ταξίδι στην Ελλάδα, ψυχικά σίγουρος ότι εκεί θα βρει αυτήν που ψάχνει. Οι συμπτώσεις που καθορίζουν την πορεία του πολλές, και το τέλος απροσδόκητο.
Απλά, διαβάστε το!
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.